21/7/14

[PEDAL POWER] Ποδηλατική ηλεκτρική αυτάρκεια

Πρόθεση

Όταν μετακινούμαστε (ταξιδεύουμε, και όχι μόνο) με ποδήλατο, έχουμε την ανάγκη φόρτισης ηλεκτρικών/ηλεκτρονικών συσκευών. Θα θέλαμε πάντα διαθέσιμη ηλεκτρική ενέργεια, δηλ. γεμάτες μπαταρίες χωρίς να χάσουμε την ανεξαρτησία της κίνησης περιμένοντας σε σημεία με πρίζα (βενζινάδικα, εστιατόρια κλπ.).

Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις ηλεκτρονικής και ζωντανό παράδειγμα εγώ πρώτος: μην έχοντας ειδικές γνώσεις "ρωτώντας πήγα στην πόλη", με την πολύτιμη βοήθεια του ίντερνετ, πάντα, αλλά και ενός φίλου ηλεκτρονικού. Οι γνώσεις αυτές θα σε βοηθήσουν να καταλάβεις τις δυνατότητες, για να σχεδιάσεις και να υλοποιήσεις το δικό σου ποδηλατικό ηλεκτρικό σύστημα ανάλογα με τις δικές σου ανάγκες.

Απεχθάνομαι τις έτοιμες quick and dirty λύσεις, γιατί συνήθως πληρώνεις για να ανακαλύψεις σύντομα ότι αυτό που αγόρασες σε περιορίζει. Βασική αρχή είναι, be modular, γίνε αναλυτικός: σπάσε ένα σύστημα σε κομμάτια και δες πώς δουλεύει το κάθε κομμάτι, για να μπορείς να το συνδυάσεις με τα άλλα και να πετύχεις κάθε φορά αυτό που σε εξυπηρετεί καλύτερα. Η κατασκευή των εξαρτημάτων έγινε σιγά σιγά, χαλαρά, με δοκιμές. Το σημαντικό δεν είναι να αντιγράψεις αυτά που θα δεις, αλλά να ξέρεις πώς αποθηκεύεται και ανακαλείται η ηλεκτρική ενέργεια και ποια είναι τα προβλήματα στην πράξη. Όταν βρεθείς έξω μακριά στην ερημιά και χωρίς πρόσβαση σε πρίζα, αυτό που θα σε σώσει δεν είναι η προκάτ υψηλή τεχνολογία (που θέλει και ένα σκασμό λεφτά), αλλά η προνοητικότητα και η ικανότητα να αξιοποιείς απλά υλικά.


Πηγές ενέργειας

Οι δυνατές πηγές ηλεκτρικού ρεύματος για τον κινούμενο ποδηλάτη είναι δύο: α) ο ήλιος, β) το δυναμό του ποδηλάτου.

Ο ήλιος έχει το μειονέκτημα ότι απαιτεί συλλεκτικές επιφάνειες σημαντικού μεγέθους για τα δεδομένα του ποδηλάτη. Για να δώσει αρκετό ρεύμα ένα ηλιακό πάνελ πρέπει να έχει αρκετή επιφάνεια και είναι πρακτικά δύσκολο να βρίσκεται πάνω στο ποδήλατο. Απλά δεν βολεύει. Στις σχάρες έχεις άλλα πράγματα (σακκίδια, συμπράγκαλα που εξέχουν κλπ.), στο σκελετό επίσης άλλα (παγούρια, τρόμπα κλπ.), και επίσης μια επίπεδη επιφάνεια έχει προβλήματα με τον άνεμο.

Το δυναμό έχει δυο σημαντικά πλεονεκτήματα: α) δίνει σημαντικά περισσότερο ρεύμα, και β) το δίνει οποτεδήποτε κινείσαι χωρίς να σε απασχολεί. Είτε με ήλιο είτε με συννεφιά, είτε μέρα είτε νύχτα, είναι ένας ακατάπαυστος ενεργειακός τροφοδότης. Το μειονέκτημα, ότι δίνει ρεύμα μη εύκολα ελεγχόμενο: όσο πιο γρήγορα πας τόσο μεγαλύτερο. Θα δούμε όμως πώς θα το δαμάσουμε. Υπάρχουν και δυναμό με limiters αλλά δεν συνιστώνται, και ο λόγος είναι ότι εάν ξέρεις να δαμάσεις το ρεύμα, είναι προτιμότερο να το κάνεις εσύ αυτό όπως θα δούμε, παρά να σε δεσμεύει κάτι που άλλος έκανε χωρίς να ξέρει τι εσύ θέλεις. Με παρακολουθείς; Δε θέλει να είσαι τρελός επιστήμονας για να κάνεις ωραία πράγματα, θέλει να σκέφτεσαι έξυπνα και να έχεις την επιμονή να βρίσκεις πληροφορίες και να τις υλοποιείς.


Το ρεύμα που δίνει το δυναμό


Ένα σύγχρονο δυναμό μπροστινής ρόδας.

Το τυπικό δυναμό μπροστινού κέντρου (hub dynamo) είναι απλός εναλλάκτης και δίνει ρεύμα εναλλασσόμενο. Χαρακτηριστικά του ηλεκτρικού ρεύματος είναι η τάση (Volt) και η ένταση (Ambere). Ο συνδυασμός τους δίνει την ισχύ (Watt). Το δικό μου, ένα shimano 3N70, τυπικό δυναμό χαρακτηρισμένο ως "6Volt/3Watt", δίνει ρεύμα 6V X 0,5A = 3W όταν το ποδήλατό μου πιάσει τα 7 χλμ./ώρα περίπου - το διαπιστώνουμε μετρώντας το ρεύμα (τάση) με ένα πολύμετρο. Η σχέση ταχύτητας-ρεύματος δεν είναι αναλογική, όπως φαίνεται σε αυτή τη σελίδα. Μετά από αυτή την (ασφαλώς μικρή και εύκολο να επιτευχθεί) ταχύτητα, η τάση αυξάνεται ανεξέλεγκτα και μη γραμμικά, συνεπώς χρειάζομαι ένα σύστημα περιορισμού της τάσης σε συγκεκριμένη τιμή, διότι οποιαδήποτε ηλεκτρική συσκευή δεχθεί ανεξέλεγκτο ρεύμα κινδυνεύει με ψήσιμο.

Για την ακρίβεια, μία συσκευή τυπικά έχει κάποιο κύκλωμα αυτοπροστασίας, το οποίο αντιδρά με κάποιον τρόπο στην υπερβολή. Π.χ. το κινητό μου όταν εισπράξει υπερβολικό ρεύμα απλά σβήνει. Ο κατασκευαστής επέλεξε ότι η προστασία της μπαταρίας είναι σημαντικότερη από το εάν ο χρήστης θα μείνει προσωρινά χωρίς τηλέφωνο, ώστε να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά.


Ο ανορθωτής

Σε αυτή τη σελίδα παρακαλώ μελέτησε ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα που κάνει δύο δουλειές: α) ανορθώνει το εναλλασσόμενο ρεύμα σε συνεχές (κάθε συσκευή που δουλεύει με μπαταρία λειτουργεί με συνεχές ρεύμα), και β) περιορίζει την τάση σε συγκεκριμένη τιμή.

Η καρδιά του ανορθωτή είναι το limiter - ας το πούμε "78". Υπάρχει σε διάφορα βολτάζ, το 7805 για 5volt, το 7808 για 8volt κλπ. Κόστος υλικών για τον ανορθωτή = μερικά ευρώ (μονοψήφιο νούμερο). Έβαλα τα εξαρτήματα σε ένα κουτάκι, φροντίζοντας να κάνω τις κολλήσεις γερές και σταθεροποιώντας τα εξαρτήματα να μη παίζουν, γιατί αυτό το πράγμα δεν θα περάσει ήσυχες μέρες επάνω στο ποδήλατό μου. Θέλοντας να έχω δύο επιλογές στην τάση εξόδου -συγκεκριμένα 5 και 8 volt- πρόσθεσα ένα διπλό διακοπτάκι που γυρνά το κύκλωμα μέσα από το 7805 είτε το 7808 (θα δούμε γιατί).

Στον περιορισμό του ρεύματος η τάση είναι ο στόχος (διαφορά δυναμικού) και η ένταση ακολουθεί. Κατά την αρχή της ενέργειας, η εκάστοτε περίσσεια της ενέργειας μετατρέπεται σε θερμότητα. Η έκλυση θερμότητας αφορά το 78. Εάν δεις το data sheet του 78, επιδέχεται τάση εισόδου μέσα σε κάποιο όριο. Εάν σε κατηφόρα η ταχύτητα αυξηθεί πολύ (ή εάν η συσκευή τραβά λίγο ρεύμα) το 78 ανάβει και κορώνει. Το κατάλαβα αυτό καλά σε μία από τις πρώτες δοκιμές: έδινα ρεύμα σε έναν 5βολτο φακό κι ενώ στην ανηφόρα όλα δούλεψαν τέλεια, έπιασα κατηφόρα και σε ένα δεκάλεπτο το φως έσβησε, και ψαχουλεύοντας τον ανορθωτή να βρω τι έγινε ακούμπησε το δάχτυλό μου στη βίδα του 78 και έπαθα έγκαυμα. Καλή ψύξη λοιπόν στο 78, το οποίο έχει αναμονή για ψήκτρα. Για καλύτερη ψύξη, άνοιξα το κουτάκι, αντικατέστησα το πλαστικό στη μία πλευρά του με αλουμίνιο, και έδεσα επάνω στο αλουμίνιο κατευθείαν τα δύο 78 με θερμαγωγό αλοιφή κανονικά.

Συνιστώ να κατασκευάσεις μία μικρή πλατφόρμα στηριγμένη γερά στο τιμόνι ή το λαιμό, όπου θα εγκαταβιούν καλά δεμένα τα ηλεκτρικά εξαρτήματα. Είναι μια πρακτική θέση που δεν ενοχλεί, βρίσκεται πάνω από την μπροστινή ρόδα με το δυναμό, και πρέπει να ρίχνεις και καμιά ματιά, επειδή με τους κραδασμούς τυχαίνει κάποιο τζακ να ξεπιαστεί ή κάποια μπαταρία να ξεφύγει και να νομίζεις ότι φορτίζει ενώ αυτό πέρα βρέχει. Είναι ίσως καλό να τα τυλίγεις σε ένα πετσετέ ύφασμα π.χ. κομμένη κάλτσα, για προστασία από το κοπάνημα και για να μη τρώει ο ήλιος τα πλαστικά. Επίσης βρήκα καλό όλα αυτά τα ηλεκτρικά συμπράγκαλα, εξαρτήματα και καλώδια, να τα έχω σε ένα μικρό organizer με πολλά τσεπάκια, πάντα έτοιμα για δράση.



Μια αυτοσχέδια πλατφόρμα για τοποθέτηση εξαρτημάτων και συσκευών στο πιλοτήριο.


Η αρχή του power bank

Λοιπόν έχω ένα ρεύμα από την ανόρθωση όπως το θέλω, περιορισμένο στα 5Volt, το οποίο μπορώ να δώσω στο κινητό ή σε όποια άλλη συσκευή. Αυτή είναι η μία λογική. Η άλλη λογική είναι με το ρεύμα να φορτίζω μία αποθήκη ηλεκτρικής ενέργειας, δηλ. που αποθηκεύει την ενέργεια σε μία μπαταρία και στη συνέχεια θα τη δίνει σε άλλες συσκευές. Ένα power bank προσφέρει αξιόλογες επιλογές. Το δικό μου είναι αυτό. Εάν δεν ξέρεις τι είναι, διάβασε το έγγραφο για να καταλάβεις τις δυνατότητες.

Το power bank σε κατάσταση φόρτισης: από το δυναμό στον ανορθωτή (στα 5V) και από εκεί στην είσοδο φόρτισης του pb.

Το μαραφέτι το βρήκα σε φτηνή τιμή σε γνωστή και μη εξαιρετέα αλυσίδα καταστημάτων πώλησης τεχνολογικού σκουπιδαριού περιορισμένης διάρκειας ζωής. Μιλάμε, κατασκευασμένο έτσι ώστε η προσπάθεια ανοίγματός του να καταλήξει στην καταστροφή (ισχυρή συγκόλληση και κρυφές βίδες σε κρίσιμα σημεία για να σπάσει). Αλλά δεν ήξεραν με ποιον είχαν να κάνουν. Έπεσε ένα reverse engineering που τού άλλαξα τον αδόξαστο. Τα εξ ων συνετέθη, τρία: η βασική πλακέτα (control board, που μάλλον δεν παθαίνει τίποτα, εκτός πια αν έχω να κάνω με πολύ πονηρούς που έβαλαν time bomb σε μνήμη flash), και τα άλλα δύο -μια μπαταρία ιόντων λιθίου 3,7V/2200mah LiPO και το ηλιακό πάνελ- τα οποία είναι αντικαταστάσιμα και αναλώσιμα.

Be modular, είπαμε. Μπορώ λοιπόν -π.χ. λέω τώρα- να βάλω μία μπαταρία μεγαλύτερης χωρητικότητας. Ή να έχω πολλές μπαταρίες για φόρτιση (να τις κοτσάρω με τζακ). Ή ένα άλλο πάνελ ισχυρότερο αν επιμένω ηλιακά. Ή να μην έχω πάνελ καθόλου, αφού έχω το δυναμό μου.

Για ισχυρό ρεύμα, θα μπορούσα να δοκιμάσω έναν αριθμό φορτισμένων μπαταριών εν παραλλήλω (για ένταση) ή εν σειρά (για τάση).

Ή μπορώ να δώσω ρεύμα για νυχτερινό φωτισμό στο ποδήλατό μου όχι από το δυναμό αλλά από το power bank, έτσι ώστε να μη σβήνουν τα φώτα όταν το ποδήλατο σταματά. Το pb μπορεί πάντα να είναι στο δυναμό και να φορτίζει ανεξάρτητα από το εάν εγώ τραβώ ρεύμα ή όχι.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του power bank είναι ότι δίνει ενέργεια άμεσα και όταν το ποδήλατο δεν κινείται. Π.χ. στη βραδυνή κατασκήνωση για φωτισμό χώρου δε χρειάζομαι φακό διάχυσης, δυο λεντάκια αρκούν κοτσαρισμένα στο pb.


Μετά το φράγμα των 5 volt...

Το pb δέχεται "ρεύμα φόρτισης USB" - δηλ. 5V και 500mA για να γεμίσει. Αυτός ήταν ένας λόγος επιλογής της τιμής 5V στο ρεύμα εξόδου του 78 του ανορθωτή. Ο άλλος ήταν ότι ξεκίνησα αυτά τα πειράματα για να φορτίσω το κινητό μου, που ήθελε ρεύμα φόρτισης 5V όπως μου είπε ο μετασχηματιστής του. Το pb δίνει και άλλες δύο επιλογές ρεύματος εξόδου, αλλά δυστυχώς όταν μια συσκευή πάει να τραβήξει πάνω από 500mA, τα φτύνει. Για αυτό έκανα τον ανορθωτή με την επιπλέον επιλογή για τα 8V, αφού άνετα πιάνει το 1,5Α ένταση έτσι και ανεβάσει ταχύτητα το ποδήλατο. Αυτό πρέπει να αξιοποιηθεί...

Κάπου στα συρτάρια μου υπάρχει ένα φορτιστάκι μπαταριών ΑΑ και ΑΑΑ. Αυτό εκτός από ρεύμα πρίζας, δέχεται και ρεύμα συνεχές στα 5-12 volt. Το γράφει καθαρά: input 5V-12V DC. Ώπα, εδώ είμαστε. Το συνδέω στο power bank, αλλά αποτυγχάνει, γιατί το ρεύμα που πάει να τραβήξει η συσκευή είναι απαγορευτικό για το pb. Τώρα θα δεις, απευθείας στον ανορθωτή και δοκιμαστική βόλτα. Ω ναι! Λοιπόν, στα 8V έξοδο ο ανορθωτής για τις μπαταρίες AA, και στα 5V για τις μπαταρίες ΑΑΑ, φαίνεται καλά. Πάει κι αυτό. Μέχρι τώρα λοιπόν φορτίζουμε:
-κινητό,
-κάθε συσκευή που δέχεται φόρτιση από USB port,
-μπαταρίες ΑΑ και ΑΑΑ.
Πολύ καλά. Μια χαρά είμαστε. Αλλά έχει κι άλλο...


Σετάρισμα φόρτισης μπαταριών AA/ΑΑΑ: δυναμό > ανόρθωση (8V/5V) > είσοδος DC του φορτιστή.


Από τις μπαταρίες των 3,6V προχωράμε στις 7.4V

Πόσο θα ήθελα να φορτίζω και τη μπαταρία της φωτογραφικής μου μηχανής! Η μπαταρία της παλιάς καλής Canon είναι μία Li-ion στα 7.4Volt. Όπως ανέφερα, μία λύση θα ήταν μία συστοιχία μπαταριών. Όμως θέλω κάτι πιο απλό. Ίσως τώρα καταλαβαίνεις γιατί επέλεξα το δεύτερο 78 στα 8V. Για την ακρίβεια ο φορτιστής της φωτογραφικής λέει 8,4V, αλλά εγώ σαν τζέντελμαν θέλησα να φερθώ ευγενικά στην μπαταρία, καθότι δεν θα έχω την πολυτέλεια της προστασίας της από υπερφόρτιση.

Ο φορτιστής, φορτωμένος με πατέντες, ξέρει μόνο από πρίζα και τίποτε άλλο. Όμως δεν ξέρει ούτε αυτός με ποιον έχει να κάνει. Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει, ό,τι γυρίζει σταματά, κι ό,τι κλείνει ανοίγει. Τον άνοιξα. Πήρα δυο αγωγούς από τους ακροδέκτες της φόρτισης και τους έβγαλα σε μίνιτζακ στο πλάι. Μετά απλά ήθελε ένα καλώδιο από την έξοδο του ανορθωτή. Τεστ: ξοδεύω τη μπαταρία εντός μηχανής να πέσει, την μετρώ, συνδέω στο ποδήλατο, γυρνώ το διακοπτάκι στα 8V, βγαίνω βόλτα, ξαναμετρώ. Η τάση μεγαλύτερη! Φόρτισε! Το μόνο πρόβλημα ο κίνδυνος υπερφόρτισης καθώς δεν έχω monitoring (η συσκευή δεν λειτουργεί όπως σχεδιάστηκε), αυτό όμως είναι αντιμετωπίσιμο: φορώ τη μπαταρία στη μηχανή και βλέπω το επίπεδο φόρτισης. Οι μπαταρίες Li-ion δεν έχουν το πρόβλημα των παλιών επαναφορτιζόμενων με την περιοδικότητα κύκλων φόρτισης, ανά πάσα στιγμή μπορείς να φορτίσεις/αποφορτίσεις, οπότε εύκολο να μένω σε ασφαλή ζώνη φορτίου.






Σετάρισμα φόρτισης της μπαταρίας της φωτογραφικής: δυναμό > ανόρθωση (8V) > νέο τζακ φορτιστή. Χρησιμοποιώ τον φορτιστή ως υποδοχή στην ουσία, αλλά επειδή κάποια στιγμή μπορεί να βρεθώ σε πρίζα επιλέγω να τον έχω μαζί μου.

Μία άλλη φωτογραφική ερωμένη, η Sony717, δέχεται απευθείας στο σώμα της από τον φορτιστή της ρεύμα 8,4V. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο εύκολα: χωρίς ανάγκη να μεταφέρεις φορτιστή, δίνεις το ρεύμα κατευθείαν μετά την ανόρθωση. Σε συσκευές με αυτό το χαρακτηριστικό, όπως βιντεοκάμερες κλπ., το μόνο πρόβλημά σου πλέον είναι να βρεις το κατάλληλο τζακ. Στην περίπτωση της παλιάς Sony δεν βρήκα εύκολα, αλλά έκανα κάτι απλό: έκοψα το καλώδιο και έβαλα μία κλέμα, και η συνέχεια προφανής.


Επίλογος

Συγχαρητήρια που διάβασες όλα αυτά! Ελπίζω να τα απόλαυσες. Με λίγη όρεξη για γνώση και πειραματισμό, με τη σύγχρονη τεχνολογία μπορούμε να κάνουμε μικρά θαύματα.

Ηλεκτρονικές πλακέτες μπορείς να βρεις έτοιμες στο ίντερνετ, σε σελίδες όπως το ebay, με διάφορα τεχνικά χαρακτηριστικά, πράγμα που μπορεί να σού δώσει μεγάλη ελευθερία στο σχεδιασμό. Όμως το να βρίσκεις λύσεις μόνος σου έχει άλλη χάρη, τη χάρη της ελευθερίας και της αυτάρκειας.

Είναι απόλαυση να μετακινείσαι ελεύθερα όπου θέλεις, με όλες σου τις συσκευές πάντα γεμάτες, για φωτισμό, επικοινωνία, φωτογραφία, βίντεο κλπ., χωρίς ανάγκη να σταματάς για φόρτιση, έχοντας πάντα δωρεάν ενέργεια από τον ίδιο σου τον εαυτό. Be free & enjoy.

13/5/14

Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία 2014

Απεχθάνομαι πάρα πολύ τις φωτογραφίες στυλ φατσοβιβλίου... συνεπώς εδώ υπάρχει μια άλλη ματιά - άλλη Ελλάδα, άλλη ματιά.






8/4/14

Σημειώματα προσωπικής μνήμης - και άλλες ιστορίες

Ένα μεσημέρι του Ιουλίου του 2009, σε κάποιο μέρος μακρινό, στη μέση της καππαδοκικής ερήμου, ένα φορτηγό πέρασε δίπλα μου και πέταξε μία πέτρα. Πολλά φορτηγά πέρασαν από δίπλα μου, πολλές πετρούλες πετάχτηκαν, ο νόμος των πιθανοτήτων έδρασε, η πετρούλα πήγε και σφηνώθηκε ανάμεσα στο σκελετό και το πλαστικό φτερό και δημιούργησε ένα μικρό σπάσιμο στο φτερό. Το σημάδι έμεινε. Πέρασαν χρόνια, ένα πλαστικό φτερό ποδηλάτου κοστίζει ελάχιστα, κι όμως, εκείνο το φτερό, το ίδιο φτερό υπάρχει επάνω στο ποδήλατό μου σήμερα. Δεν θέλω να το αλλάξω. Θέλω να βλέπω το σπασιματάκι. Το σπασιματάκι με ταξιδεύει. Το σπασιματάκι, και άλλα σημάδια ακόμα που τυπικά θα μπορούσαν να θεωρηθούν μειονεκτήματα, σφάλματα, ζημιές, τα θέλω. Θέλω να τα βλέπω. Οδόσημα στον προσωπικό δρόμο, με συνδέουν με το παρελθόν μου. Σημαδάκια επάνω στο ποδήλατό μου, τα αφήνω εκεί, να με ταξιδεύουν στον προσωπικό χρόνο, στον δικό μου χρόνο. Ασήμαντα από τεχνικής πλευράς, πολύτιμα ως γραπτά σημεία προσωπικής ιστορίας. Γραπτά που έμειναν, ενώ τα λόγια πέταξαν, για να συνδέουν το πρόσωπο με τη μνήμη.

Μια φωτογραφία τραβήχτηκε ένα απομεσήμερο του 1992. Ως φωτογραφία έχει τεχνικά σφάλματα, δεν είναι άρτια, τραβήχτηκε πρόχειρα με μία φτηνή φωτογραφική της εποχής. Η μοίρα την έκανε σημαντική. Της έδωσε μια ιδιάζουσα σημασία. Σήμερα υπάρχει ένας άνθρωπος για τον οποίο αυτή η φωτογραφία έχει νόημα. Όταν η γυναίκα μου βλέπει τον πατέρα της μερικές μέρες πριν φύγει, διαπερνάται το φράγμα του χρόνου. Συνδέεται το παρόν με το παρελθόν. Η φωτογραφία αξίζει για αυτό που σημαίνει για αυτόν που τη βλέπει, δεν αξίζει για το είναι της αλλά για το γίγνεσθαί της.

Όταν ένας φίλος μού ζήτησε να φτιάξω το ποδήλατο, τον ρώτησα τον λόγο για τον οποίο ήθελε να φτιάξει ένα παλιό ποδήλατο που βρισκόταν σε τέτοιο μαύρο χάλι. Ήθελε να το κάνει δώρο στη γυναίκα του, που το είχε στη Γερμανία τα παλιά χρόνια της ξενιτιάς. Για να έρθει ένα απλό και εμφανώς φτηνό ποδήλατο εδώ από τη Γερμανία, ίσως κάτι σημαίνει, σκέφτηκα. Ρώτησα, τι χρώμα θα ήθελε. Μού απάντησε, ότι προτιμά να έχει το ίδιο ακριβώς χρώμα. Κατάλαβα, ήξερα τι έπρεπε να προσπαθήσω. Πρώτη μου φορά δέχτηκα να αναλάβω μία "αναπαλαίωση ποδηλάτου". Ίσως φταίει το κουσούρι μου να αντιστέκομαι στα εύκολα. Το ποδήλατο είχε τα μαύρα του τα χάλια, ήταν σε τέτοια οικτρή κατάσταση ώστε δεν θέλησα να τραβήξω ούτε μια φωτογραφία για το πώς ήταν πριν. Αλλά θεώρησα ότι άξιζε τον κόπο.

Έψαξα για κομμάτια, για παλιά ανταλλακτικά, σε παλιά σεντούκια, δικά μου και άλλων. Δύο πράγματα ήθελα να πετύχω. Πρώτο, να γίνει απολύτως λειτουργικό. Θα πρέπει απαραιτήτως να δουλεύει όπως δούλευε τότε, γιατί θα το χρησιμοποιεί ο άνθρωπος και τώρα όπως και τότε. Αυτό ήταν μία τεχνική πρόκληση, αλλά με πολλή επιμονή έγινε. Στον πλάγιο σωλήνα αχνοφαίνονταν κάτι γράμματα, "Amsterdam", σε γοτθικό βορειοευρωπαϊκό στυλ. Βρήκα λίγες πληροφορίες, ποδηλατικό αντίστοιχο με την περίπτωση Volksvagen. Μάρκα που έφτιαχνε μαζικά ένα απλό φτηνό λαϊκό ποδήλατο για τις κλασικές ολλανδικές ορδές που μετακινούνται σπίτι-δουλειά. Το πλαίσιο εντελώς της πλάκας, απλό σιδερικό. Ανακάλυψα ότι είχε ωστόσο δύο ενδιαφέροντα κομμάτια. Ένα πίσω κέντρο Sachs Torpedo Dreigang -- με κόντρα και με 3 ταχύτητες με μία τεχνολογία εποχής 1965! Και μπροστά ένα κέντρο με ένα γύρισμα απίστευτο που θα το ζήλευαν πολλά αντίστοιχα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα -- να κουνάς τη ρόδα λίγο και να βαριέσαι να περιμένεις να σταματήσει!

Στα λαμαρινένια φτερά, καλής ποιότητας σκληρό μέταλλο, άφησα τις λακκουβίτσες άθικτες, δεν τις ίσιωσα. Δεν μπορώ εγώ να ξέρω τι σημαίνουν αυτά για τον κάτοχο. Στο τιμόνι και τα άλλα μεταλλικά μέρη, άφησα να φαίνονται αχνά τα σημάδια της διάβρωσης από την παλιά σκουριά. Στους σωλήνες σε κάποια εμφανή σημεία, δεν απομάκρυνα εντελώς την παλιά μπογιά αλλά άφησα κάποιες μικροανωμαλίες να διακρίνονται κάπως πίσω από το νέο χρώμα. Δεν μπορώ εγώ να ξέρω τι μπορεί να σημαίνουν αυτά τα σημάδια για τον άνθρωπο που θα το καβαλάει στο εξής όπως το καβαλούσε κάποτε. Το δεύτερο που ήθελα να πετύχω, είχε να κάνει με τη μνήμη. Την ανθρώπινη μνήμη.

Τι ήταν τελικά αυτό που έκανα; Αναπαλαίωση; Ανακαίνιση; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτό που θέλησα θα το ονόμαζα ίσως αποκατάσταση. Αλλά τίνος πράγματος αποκατάσταση; Εάν θέλεις να φτιάξεις ένα παλιό ποδήλατο για να το πουλήσεις, θα φτιάξεις αναπαλαίωση - αυτό που ενδιαφέρει είναι να το φτιάξεις τώρα όπως ακριβώς ήταν τότε. Εάν θέλεις να φτιάξεις ένα ποδήλατο να λειτουργεί, μπορείς να φτιάξεις και ανακαίνιση. Εάν όμως θέλεις να φτιάξεις ένα ποδήλατο για τον άνθρωπο, αυτόν πρέπει να έχεις στο μυαλό σου, όχι το ποδήλατο. Αυτό που ενδιαφέρει τελικά είναι η μνήμη. Αποκατάσταση όχι ποδηλάτου, αλλά αποκατάσταση προσωπικής μνήμης. Ενός προσωπικού αντικειμένου που μπορεί εν δυνάμει να κουβαλά πολύτιμα κομμάτια προσωπικής ιστορίας.

Το παλιό κιτρινισμένο φανάρι, το άφησα το ίδιο. Λίγο το φως που βγάζει, αλλά περίεργα ζεστό. Στην ησυχία της νύχτας το ιδιαίτερο γζζζζζ του παλιού δυναμό και η κίτρινη δέσμη του φωτός μεταμορφώνουν το σκοτάδι σε ένα αλλιώτικο φως, απόκοσμο, εσωτερικό, διαχρονικό. Ένα αντικείμενο που αποτελεί κομμάτι του εαυτού σου, δεν φτάνει να σού φέρνει τη μνήμη του χτες, αλλά πρέπει να σού φέρνει και αυτά που μεσολάβησαν από το χτες μέχρι το σήμερα. Όχι απλά να σε πάει σε ένα σημείο του παρελθόντος, αλλά να σε ταξιδεύει και στο ενδιάμεσο κομμάτι. Σαν το παλιό ασημικό, το οικογενειακό κειμήλιο, που δεν το στιλβώνεις να γυαλίσει αλλά αφήνεις τη θαμπάδα του χρόνου πάνω του να θυμίζει προπάππους, παπούδες, γονείς. Ο ανθρώπινος ψυχολογικός χρόνος διαφέρει από τον χρόνο της φυσικής. Δεν είναι μόνο η Ιθάκη, είναι και το ταξίδι.

Νομίζω ότι κατάλαβα τι κάνει κάποιους ανθρώπους να ασχολούνται με τα παλιά ποδήλατα. Κάνουν κάτι υπέροχο, παίζουν στην ευαίσθητη χορδή της μνήμης την ιερή μουσική του ανθρώπινου χρόνου. Ένα ποδήλατο δεν είναι απλό τεχνικό εξάρτημα με πρακτική αξία, είναι προσωπικό αντικείμενο που συνοδεύει καθημερινά έναν άνθρωπο, κομμάτι προσωπικής ζωής που αξίζει περισσότερο από αυτό που κοστίζει, που σημαίνει περισσότερο από το πρακτικό μέρος για όλα εκείνα που μπορεί να αντιπροσωπεύει. Μια ιστορία, ένα μέρος του καθημερινού μας εαυτού, που αξίζει τον σεβασμό μας. Αν σέβεσαι τον άνθρωπο, θα σέβεσαι και το ποδήλατό του.


Λευκές κυρίες.

 


Το μπροστινό κέντρο: απαράδεκτη εμφάνιση αλλά εκπληκτική λειτουργία!
 
Το πίσω κέντρο. Το Dreigang αποκαλύπτει όλη του τη δόξα όχι μόνο όταν κάνεις πετάλι, αλλά όταν σκεφτείς τι έχει περάσει και δουλεύει έτσι ακόμη. Τεχνολογία εποχής 1965, που θα ζήλευαν τα έκτοτε σαζμάν.
 
Σημαντικά κομμάτια απλώς έλλειπαν... αλλά οι απαραίτητες "πατεντούλες" απενέφεραν τη λειτουργικότητα του Dreigang στο 100%.




24/2/14

Ταξίδι στην Ελλάδα

Ένα ταξίδι 41 λεπτών στην Ελλάδα, με ξεναγό έναν Έλληνα.


24/1/14

Μια άλλη νοοτροπία...

Μια νοοτροπία διαφορετική, σε σχέση με αυτό που είμαστε συνηθισμένοι. Σε ένα χωριό στη μέση των βουνών, που ούτε δρόμος δεν πάει, και όμως οι άνθρωποι ζουν, και ζουν καλά, και ξέρουν να συνδυάζουν το σύγχρονο με το παλιό, με σεβασμό της παράδοσης και της ιστορίας του τόπου τους.



Lassù sulla montagna from Marco Toniolo on Vimeo.

28/7/13

[Φτιάξ΄ το μόνος σου] Χαρά στα σκέλια μας: Ποδηλατικό σορτσάκι

Στο παρόν άρθρο, μένοντας πιστοί στην αρχή του αντικαταναλωτισμού και του open source, θα κατασκευάσουμε ένα ποδηλατικό σορτσάκι. Ως open source, οφείλει να είναι ποιότητας τουλάχιστον εφάμιλλης με αυτής εκείνων των προϊόντων που για να τα αποκτήσεις καλείσαι να πληρώσεις ένα μέρος από τα μαλιοκέφαλά σου.

Ξεκινάμε αναζητώντας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του. Ποιες ιδιότητες πρέπει να έχει ένα καλό ποδηλατικό σορτσάκι; Ασφαλώς θέμα εμπειρίας, κατά πρώτο λόγο. Έχω καταναλώσει πάρα πολλά ποδηλατικά σορτσάκια κάτω από όλων των ειδών τις συνθήκες, ακόμα και τις πιο ακραίες δηλ. μακρινά ταξίδια με πολλές ώρες στη σέλλα καθημερινά, όπου η ενόχληση από τη σέλλα απαιτεί διαχείριση. Το σύνθετο πρόβλημα της σέλλας έχει να κάνει με 3 παράγοντες, τη σέλλα, τον αναβάτη και το σορτσάκι:
α) η σέλλα: έχει σημασία το σχήμα (γεωμετρία) και η ποιότητα της επιφάνειας. Το σχήμα πρέπει να βολεύει στο περίπου τον αναβάτη, δηλ. όταν κάθεται πάνω της να νιώθει την πίεση να μοιράζεται ομοιόμορφα. Σύμφωνα με την αρχή της τριβής στη φυσική, η τριβή αυξάνεται όσο αυξάνεται ο συντελεστής τριβής, πρέπει λοιπόν να έχει γυαλιστερή επιφάνεια ώστε να μειώνεται η τριβή κατά την κίνηση των ποδιών.
β) ο αναβάτης, το δεύτερο σημείο της επαφής: κατ΄ αρχήν για τη μείωση της πίεσης, δεν πρέπει να κουβαλάμε βάρος σε σακκίδια πλάτης. Έπειτα έχει σημασία η στάση στο ποδήλατο, γιατί επηρεάζει την θέση, και η κίνηση δηλ. ο τρόπος που ο αναβάτης ποδηλατεί (π.χ. να σηκώνεται περιοδικά για καλύτερη αιμάτωση της περιοχής). Τέλος και όσο περίεργο κι αν ακούγεται, έχει σχέση η γενικότερη υγεία και υγιεινή, καθότι σε ένα υγιέστερο άτομο ο ιδρώτας περιέχει λιγότερες τοξίνες, πράγμα που έμμεσα συνεπάγεται μικρότερο μικροβιακό φορτίο (βλ. παρακάτω).
γ) Και καταλήγουμε στο σορτσάκι. Εστιάζοντας σε αυτό, οι δύο στρεσογόνες αιτίες είναι η εφίδρωση και η εκδορά. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων μαζί με τη συνεχή υγρασία που συσσωρεύεται κυρίως από την εφίδρωση αλλά και από την περιβαλλοντική υγρασία. Η πολύωρη κίνηση των ποδιών προκαλεί τη μερική απομάκρυνση της επιφανειακής στρώσης του δέρματος, και έτσι δημιουργούνται πύλες εισόδου για τα μικρόβια που αναπτύσσονται ήδη λόγω της υγρασίας (σταφυλόκοκκοι κλπ.) και προκαλούν τα πολύ ενοχλητικά σπυριά και φουσκάλες που μπορούν να σού κάνουν τον πισινό κόλαση.

Κάθε ποδηλάτης περνά υποχρεωτικά από ένα πρώτο στάδιο "μηχανικής προσαρμογής" του πισινού, όμως από ένα σημείο και μετά η χρήση κατάλληλου σορτς είναι απαραίτητη εάν θέλει πολλά και ευχάριστα χιλιόμετρα. Ένα καλό σορτσάκι πρέπει λοιπόν να έχει:
  • Ύφασμα σχετικά χοντρό, με απαλή αίσθηση και εσωτερική υφή, για μείωση του κοπανήματος.
  • Ύφασμα με γυαλιστερή εξωτερική επιφάνεια, για μείωση της τριβής.
  • Ύφασμα με ελαστικότητα, και αραιή πλέξη για να στεγνώνει γρήγορα.
  • Ύφασμα κατά προτίμηση μαύρο, για να απορροφά την ακτινοβολία και να κρατιέται ζεστή η περιοχή και επίσης για να στεγνώνει γρηγορότερα στον ήλιο.
  • Οι ραφές να γίνουν απλή μονοραφή για λιγότερη περίσσεια υλικού, και οι ραφές να μην πέφτουν στην κρίσιμη κεντρική περιοχή.
Το πρώτο βήμα είναι να βρεις το κατάλληλο ύφασμα. Η αγορά είναι γεμάτη υφάσματα, πωλούνται με το μέτρο. Έπειτα, έχοντας υπόψιν τις παραπάνω απαιτήσεις, πάμε στο πατρόν. Θέλουμε ένα σχεδιάγραμμα στο περίπου, κόβοντας από την αρχή άφοβα μπόλικα-μπόλικα τα κομμάτια, γιατί ξέρουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα εκ των υστέρων να στενέψουμε επαναλαμβάνοντας τις ραφές πιο μέσα και κόβοντας την περίσσεια. Παρομοίως, στο τέλος θα αποφασίσεις το ακριβές μήκος με ένα γύρισμα-ραφή.

Ενδεικτικό πατρόν, περιγραφικό της απλής ιδέας. Τα λάθη διορθώνονται εύκολα εκ των υστέρων, μετά από το προβάρισμα.

Το ράψιμο είναι εύκολη υπόθεση, ο τόπος είναι γεμάτος ραπτομηχανές (εκτός αν είσαι αρκετά μαζοχιστής για να ράψεις με το χέρι). Για εύκολο στένεμα, κόβεις τα πλαϊνά εκεί όπου είναι τα πράσινα σημάδια στο σκαρίφημα, καθώς εκεί μια ραφή παραπάνω δεν ενοχλεί. Είναι σημαντικό οι ραφές να γίνουν με μεγάλο βήμα βελονιού και τεντωτά για να διατηρηθεί η ελαστικότητα στο ρούχο. Στο επάνω μέρος στη μέση ήθελα να κάνω ραφή με δίπλωμα για να περάσει λάστιχο, αλλά δεν χρειάστηκε γιατί η ελαστικότητα του ρούχου το κρατά τελικά μια χαρά στη θέση του.

Ready for love. Oooh baby. Με μερικά ευρώ φτιάχνουμε σορτσάκια άνετα και πρακτικά, τα έχουμε μαζί πάντα καθαρά και έτοιμα για άλλαγμα, και δε μας νοιάζει αν χαλάσουν ή αν τα χάσουμε αφού εύκολα ξαναγίνονται.  

Κάτι δεν λείπει; Και το "μαξιλαράκι";

Μόλις έφτιαξα λοιπόν το πρώτο, ανυπόμονος να δω το αποτέλεσμα, φόρεσα το σορτσάκι κατευθείαν όπως ήταν σκέτο ύφασμα, χωρίς δέρμα ή οτιδήποτε άλλο, σε μια αρκετά ζόρικη διαδρομή, μια ανάβαση στο βουνό περίπου μιας ώρας συν την κατάβαση. Πέρασαν μήνες, και το ίδιο συνέβη και με άλλες διαδρομές από τότε, πολλές διαδρομές, πάρα πολλές, κάθε είδους και διάρκειας, μέχρι και ολοήμερες 120 χλμ. με πολύ ιδρώτα και ανηφόρες. Μετά από όλα αυτά, δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι το περιβόητο δέρμα στην ευαίσθητη περιοχή του ποδηλατικού σορτς το θεωρώ απαραίτητο.

Πρέπει να πω ότι δεν είμαι πλέον ο τύπος του αναβάτη που θα ανέβει στη σέλλα και θα ξαπατήσει γη το απόγευμα. Είμαι ταξιδιωτικός, με σχετικά συχνές στάσεις, που δεν απέχουν μεταξύ τους περισσότερο από μισή ώρα ή μια ώρα το πολύ. Έχω μία χαλαρή στάση επάνω στο ποδήλατο, αποφεύγω την ακραία ένταση, και μόλις αισθανθώ οποιοδήποτε πρόβλημα δεν το έχω σε τίποτα να σταματήσω ή να πάω περίπατο με τα πόδια. Με αυτά τα δεδομένα, από τότε που δοκίμασα το πρώτο σορτς που έφτιαξα μόνος μου, δεν νιώθω καμία ανάγκη για δέρμα ανάμεσα στα σκέλια μου. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να μού προσφέρει παραπάνω. Έχω πάντα δύο σορτς μαζί μου και το ένα το φορώ ενώ το άλλο μπορεί να στεγνώνει στη σχάρα μου, εάν δεν έχει στεγνώσει ήδη και βρίσκεται μέσα στο σακκίδιό μου. Σε μια βρύση που θα συναντήσω, το πλύσιμο ενός τέτοιου σορτς θέλει λίγα λεπτά μόνο. Έτσι όσα ποτάμια ιδρώτα κι αν ρίξω, πάντα θα νιώθω κάτι στεγνό και καθαρό ανάμεσα στον πισινό και στη σέλλα μου.

Θα πεις, και γιατί ο κοσμάκης τρέχει και πληρώνει για ποδηλατικά σορτς, που είναι και το πιο ακριβό ρούχο του ποδηλάτη; Καλό ερώτημα. Κατ΄ αρχήν, η Μόδα Uber Alles. Προσωπικά, εάν κατασκεύαζα και πουλούσα ποδηλατικά σορτσάκια, θα τα κατασκεύαζα με ειδικό δέρμα κλπ. επειδή έτσι θα πουλιόντουσαν ακριβότερα, και δεν βρίσκω το λόγο γιατί οι άλλοι να μην το κάνουν. Οπσωδήποτε υπάρχει τέτοια ανάγκη για έναν αθλητή π.χ. που κοπανιέται πάνω στη σέλλα μισή μέρα, να κάνει ο,τιδήποτε μπορεί για να μειώσει το κοπάνημά του με κάθε κόστος. Αυτό που μπορώ να πω είναι αυτό που γνωρίζω εκ πείρας, και εκεί μένω. Αρκεί να έχει γίνει καλή επιλογή του υφάσματος, όπως αναπτύχθηκε. Το θέμα είναι να ξέρεις τι θέλεις. Όπως σε όλα τα αθλήματα, ιστορικά τα επικρατούντα ήθη διαμορφώθηκαν σε ένα αγωνιστικό περιβάλλον, όπου, εκτός από πρακτικά ασύμφορο, θα ήταν και γελοίο να βλέπεις έναν αθλητή να σταματά στη μέση του αγώνα για να αλλάξει σώβρακο.


Και εάν εγώ θέλω και δέρμα, τι μπορώ να κάνω;

Είχα ένα παλιό σορτσάκι με δέρμα, το οποίο είχε διαλυθεί από τη χρήση και το κρατούσα για αναμνηστικούς λόγους. Το σορτσάκι είχε διαλυθεί, όχι το δέρμα. Το "δέρμα" που έχουν τα σορτσάκια, είτε αυτό είναι πραγματικό δέρμα είτε συνθετικό ή άλλο υλικό, δεν χαλάει συνήθως, το σορτσάκι είναι που χαλάει. Για να το πούμε και αλλιώς, όχι χωρίς κάποια κακία, εάν εγώ ήμουν ο κατασκευαστής των ποδηλατικών σορτς όπως παραπάνω, δεν θα έβγαζα αρκετά λεφτά εάν τα σορτς που κατασκεύαζα δεν χαλούσαν σύντομα, και το απλό μυστικό θα ήταν στην επιλογή του υφάσματος, δηλ. ένα ύφασμα που να υποβαθμίζεται γρήγορα με τα πλυσίματα και τους ιδρώτες.

Ξηλώνεις το δέρμα από το παλιό σου σορτσάκι που χάλασε, και το ράβεις στο καινούργιο. Πώς όμως θα το ταιριάξεις καλά; Φοράς το σορτσάκι αλλά ανάποδα, το μέσα-έξω, και με προσοχή καρφιτσώνεις το δέρμα στη θέση του καρφίτσα-καρφίτσα. Ευκολότερο θα ήταν εσύ να στέκεσαι όρθιος και δύο άλλα χέρια να κάνουν αυτή τη δουλειά. Στη συνέχεια βγάζεις το σορτσάκι και το γαζώνεις στη ραπτομηχανή, βγάζοντας με τη σειρά τις καρφίτσες μία-μία με τη σειρά τους.

22/7/13

Ροζ ιστορία

Δεν γνωρίζω εάν τα δύο ποδήλατα έχουν σχέση. Δεν γνωρίζω, ούτε εάν πρόκειται για το ίδιο ποδήλατο. Στη συγκεκριμένη φωτοϊστορία, η σειρά των φωτογραφιών είναι αυθαίρετη - μπορείτε, αν θέλετε, να αλλάξτε τη σειρά τους.




19/3/13

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις

Προθάλαμος δικαστικής αίθουσας