Αχ παλιόσκυλο...

Δεν με κυνηγούσανε πρώτη φορά σκυλιά, αλλά αυτή τη φορά δεν είχα τρόμπα (γιατί, δεν ξέρω, μυστήριο) και αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το χέρι μου. Κατέβασα μια πολύ γερή γροθιά στο κεφάλι του μεγάλου σκύλου που με πλησίασε επικίνδυνα από τα δεξιά. Πόνεσα πολύ. Στον ξύπνιο μου όμως.

Δυο μέρες πέρασαν και το χέρι ακόμα είναι μελανό και με πονάει. Το χτύπημα στην κόψη του καναπέ ήταν δυνατό.

Ηθικό δίδαγμα: ο ποδηλάτης ποτέ να μη μαλώνει με τη γυναίκα του για να μην κοιμάται στον καναπέ.
Ηθικό δίδαγμα ΙΙ: ο ποδηλάτης να κοιμάται σε φαρδύ κρεβάτι και χωρίς επικίνδυνες προεξοχές για να μπορεί να χτυπάει τα σκυλιά χωρίς να χτυπιέται ο ίδιος.

Αχ βρε παλιόσκυλο, δεν θα σε πετύχω σε άλλο όνειρο; Θα σού δείξω εγώ... Την τρόμπα να μη ξεχάσω μόνο...

Το Ταξίδι του Ιάσονα

6.100 χλμ. στους δρόμους της Ανατολής
στα χνάρια του μύθου της ιστορίας και του πολιτισμού

Η διαδρομή



Γεννήθηκα στον τόπο που γέννησε τον Ιάσονα. Τα πρώτα παραμύθια τα άκουσα από το στόμα της μικρασιάτισσας γιαγιάς μου. Τα δεύτερα, από το στόμα του δασκάλου μας στο δημοτικό, που φύτεψε μέσα μας ένα θαυμασμό για τις περιπέτειες των Αργοναυτών, καθώς ξεκίνησαν οι ήρωες από τα μέρη μας για την περιπέτεια της μακρινής Κολχίδας. Μικρό παιδί, ονειρευόμουνα το μεγάλο ταξίδι στην Κολχίδα. Όταν κατασκευάστηκε η Αργώ - η δική μας αληθινή Αργώ, το δημιούργημα της πόλης μας και του "υλιήεντος" Πηλίου μας - όλοι ξέραμε ότι κάποτε θα έφτανε στην Κολχίδα. Ωστόσο όταν έγινε φανερό ότι η Αργώ δεν θα πήγαινε στην Κολχίδα με το κουπί, όταν συνειδοποίησα ότι δεν θα μπορούσα να είμαι κι εγώ σε ένα από τα πενήντα κουπιά της, κατέστρωσα το σχέδιό μου: να πάω εκεί με το ποδήλατό μου. Για δύο χρόνια σχεδίαζα το ταξίδι και περίμενα τη στιγμή κατά την οποία η Αργώ θα πήγαινε στην Κολχίδα. Η στιγμή ανακοινώθηκε και θα έπρεπε εκείνη τη στιγμή να βρίσκομαι εκεί - τη στιγμή της πραγματοποίησης του παιδικού ονείρου.

Ξεκίνησα το πρωί της Παρασκευής 19 Ιουνίου 2009 με το φορτωμένο ποδήλατό μου από την Αγριά και από την αρχαία Ιωλκό, για τη δική μου Αργοναυτική Εκστρατεία, για το ραντεβού με την Αργώ στην Κολχίδα. Σε έξη ημέρες, ποδηλατώντας από το πρωί μέχρι το βράδυ, έφτασα στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Σε άλλες τρεις ημέρες, αφού πέρασα την ιστορική Κωνσταντινούπολη, πρωτοαντίκρυσα τον Εύξεινο Πόντο. Μέρα τη μέρα, πεταλιά την πεταλιά, συνέχισα προς την ανατολή, στα παράλια του Πόντου, στα χνάρια του Ιάσονα. Στην Κολχίδα έφτασα στις 15 Ιουλίου, συνεπής στο ραντεβού με την Αργώ, ολοκληρώνοντας το πρώτο σκέλος του ταξιδιού, τη μετάβαση. Για πέντε ημέρες έζησα μαζί με τους Αργοναύτες από κοντά τα γεγονότα της Αργούς στο Μπατούμι και στο Πότι. Και στις 20 Ιουλίου άρχισε το δεύτερο σκέλος: η επιστροφή του Ιάσονα στην Ιωλκό, αλλά από μια διαφορετική, μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδρομή, από τα βάθη της Μικρασίας. Την Τρίτη 25 Αυγούστου 2009 το απόγευμα γράφτηκε ο επίλογος του ταξιδιού, με την άφιξή μου στην Ιωλκό.

Στο ταξίδι αυτό εκπλήρωσα τους στόχους που είχα εξαρχής θέσει. Πραγματοποίησα την Αργοναυτική Εκστρατεία σαν Αργοναύτης, μόνο με την ανθρώπινη δύναμη, χωρίς καμία υποστήριξη ή βοήθεια. Ανίχνευσα τα σημάδια της παρουσίας του ελληνικού πολιτισμού στον χώρο της Μικράς Ασίας, σε αυτόν ακριβώς τον χώρο που ανέκαθεν και σε όλες τις ιστορικές φάσεις συνιστούσε χωνευτήρι και γενέτειρα πολιτισμών και την πολιτισμική γέφυρα μεταξύ της Ασίας και της Ευρώπης. Και βεβαίως με ιδιαίτερη σημασία για τον ελληνικό πολιτισμό, καθώς από εκεί εκπορεύτηκε ο ελληνικός και στη συνέχεια ακολούθησε και ο δυτικός πολιτισμός, με αφετηρία τους Ίωνες φιλοσόφους. Στο μεταξύ όμως έκανα και ένα ταξίδι ακόμα πιο προσωπικό: αναζήτησα και βρήκα τη γη προγόνων, όπου γεννήθηκαν και έζησαν μέχρι τη στιγμή που έφυγαν το 1922 στην Ελλάδα - στα 49 μου χρόνια εκεί βρήκα και τις πηγές του πρώτου μου παιδικού μύθου.

Σε 68 μέρες έκανα 6.150 χιλιόμετρα αποκλειστικά και μόνο με τη δική μου δύναμη, οδηγώντας το ποδηλατό μου με συνολικό βάρος 140 κιλά σε βουνά ψηλά μέχρι τα 2.265 μέτρα και επιβιώνοντας για 90 χλμ. την ημέρα σε δρόμους άγριους και επικίνδυνους. Μόνος, εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης, την κούραση και τους κινδύνους των δρόμων της ανατολής, επέστρεψα σώος και αβλαβής και αζημίωτος χωρίς ασθένεια ή απώλεια. Και όμως ξέρω, ότι πάντα θα νιώθω αποζημιωμένος και πλούσιος, έχοντας ως μοναδική παρακαταθήκη τις μνήμες και τις εμπειρίες που αυτό το ταξίδι μού άφησε, μαζί με μια χούφτα γη της Κολχίδας που έφερα πίσω στην πατρίδα μου.

Από την Ιωλκό μέχρι την Κολχίδα - την αρχή του κόσμου όπως πίστευαν οι αρχαίοι ως τον τόπο που ανατέλλει ο ήλιος και εκεί όπου καταδικάστηκε ο Προμηθέας γιατί έφερε στους ανθρώπους το Φως - και πάλι πίσω από την Κολχίδα στην Ιωλκό, γνώρισα τόπους και ανθρώπους, λαούς και φυλές. Πέρασα βουνά κάμπους ποτάμια πολιτείες και χωριά. Χάθηκα μέσα στην εκπληκτική φύση του Εύξεινου Πόντου, σε βαθύσκια δάση όπου επιβιώνουν αυτάρκεις αγροτικές κοινωνίες ξεχασμένες από την σύγχρονη εποχή. Κοιμήθηκα πάνω στην ακρογιαλιά δίπλα στα κύματα του Πόντου, σαν Αργοναύτης. Στα χνάρια του μύθου της Αργοναυτικής Εκστρατείας, βρέθηκα σε χαρακτηριστικά μέρη όπως το Ακρωτήριο του Ιάσονα, εκεί όπου το ιερό που ίδρυσε με τη Μήδεια κατά την επιστροφή τους στην Ιωλκό επιβιώνει μέχρι σήμερα στη μορφή της βυζαντινής Εκκλησίας του Ιάσονα. Είδα την Αρητιάδα Νήσο, τον σημερινό προστατευμένο βιότοπο λόγω της ορνιθοπανίδας του, εκεί όπου οι Αργοναύτες χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τις Στυμφαλίδες Όρνιθες που ο Ηρακλής είχε διώξει από την Στυμφαλία. Πέρασα από την εύφορη πεδιάδα της γης των Αμαζόνων, την εκπληκτική πράσινη γη των τριών ποταμών. Μέσα και έξω από τις πόλεις του Πόντου είδα τα ανεξίτηλα σημάδια της ιστορικής παρουσίας των Ελλήνων.

Πάνω στον Ποντιακό Καύκασο, τα ψηλά βουνά που χωρίζουν τη Μαύρη Θάλασσα από την ανατολική ενδοχώρα, βρέθηκα σε επίγειους παραδείσους με ποτάμια, πανύψηλα δάση και καταπράσινες αλπικές λίμνες. Στα υψίπεδα της ανατολικής ενδοχώρας και όχι μόνο, είδα μνημεία και σημάδια από όλους τους γνωστούς πολιτισμούς από τα βάθη των αιώνων και της ιστορίας. Βρέθηκα στους τόπους όπου γεννήθηκαν ιστορικές θρησκείες και πρόσωπα, εκεί όπου καλόγεροι δερβίσηδες μυστικιστές σούφηδες μουσουλμάνοι και χριστιανοί ζούσαν ειρηνικά όλοι μαζί στα ίδια τζαμιά και τις ίδιες εκκλησίες. Δίψασα μέσα στις αχανείς στέππες της Καππαδοκίας, εκεί όπου για αιώνες σέρνονταν τα καραβάνια του Δρόμου του Μεταξιού. Καταμεσής στην ανατολική έρημο σε ένα καραβάν-σαράι του 13ου αιώνα, ανακάλυψα κομμάτια από ελληνικό ιερό. Περπάτησα στην Σαγαλασσό της Πισιδίας, μια πόλη με πολιτιστική ιστορία 10 χιλιετηρίδων, την οποία ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας και ο αυτοκράτορας Αδριανός έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την ενσωματώσουν στο πολιτιστικό τους όραμα. Πέρασα από την ιερή γη της Ιωνίας, εκεί όπου οι Ίωνες στοχαστές πρώτοι έθεσαν τις πανανθρώπινες βάσεις των καίριων εκφάνσεων του πολιτισμού, με τη φιλοσοφία, την επιστήμη, την τέχνη, την πολιτική, την θρησκεία. Σε μια γωνιά της Ιωνίας βρέθηκα στον αρχαιολογικό χώρο της Μαγνησίας, της πόλης που ίδρυσαν Θεσσαλοί Μάγνητες. Αφέθηκα στη φιλοξενία των κατοίκων της γης, απολαμβάνοντας το αρχαίον κάλλος του ανθρώπου μέσα στα ίδια τους τα μάτια. Έζησα μαζί με τους απλούς ανθρώπους των χωριών και της ερήμου, σε έναν χωροχρόνο που κυλά διαφορετικά, ήπια από το νερό τους, έφαγα από το φαγητό τους, κοιμήθηκα μέσα στις αυλές τους και στα σπίτια τους, άκουσα τις ιστορίες και τους πόνους τους.

Πριν τον Όμηρο και τα έπη της εποχής του, πριν το μαχητή Αχιλλέα της επικής Ιλιάδας και τον πολύτροπο Οδυσσέα της δραματικής Οδύσσειας, ο Ιάσονας πραγματικά αποτέλεσε τον πρώτο πολιτισμικό περιηγητή της ανθρωπότητας. Πρωτίστως αυτό το ταξίδι ήταν μια πολιτισμική διαδρομή. Αυτό το ταξίδι με έκανε να αισθάνομαι υπερήφανος για την καταγωγή μου και την ιστορία του τόπου μου. Η βασικότερη διαχρονική πανανθρώπινη αξία και εμπειρία είναι ο πολιτισμός, γιατί είναι κοινός, ανήκει σε όλους. Πολιτισμός είναι ό,τι έχουμε χωρίς να είναι δικό μας. Ο πολιτισμός δεν είναι θέμα των γονιδίων αλλά των μιμιδίων, είναι το πιο κολλητικό μικρόβιο του ανθρώπου, η ποιητική δύναμη που διαπερνά τους ανθρώπινους αιώνες. Πολιτισμένος είναι αυτός που πιστεύει στη διαχρονικότητα του ανθρώπου. Αυτό το ταξίδι με έκανε να αναθεωρήσω ιστορικούς μύθους και με έκανε να δω με καινούργιο μάτι τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του. Αυτό το ταξίδι ζωής με έκανε να αισθάνομαι υπερήφανος για τον Ανθρώπινο Πολιτισμό.


Εικόνες

Μετά από παρακλήσεις φίλων, στρώθηκα στη δουλειά και ανέβασα μερικές φωτογραφίες. Μερικές εικόνες από το ταξίδι αυτό μπορείτε να δείτε εδώ.


Για τα περαιτέρω...

Αγαπητοί φίλοι, ένα τέτοιο μεγάλο ταξίδι δεν είναι εύκολο να περιγραφεί. Μη μου ζητήσετε να σας το περιγράψω. Αυτό που σάς ζητώ είναι την επόμενη φορά να προσπαθήσετε και εσείς. Μην το φοβηθείτε, αν κάτι έχουμε να φοβηθούμε είναι μόνο ο εαυτός μας. Νιώθω υποχρέωσή μου να μοιραστώ αυτή τη μοναδική εμπειρία με τους συμπολίτες μου, και αν γίνει κάποια σχετική εκδήλωση θα το μάθετε.

Φτιάξτο μόνος σου: EasyTrailer

Ένα ακόμη εργαλείο ελευθερίας

Όταν έφτιαχνα το ExtremeTrailer, προσπαθούσα να καλύψω την ανάγκη της μεταφοράς μεγάλου όγκου πραγμάτων με το ποδήλατο. Όπως έδειξε η πράξη, το πέτυχα. Πρόκειται για ένα εργαλείο για "βασιλιάδες", αφού μπορώ να μεταφέρω πολλά πράγματα - αλλά δύσκολα πάει σε άγριους δρόμους. Φέτος όμως, καθώς έχω στα σχέδιά μου ταξίδια σε άγριες ορεινές διαδρομές, αναζήτησα μια λύση με επίσης σημαντικό όγκο αλλά και με τη δυνατότητα για δύσκολο τεραίν.

Η καλύτερη περιγραφή είναι όμως η κατασκευή:

Ο πρώτος στόχος ήταν να βρω ένα παλιό σκελετό α) σιδερένιο (για εύκολες κολλήσεις), β) με μέγεθος ρόδας 26 (όσο και του ποδηλάτου μου, για ίδιο μέγεθος ρόδας), γ) προς θυσίαν. Το τελευταίο πάει να πει ότι ο σκελετός αυτός θα... τεμαχιστεί καταλλήλως. Τι να κάνουμε, μερικά πράγματα θέλουν θυσίες. Το ψάξιμο για εύρεση σκελετού πήρε αρκετές μέρες. Τελικά βρήκα ένα ποδήλατο με τις παραπάνω προϋποθέσεις... πεταμένο σε ένα οικόπεδο και παραδομένο στα ανελέητα στοιχεία της φύσης για ουκ ολίγο χρονικό διάστημα - όπως συνέβη να διαπιστώσω.

Αφού το "ποδήλατο" εκείνο απογυμνώθηκε (όχι ιδιαίτερα εύκολο, λόγω της σκουριάς κάποια μέρη είχαν κολλήσει κλπ.), ήρθε η επώδυνη στιγμή της σφαγής. Θα μπορούσε ακόμα και εκείνος ο παλιοσκελετός με κάποια προσπάθεια να γίνει ένα λειτουργικό ποδήλατο! Ένιωσα άσχημα "σκοτώνοντάς" τον, παρηγορήθηκα όμως με τη σκέψη ότι σε τελική ανάλυση απλά θα σάπιζε μόνος του στη βροχή... έτσι τουλάχιστον έπιανε τόπο.


Ο καημένος ο σκελετούλης μετά το γδύσιμό του.

Με σιδεροπρίονο έκανα 4 τομές: κράτησα το κούτελο (σωλήνας πηρουνιού) με περίπου 5-6 εκ. στους σωλήνες, και το πίσω τρίγωνο (άνω και κάτω ψαλίδια και κάθετος σωλήνας). Πρώτα βεβαιώθηκα ότι το μέταλλο όλων των μερών είναι σιδηρούχο και εξασφάλισα κάποιον τεχνίτη καλό στις κολλήσεις μετάλλων, που με διαβεβαίωσε ότι οι κολλήσεις θα γίνουν γερές χωρίς πρόβλημα αντοχής. Παλιοσκελετός, αλλά για τη δουλειά που τον θέλω ήταν μια χαρά. Το κούτελο κολλήθηκε όπως φαίνεται στις εικόνες.


Μετά τις 4 τομές, το κούτελο στη θέση που πρόκειται να κολληθεί (ο πάνω σωλήνας θα διαμορφωθεί με τροχό σε κούρμπα).

Επίσης στο πηρούνι έγινε μια αλλαγή: κόπηκε το άνω κομμάτι και ξανακολλήθηκε, αλλά κάθετα:


Το πάνω κομμάτι του πηρουνιού κόπηκε και κολλήθηκε κάθετα. Φαίνεται το κάτω ποτήρι ξαναφορεμένο. Ανακουφιστικές τρύπες έγιναν σε όλους τους σωλήνες στο κάτω μέρος τους.

Ο κολλητής έκανε τις κολλήσεις άψογες. Αφού κατασκεύασα τις βίδες που θα βιδώσουν στον πίσω άξονα (κολλώντας σε κανονικές βίδες ένα κομμάτι ατσάλι 10mm δηλ. όσο το άνοιγμα την υποδοχής του πηρουνιού), δούλεψα το πηρούνι στραβώνοντάς το έτσι ώστε να κάθεται στις βίδες και να δουλεύει πάνω-κάτω καθώς το τρέιλερ θα παίζει ανάλογα με τις ανωμαλίες του δρόμου χωρίς να βρίσκει στο ντεραγιέ. Το ατσάλι αποδείχτηκε σκληρό καρύδι, αλλά με δυνατό χτύπημα ήρθε όπως έπρεπε.

Χρησιμοποιώντας ένα παλιό κέντρο που είχε ξεμείνει στα εργαλεία μου, και με μια φτηνή μονόπατη ζάντα (δεν υπάρχει μεγάλη απαίτηση αντοχής) και απλές ακτίνες έπλεξα μια ρόδα. Έδεσα και μια σχάρα στο ψαλίδι, την οποία έπρεπε να αγοράσω. Έδεσα το πηρούνι ανάποδα στο κούτελο με τα ίδια τα ποτήρια που είχε το σαράβαλο (και εδ'ω δεν υπάρχει ιδιαίτερη απαίτηση ποιότητας, και στο κάτω κάτω πρόκειται για φτήνια, εάν χαλάσουν ποτέ θα τα αλλάξω).


Η πρώτη δοκιμή: ναι, το σύστημα δουλεύει. Η οδική συμπεριφορά άψογη. Το τρέιλερ πρέπει να εκτελεί 2 κινήσεις: περί τον κάθετο άξονα ώστε το σύστημα να ισορροπεί και να στρίβει και περί τον άξονα της πίσω ρόδας ώστε να προσαρμόζεται στο δρόμο.

Το σύστημα δοκιμάστηκε αγρίως. Συμπεράσματα:
- Το ποδήλατο είχε 2 συστήματα στήριξης: μπροστά και πίσω (4 σακκίδια και 2 σχάρες). Τώρα απέκτησε και ένα 3ο. Δηλ. + 2 σακκίδια και 1 σχάρα επιπλέον. Ο όγκος αυτός κρίνεται αρκετός για να κουβαλήσεις ένα ταξιδιωτικό νοικοκυριό.
- Η ρόδα του τρέιλερ έχει το ίδιο μέγεθος με αυτές του ποδηλάτου. Μπορείς λοιπόν να έχεις μια κανονική ρόδα ρεζέρβα. Αν συμβεί ατύχημα με ρόδα (μάλλον θα είναι με πισινή) αντικαθιστάς την προβληματική (ή το λάστιχο) και συνεχίζεις.
- Η ρόδα του τρέιλερ είναι μεγάλη και περνάει καλύτερα τις ανωμαλίες του δρόμου. Αυτό έχει σημασία στους δύσκολους χωματόδρομους.
- Είναι μια απλή κατασκευή που γίνεται εύκολα και με ελάχιστο κόστος. Δε φοβάσαι μη γρατσουνιστεί μη σκιστεί μη χαλάσει μη πάθει τίποτα.
- Ακόμα και στον πιο άσχημο δρόμο, το τρέιλερ απλά ακολουθεί. Εσύ οδηγάς κανονικά κι αυτό πίσω ας πηδάει ας χορεύει ας πάει "όπου θέλει". Πού θα πάει; - όπου και να πάει σε σένα θα γυρίσει...


Το σύστημα σε πλήρη άποψη. Το μήκος δεν αυξάνεται πολύ.




Υπάρχει διαθέσιμος χώρος για 2 παγουροθήκες. Ας τον εκμεταλλευτούμε: με 2 αυτοσχέδιες από αλουμίνιο αμέσως αποκτάμε τη δυνατότητα για μεταφορά 3 ακόμα κιλών νερού (τρυπάμε τον κάθετο σωλήνα). Επειδή η αναμονή του παλουκόσελου είναι ισχυρή, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε και αυτή για προσθήκη π.χ. ενός κουτιού εργαλείων, σάκκου, σημαίας κλπ.


Η λεπτομέρεια στο νύχι του πηρουνιού που πιάνει στον πίσω άξονα. Με δυο λαμάκια φτιάχνουμε μια ασφάλεια εκμεταλλευόμενοι τις υποδοχές braze-ons και με χρήση απλών safety-pins (ανοιχτή και κλειστή θέση). [Ενημέρωση: το σύστημα αυτό δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα καλό, κάποια στιγμή θα ασχοληθώ με μια καλύτερη "πατέντα".]


Ιδού το εξάρτημα, που ζυγίζει γύρω στα 5 κιλά αλλά μπορεί άνετα να κουβαλήσει 30, ακόμα και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες.

Δυτικό Πήλιο: ο (ξε)χα(σ)μένος παράδεισος

Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Είναι παροιμιώδης η άγνοια του Έλληνα για τον τόπο του. Έχει το προνόμιο να ζει σε έναν τόπο με πλούσιο οικολογικό απόθεμα, αλλά ο πλούτος αυτός τού είναι άγνωστος κι ας βρίσκεται μόλις έξω από την πόρτα του. Στη χώρα "της αραχτής και της αρπαχτής" οι μόνοι γνωστοί τόποι είναι αυτοί στους οποίους υπάρχει εύκολη πρόσβαση με το IX αυτοκίνητο. Το "εινοσίφυλλο" Πήλιο, λόγω των ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών του παρελθόντος, έχει μείνει ανεπηρέαστο σε μεγάλο βαθμό από έντονες ανθρώπινες επεμβάσεις. Τα δάση του στο παρελθόν δεν βοσκήθηκαν έντονα, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι σε καλή κατάσταση. Τα δάση οξυάς που σκεπάζουν τις κορυφές του βουνού δίνουν εξαιρετικό νερό (το δάσος οξυάς είναι γνωστό στην παγκόσμια βιβλιογραφία ότι δίνει το καλύτερο νερό), ενώ παράλληλα προστατεύουν όλο το βουνό μέχρι κάτω τη θάλασσα από τη διάβρωση, και με τις υγιεινές τους ιδιότητες προσφέρουν εξαιρετικές ευκαιρίες για άσκηση αναψυχή και δημιουργική ενασχόληση, αποτελώντας επί της ουσίας σημαντικό κίνητρο για τους επισκέπτες που κάθε χρόνο δίνουν ώθηση στον ντόπιο τουρισμό.

Η περιοχή που έχει μείνει περισσότερο αλώβητη, και κυριολεκτικά μπορούμε να την αποκαλέσουμε "παρθένα περιοχή", είναι το βορειοδυτικό Πήλιο. Πρόκειται για το μισό της προστατευόμενης περιοχής "Όρος Πήλιο και Παράκτια Θαλάσσια Ζώνη". Την περιοχή αυτή την αναγνωρίζει κανείς εύκολα με την πρώτη ματιά στους χάρτες: απλά γιατί δεν έχει δρόμους. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε μια μεγάλη περιοχή που εκτείνεται περίπου από τα μέρη της Άνω Κερασιάς και του Βένετου μέχρι το Πουρί και τις κορυφές (Πουριανός Σταυρός), δεν υπάρχει ούτε ένας, μα ούτε ένας, ασφάλτινος δρόμος. Δεν υπάρχει δρόμος διότι δεν υπάρχει κανένας οικισμός, δεν υπάρχει κανένα σπίτι, δεν υπάρχει κανένα κτήμα, και (ευτυχώς για το μέρος) κοπάδια υπάρχουν ελάχιστα μόνο, κυριολεκτικά μετρημένα στα δάχτυλα.

Από παλιά κυκλοφορούσε η φήμη, ότι το ΒΔ Πήλιο είναι η τελευταία απομείνασα παρθένα φύση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά ίσως σε ολόκληρη την Ευρώπη. Υπήρχαν ανέκαθεν μαρτυρίες από όσους αγαπούσαμε την ορεινή πεζοπορία και επισκεπτόμασταν την περιοχή αυτή, για συναντήσεις επί του πεδίου με πεζοπόρους από ευρωπαϊκές χώρες, που δήλωναν... ρητώς και ανεπιφυλάκτως και με γνώση των συνεπειών του νόμου ότι έρχονταν κάθε χρόνο εδώ ειδικά για να περπατήσουν την τελευταία παρθένα φύση που γνώριζαν, δηλ. τη διαδρομή από τον Αγιόκαμπο μέχρι το Πουρί.

Όμως, τι κρίμα, δυστυχώς κάποιοι άλλοι παίρνουν κάποια πράγματα τόσο δεδομένα, κι ενώ αυτός ο πλούτος βρίσκεται τόσο κοντά τους τον έχουν πολύ μακριά τους. Εμείς κι αυτή τη φορά θα πάμε εκεί, όπως κάθε χρόνο, αυτό το Μάιο με το ποδήλατό μας. Η συνταγή για ένα θαυμάσιο σαββατοκύριακο είναι άλλωστε δοκιμασμένη: ξεκινάμε από Βόλο Σάββατο μεσημέρι, φτάνουμε για το βράδυ στην Άνω Κερασιά, Κυριακή πρωί ξεκινάμε για τη χωμάτινη περιπέτεια και μετά από 30 χιλιόμετρα στους δασικούς δρόμους το απόγευμα θα έχουμε επιστρέψει στη βάση. Α ναι, δεν ξεχνάμε και τη φωτογραφική μηχανή, τον αδιάψευστο "μάρτυρα" όσων θα δούμε. Διψάμε για το νερό των πηγών εκείνων που είναι εξαιρετικά υγεινό και διουρητικό, ανυπομονούμε να ρουφήξουμε τον αναζωογονητικό αέρα που φρεσκάρει τα πνευμόνια, να ακούσουμε τη βαθιά ησυχία του δάσους, να ατενίσουμε το βαθύ πράσινο που ξεκουράζει τα μάτια.

Είναι εκπληκτικό να σκεφτείς, γιατί ενώ στην περιοχή αυτή δεν υπάρχει τίποτε απολύτως το ανθρώπινο κάποιοι κάνουν λόγο για κατασκευή δρόμου. Ποια η σκοπιμότητα; Βέβαια η μόνη εξήγηση στο μυστήριο είναι η πάγια συνταγή της ανάπτυξης: πρώτα ο δρόμος, και σιγά σιγά θα έρθουν οι φέτες του σαλαμιού... οι αποχαρακτηρισμοί γης (οι γνωστοί "δασωθέντες αγροί" κλπ.), θα ξεφυτρώσουν οι βιλίτσες (τα γνωστά "κωλόσπιτα" κλπ.), τσουπ τα ξενοδοχειάκια, τσουπ οι επενδύσεις, και πάει λέγοντας. Έτσι κατάντησαν τα μέρη κοντά στον Αγιόκαμπο, μέσα σε δυο μόλις δεκαετίες, από ελεύθερη γη και φύση σε τσιμεντένιο συνονθύλευμα. Μια τυπική περίπτωση εφαρμογής της νεοελλαδικής αναρχίας, που έχει καταντήσει τη χώρα από τις δορυφορικές εικόνες όπως τη βλέπουμε στο διαδίκτυο στο μεγαλύτερο μέρος της να δίνει μια θλιβερή εικόνα ψωροφαγωμένου σκύλου. Όπου μυρίζει χρήμα οι συνένοχοι εύκολα συνευρίσκονται σαν τις μύγες στο μέλι: έμποροι γης, επενδυτές, χωριάτες να πουλήσουν χωράφια, δημαρχίσκοι που προσβλέπουν στα ψηφαλάκια τους, και το λοιπό καλό συναπάντημα, ένα σύστημα καλοδουλεμένο και εξόχως αποτελεσματικό.

Το ερώτημα είναι δραματικά απλό: θέλουμε να διαφυλάξουμε τον τόπο μας ή όχι; Το πρώτο αντίδοτο στην ισοπέδωση είναι η γνώση: όσο καλύτερα γνωρίσουμε τον τόπο μας τόσο δυνατότερα θα ακουστεί το "κάτω τα χέρια" στους διακορευτές του περιβάλλοντος όταν έρθει η αποφράδα ώρα της μπουλντόζας. Ευχόμαστε αυτός ο τόπος να μείνει αλώβητος από την ανθρώπινη απληστία και αχορτασιά, κληρονομιά για τα παιδιά μας στα οποία και θα τον αφήσουμε σαν μια φυσική παρακαταθήκη για να τους θυμίζει τον χαμένο παράδεισο. Ας μη την κάνουν επιτέλους εκεί τη ρημάδα την ανάπτυξη, ας την κάνουν αλλού (σιγά μη νοιαστούν για τις τσέπες μας, σιγά μη την κάνουν, μήπως την είδατε ποτέ πουθενά;). Ελπίζουμε περισσότεροι να γνωρίσουν και αυτόν τον τόπο από πρώτο χέρι, για να τον προστατέψουμε καλύτερα όταν χρειαστεί. Προς Θεού όμως, όχι με μηχανοκίνητα μεταφορικά μέσα, αυτά αφήστε τα απ΄ έξω!

Η διαδρομή.


Εικόνες (-)


Η λούτσα της Λυκόραχης. Εξαιρετικό μέρος για κατασκήνωση, μόνο μείνετε μακριά από το νερό. Αιτία το περίεργο ωράριο των βατράχων - το πανδαιμόνιό τους τη νύχτα θα σας ξεκουφάνει.


Η Κάρλα, όπως φαίνεται από την Άνω Κερασιά.


Ενημερωτική πινακίδα για το Μαυροβούνι. Καλό θα ήταν όμως και κάποια συντήρηση...


Η σουβάλα της Κάτω Γούρας.


Από την Κώστα Ράχη θέα στα ΒΔ. Αριστερά το Μαυροβούνι, δεξιά ο Κίσσαβος, στο βάθος ο χιονισμένος Όλυμπος.


Στην καρδιά του δάσους.


Στο Λαντοβίτο.


Στη μοναδική συστάδα με έλατα που υπάρχει στο Πήλιο.


Κοντά στο ρέμα της Καλιακούδας, με φόντο το θεσσαλικό κάμπο και την Κάρλα.


Μια νέα εκδοχή του αισώπειου μύθου με το λαγό και τη χελώνα...

Αρχείο ποδηλατοτουριστικών διαδρομών

Οι ιδέες έχουν τη συνήθεια να έρχονται, έτσι ήρθε κι αυτή μια μέρα. Έψαξα στο ελληνικό διαδίκτυο και ομολογώ ότι δεν βρήκα ελληνικές σελίδες με ποδηλατοτουριστικές διαδρομές στην Ελλάδα (μόνο λίγες ξένες και μάλλον όχι αξιόλογες). Κάποιος πρέπει να το ξεκινήσει.

Διόρθωση: Αποφάσισα να δημιουργήσω μία ιδιαίτερη σελίδα -αυτό τουλάχιστον το αξίζουμε - αυτή.