Το Ταξίδι του Ιάσονα (2009)

Το 2009 με την ευκαιρία της μετάβασης της Αργούς στην Κολχίδα, ένας Έλληνας ταξιδευτής επαναλαμβάνει τον μύθο με μία "Αργοναυτική Εκστρατεία" με την ανθρώπινη δύναμη.

Το 2022 το ντοκυμαντέρ "Το Ταξίδι του Ιάσονα" θυμίζει το ταξίδι εκείνο, ως φόρος τιμής στα 100 χρόνια της πολιτισμικής μνήμης της Μικρασίας. Το ντοκυμαντέρ αποτελείται από 12 μέρη με συνολικό χρόνο 1 ώρα και 38 λεπτά.

12 βίντεο, 1 ώρα 38 λεπτά συνολικά.
https://www.youtube.com/watch?v=BpKxo-QyXbU&list=PL3577Iq2gk6oINSUaKuXlqhVjtECLnr9u

Το χρονικό του ταξιδιού:

Ιδιοκατασκευή: Ένα Άλλο Όχημα για μια Άλλη Ελλάδα

Ένα πρόβλημα ορισμού το έχω, δεν ξέρω πώς να το ονοματίσω, ασυνήθιστο σε αυτή τη χώρα και άντε να βρεις ονομασία. Στα αγγλικά έχει επικρατήσει να λέγεται ως "tadpole trike", έτσι το βρίσκεις. Μπορώ να το πω τρίροδο ποδήλατο (ΤΠ). Ποδήλατο με τρεις ρόδες λοιπόν, με τη μία πίσω και τις δύο μπροστά -- καθώς υπάρχει και με τις δύο πίσω και μία μπρoστά το "delta trike". Μια σελίδα που εξηγεί τι είναι:
https://www.atomiczombie.com/streetfox-tadpole-trike-diy-plan/


Η παραπάνω σελίδα δίνει τις πρώτες γενικές πληροφορίες για το όχημα, και κάποιες υποδείξεις για την κατασκευή του. Ναι, μπορείς να το κατασκευάσεις μόνος σου  - με κάποιες προϋποθέσεις φυσικά. Μια τέτοια κατασκευή είναι πολύ υποκειμενική, και για να κάνεις κάτι που θα είναι ασφαλές και θα σε ικανοποιήσει, πρώτα πρέπει να κάνεις την έρευνά σου για να δεις τι έχουν κάνει άλλοι. Έτσι παίρνεις ιδέες πάνω στις οποίες χτίζεις τις δικές σου. Ξεκαθαρίζω δυο πράγματα:
- πρέπει να έχεις μια καλή τεχνική βάση στο ποδήλατο, πρακτικά δηλαδή θα πρέπει να είσαι σε θέση το ποδήλατό σου το κανονικό να μπορείς να το κάνεις κομματάκια, να διορθώσεις οποιοδήποτε πρόβλημα, να το συντηρήσεις, να το λιπάνεις, και να το συναρμολογήσεις έτσι ώστε να είναι έτοιμο για δράση, λειτουργικό και ασφαλές,
- πρέπει να έχεις μια γενική "τεχνική αντίληψη" όπως θα το λέγαμε, δηλαδή την ικανότητα να φαντάζεσαι απλές λύσεις σε σύνθετα τεχνικά προβλήματα.
Εάν νομίζεις ότι έχεις αυτές τις δυο ικανότητες, τότε είσαι σε θέση να κατασκευάσεις ένα τρίροδο ποδήλατο με αξιώσεις, και να βγεις στους δρόμους κυκλοφορώντας κανονικά με ευθύνη και με ασφάλεια.

Επίσης βεβαίως υπάρχει και αυτό που ονομάζουμε υπευθυνότητα. Δεν κάνουμε ένα παιχνίδι για την αυλή μας, αλλά κάνουμε ένα σοβαρό όχημα για να κυκλοφορήσουμε στους δημόσιους δρόμους. Εκεί δεν είμαστε μόνοι, και είμαστε υπεύθυνοι και για τη δική μας ασφάλεια αλλά και των άλλων. Αν τυχόν θέλεις να αυτοκτονήσεις κάνε το μόνος, οι άλλοι δεν σού χρωστάνε τίποτα. Θέλουμε ένα όχημα κατασκευασμένο με συγκεκριμένες σχεδιαστικές αρχές, απόλυτα μελετημένο και ασφαλές, τελεία.


-- Μια σύντομη αξιολόγηση του ΤΠ:

Ειδικά για αυτή τη χώρα, για αυτόν τον υπέροχο τόπο με το υπέροχο κλίμα και την υπέροχη φύση, σίγουρα πρόκειται για ένα μοναδικό τρόπο αυτοκινητικής απόλαυσης -- με την πραγματική έννοια του όρου "αυτο-κίνηση". Η κατασκευή ενός οχήματος δεν είναι δουλειά που βγαίνει σε μερικά απογεύματα, αλλά με συστηματική δουλειά γίνεται εφικτή. Είναι ένα ολόκληρο πρότζεκτ που απαιτεί σοβαρή γνώση και σοβαρή ενασχόληση για πολύ χρόνο. Αν βάλεις όλο το μυαλό σου επάνω σε αυτό, σπάς το πρόβλημα σε μικρά κομμάτια, που ένα-ένα τα τελειώνεις όμορφα και ωραία, και μια μέρα έχεις μπροστά σου ένα δημιούργημα για το οποίο θα απορήσεις πώς το έκανες. Εκεί κρύβεται η μαγεία του πράγματος, δεν είναι μονάχα η απόλαυση να το οδηγείς έξω στους δρόμους, είναι η ηδονή της δημιουργίας που πολλαπλασιάζει την απόλαυση.

Μηχανικός δεν είμαι, ούτε εργαστήριο έχω, όλα έγιναν μέσα σε μια αποθήκη με απλά εργαλεία χεριού. Γωνιακό τροχό δεν είχα ούτε ήξερα να χρησιμοποιώ, το έμαθα στην πορεία, δανείστηκα έναν γωνιακό από φίλο που τον χάλασα και αγόρασα άλλον. Μετά από περίοδο μηνών παλεύοντας με εργαλεία και βίδες και κοψίματα μετάλλου με τον γωνιακό, και τρέξιμο σε φίλους για κολλήσεις γιατί ούτε από κόλληση είχα ιδέα (ούτε έχω), μια μέρα είχα μπροστά μου έναν σκελετό που ούτε ο θεός θα τον έκανε τέτοιον, γιατί όλα πάνω του ήταν στραβά αφού είχε φτιαχτεί χωρίς καλίμπρες αλλά "με το μάτι". Την άλλη μέρα τον έντυσα με τα βασικά ανταλλακτικά, και εκείνο το απόγευμα έμεινε αξέχαστο. Ναι, δούλευε!



Σταδιακά βελτιώνοντας την κατασκευή, για μήνες με το όχημα εκείνο γυρνούσα τους δρόμους για όλους τους πιθανούς λόγους - καθημερινή μετακίνηση, επικοινωνία, ψώνια, μεταφορές, βόλτες, άσκηση. Τόλμησα να κάνω και ένα ολικό σκληρό τεστ, δηλαδή να το φορτώσω φουλ για ταξίδι 10 ημερών σε μια δύσκολη ορεινή διαδρομή. Θα ήταν μια σκληρή δοκιμασία που θα μού έδειχνε τις ανοχές του οχήματος σε ανελέητη χρήση με μεγάλο φορτίο σε δρόμους με μεγάλες κλίσεις, πριν κατασκευάσω τον σκελετό με σοβαρές κολλήσεις για βέλτιστη αντοχή και με σωστή γεωμετρία. Ήταν στα ορεινά του νομού Γρεβενών εκείνη η εξόρμηση, 10 ανελέητες μέρες σε 650 ανελέητα χιλιόμετρα. Κι όμως όλα πήγαν ρολόι, ήταν μια καταπληκτική εμπειρία, φουλ εξοπλισμός για αξέχαστες απολαύσεις στη μέση του πουθενά, ασφαλείς ανηφόρες και κατηφόρες σε εξωφρενικές κλίσεις με το μεγάλο βάρος, καμία ζημιά, ούτε ένα λάστιχο έτσι για το γαμώτο, και σε μένα κανένα πρόβλημα με κούραση ή εξάντληση ή θέμα υγείας (πρέπει να πω βέβαια ότι έχει σημασία η εμπειρία). Το τέρας ζύγιζε πάνω από 65 κιλά στο σύνολο, και μια μέρα σε μια μεγάλη κατηφόρα έπιασα την ταχύτητα των 58 χλμ/ώρα. Δεν έχω μπει σε κόκπιτ από φόρμουλα ένα, αλλά να κατεβαίνεις μια κατηφόρα με αυτή την ταχύτητα και με αυτό το φορτίο και με την άσφαλτο 30 πόντους από τον πισινό σου και χωρίς καμιά προστασία γύρω σου, ήταν σκέτο θρίλερ! Δεν κουνιόταν απολύτως τίποτα, το όχημα ήταν κολλημένο στο δρόμο ωσάν να ήμουν σταματημένος!





Ειλικρινά δεν σηκώνω συμβιβασμούς σε θέματα ασφάλειας και ήθελα ένα όχημα στιβαρό και ασφαλές για κάθε χρήση εκτός αγωνιστικής/γρήγορης οδήγησης: καθημερινή μετακίνηση, ψώνια, μεταφορά πραγμάτων, ταξίδι. Μετά από μηνών χρήση και πειραματισμό και δοκιμή και βελτιώσεις και δοκιμασία σε όλες τις πιθανές συνθήκες, έχω να πω τα εξής, σαν γενική μια γενική αξιολόγηση:

Στη θετική πλευρά:
1. Η απόλυτη άνεση. Κανένα πρόβλημα στάσης ή επαφής (τριβή ή χτύπημα) σε κανένα σημείο του σώματος. Όχι τριβή σε σέλα. Όχι στρες στη μέση. Όχι στρίψιμο στο λαιμό. Όχι χτύπημα οι παλάμες σε τιμόνι. Σαν να κάθεσαι στην αγαπημένη σου πολυθρόνα, τελεία. Ακόμα κι όταν παλεύεις σε ανηφόρα, όταν σταματήσεις δεν έχεις στρες πουθενά, νιώθεις μόνο τη δουλειά που έβγαλαν τα πόδια. Αυτό το κάνει ιδανικό για ανθρώπους κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, που αυτό που θέλουν είναι η ωφέλεια της άσκησης μόνο, δηλαδή η ωφέλεια στο καρδιαγγειακό και το αναπνευστικό χωρίς πολλή ταλαιπωρία.
2. Είναι κατάλληλο για περισσότερους ανθρώπους δίνοντας δυνατότητα αυτοκίνησης σε άτομα με θέματα ισορροπίας, κινητικά προβλήματα κλπ. Μια μέρα κάποιος που ζει σε αναπηρικό καροτσάκι μού ζήτησε να το δοκιμάσει, τον βοήθησα να ανέβει, και για πρώτη φορά στη ζωή του κάνοντας βόλτα με όχημα που δεν ήταν ηλεκτρικό ήταν για αυτόν συγκλονιστική εμπειρία.
3. Έχεις την τέλεια θέση για να απολαύσεις τον κόσμο. Η πανοραμική θέση είναι ανεκτίμητη. Βλέπω ταυτόχρονα μπρος, αριστερά, δεξιά, βλέπω ακόμα και πίσω στους καθρέφτες. Η ανοιχτή θέαση προσφέρει τη μεγαλύτερη απόλαυση του περιβάλλοντος, και στην πόλη και στη φύση.
4. Εκτός από το αισθητικό πλεονέκτημα, σού δίνει ένα πρακτικό πλεονέκτημα για μεγαλύτερη  ικανότητα μεταφοράς πραγμάτων με όγκο και βάρος, σε σύγκριση με το συνηθισμένο όρθιο δίροδο ποδήλατο που έχει περιορισμένη μεταφορική δυνατότητα. Αυτό έχει τεράστια αξία στις καθημερινές δουλειές. Αυτό είναι κάτι που πραγματικά μεταμορφώνει την καθημερινότητά σου. Εκμεταλλευόμενος το πλάτος του οχήματος, κατασκεύασα αρχικά μία δυνατή σχάρα από αλουμίνιο καρέ 20Χ20, και στη συνέχεια κατασκεύασα ένα διπλό πλαίσιο με 2 ευρύχωρους σάκκους από απλό καλάμι και μουσαμά, το οποίο κάθεται στη σχάρα και μπαίνει/βγαίνει πανεύκολα. Κάθε μέρα αυτό το πράγμα μεταφέρει με τεράστια ευκολία, εργαλεία, ψώνια, τρόφιμα, νερά, ένα σωρό πράγματα πέρα-δώθε. Μου έχει λύσει τα χέρια στις καθημερινές δουλειές.



5. Σε σύγκριση με το όρθιο δίροδο ποδήλατο, είναι αργότερο με τους εξής γενικούς κανόνες:
- στην κατηφόρα, σαφώς γρηγορότερο (λόγω αεροδυναμικής),
- στον επίπεδο δρόμο, μέχρι 15% αργότερο,
- στην ανηφόρα, μέχρι 60% αργότερο ειδικά σε απότομη ανηφόρα -όσο πιο ισχυρή η κλίση τόσο περισσότερο-, αλλά σημείωσε ότι σπρώχνοντας με την πλάτη ασκείς μεγαλύτερη δύναμη στα πετάλ, οπότε πας μεν πολύ σιγά αλλά πιο εύκολα σε ισχυρή κλίση δηλ. με μεγαλύτερη ασφάλεια σε δύσκολα σημεία.

Στην αρνητική πλευρά:
1. Έχει συγκριτικά πιο μεγάλο όγκο και βάρος. Αυτό για αποθήκευση, παρκάρισμα, μεταφορά. Και μέσα στην πόλη είναι ίσως λιγότερο ευέλικτο μέσα στην βαριά κυκλοφορία. Όμως μαθαίνεις να ζεις με αυτά, δεν είναι δηλαδή κάτι κρίσιμο/απαγορευτικό.
2. Σε άσχημο δρόμο ή χώμα τρως πολλή δόνηση. Δεν έχεις εδώ 2 ρόδες σε 1 ίχνος αλλά 3 ρόδες σε 3 ίχνη. Να το πω απλά, δεν είναι το κατάλληλο όχημα για τα κράβαρα. Φυσικά μπορείς να περάσεις έναν άσχημο δρόμο πηγαίνοντας πιο αργά.
3. Μέσα στην κυκλοφορία της πόλης είσαι λιγότερο ορατός, επειδή είσαι χαμηλότερα στο δρόμο. Αυτός είναι ο συνήθης φόβος πολλών που θέλουν ένα τέτοιο ποδήλατο. Ωστόσο μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό, με σημαία ή φως ψηλότερα. Μετά από εμπειρία μηνών μπορώ να πω ότι ποτέ δεν αντιμετώπισα πρόβλημα, και όπως το εισπράττω από οδηγούς και από πεζούς, επειδή είναι ένα ασυνήθιστο όχημα που δεν περιμένουν να δουν το προσέχουν μέσα στο δρόμο, δηλαδή κυκλοφοράς ισότιμα σαν οδηγός μέσα στους άλλους καλύτερα, σε σύγκριση με το δίροδο ποδήλατο.

Ο κατασκευαστικός σκοπός μου ήταν σαφής, ήξερα τι ήθελα:
- αξιοπιστία: να αντέχει, να μην χαλάει στη μέση του πουθενά,
- δομική αρθρωτότητα (modular): όσο γίνεται περισσότερα κομμάτια ανεξάρτητα μεταξύ τους, για μέγιστη ευκολία σε συντήρηση/επισκευή/αλλαγή,
- ήπια εμφάνιση: για αποθάρρυνση του κλέφτη, να φαίνεται ότι είναι ιδιοκατασκευή,
- απλότητα: ικανότητα επισκευών με απλά εργαλεία.

Η σημαντικότερη από τις παραπάνω ιδιότητες είναι για μένα η τελευταία, και σε όλα τα επίπεδα, κατασκευή, χρήση, συντήρηση. Ανακύκλωση με κομμάτια από πεταμένα ποδήλατα, και γενικά αξιοποίηση πεταμένων υλικών - και όχι μόνο για το κόστος. Και όσον αφορά στη χρήση, είναι σημαντικό να ξέρω ότι μπορώ να γυρνάω όπου θέλω, στα μικρά χωριά της υπαίθρου και να λύνω πιθανά προβλήματα εύκολα. Δεν θέλω να περιμένω ειδικά ανταλλακτικά φτιαγμένα από ειδικές εταιρείες να φτάσουν από την άλλη άκρη του πλανήτη. Να μπορώ να επισκευάζω πιθανά προβλήματα στο όχημά μου μέσα στη μέση του πουθενά με απλά δεματικά ή με πένσα και σύρμα.

Έμαθα να χρησιμοποιώ τον γωνιακό τροχό για κοπή και διαμόρφωση κομματιών μετάλλου, αλλά με κόλληση ποτέ δεν ασχολήθηκα ούτε με ενδιέφερε να μάθω, διαπιστώνοντας ότι πρόκειται για δύσκολη δουλειά που απαιτεί ειδικά εργαλεία και μέσα. Αλλά οι καλοί φίλοι εδώ χρειάζονται. Μέσω ενός φίλου απέκτησε έναν νέο, που εργάζεται ως συγκολλητής στη βιομηχανία. Μια μέρα μέσα σε ένα τεράστιο κτίριο πέρα στη βιομηχανική ζώνη ο τύπος εξηγήθηκε πολύ ωραία, υποσχέθηκε ότι θα μού κάνει όλες τις κολλήσεις για το ποδήλατο όσο πιο καλές μπορούν να γίνουν και όσες χρειαστούν και δωρεάν, αρκεί να υποσχεθώ ότι εάν ποτέ θελήσει να κάνει και αυτός ένα τέτοιο ποδήλατο, εγώ θα τον οδηγήσω στην κατασκευή. Ήταν η τέλεια συμφωνία, και για αυτόν, και για μένα.

Πρώτα, πήγαινε στη σελίδα που ανέφερα, αγόρασε το σχέδιο (το ποσό είναι ασήμαντο). Μελέτησέ το πολύ καλά, μέχρι να κατανοήσεις όλες τις λεπτομέρειες. Δεν πρόκειται για τυπικό μηχανολογικό σχέδιο αλλά για περιγραφικό, με απλά λόγια γραμμένο ώστε να το καταλαβαίνει κάποιος που δεν έχει σχέση με μηχανολογία. Το έγγραφο αυτό υπηρετεί απόλυτα το βασικό σκοπό, που είναι να σού δώσει τις σχεδιαστικές αρχές του συγκεκριμένου οχήματος όσον αφορά στην ασφάλεια και την μηχανολογική ορθότητα.

Και στη συνέχεια στη σελίδα
https://i-alli-ellatha.blogspot.com/p/my-self-made-tadpole-trike.html
θα δεις κάποιες τεχνικές λύσεις που μπορούν να σού δώσουν ιδέες. Καλή σου επιτυχία!









Άλλοι άνθρωποι στην Άλλη Ελλάδα

 

Οδηγώ στην πόλη το ποδήλατό μου. Περιμένω σταματημένος σε κόκκινο φανάρι κεντρικού δρόμου. ΙΧ παίρνει πολύ κλειστά τη στροφή πλησιάζοντας επικίνδυνα προς εμένα. Δεν αντιδρώ όμως γιατί βλέπω τον οδηγό που με κοιτάζει! Ενώ με κοιτάζει στα μάτια στρίβει όλο και πιο κλειστά... μέχρι που με χτυπάει από μπροστά! Έτσι στην ψύχρα μπαμ και κάτω! Ηλικία οδηγού καμιά 70αριά. Κάποιος από απέναντι που είδε τη φάση κατεβάζει παράθυρο και φωνάζει: "πού πάς ρε κ@λόγερε να σκοτώσεις τον άνθρωπο!" Και η απάντησή του: "αφού έχω πράσινο!".
 
Πριν λίγες μέρες θυμάμαι, κάπου στο νομό Γρεβενών ήμουν σε δρόμο αρκετά πλατύ, συναντιέμαι με δυο ΙΧ από τις δυο κατευθύνσεις, και ο πίσω ενώ είχε άνετο χώρο να με προσπεράσει, εγώ ήδη πήγα στην άκρη όσο μπορούσα στην ανηφόρα πηγαίνοντας σιγά, αυτός καθόταν και με περίμενε για πολύ ώρα, και μόνο όταν ο άλλος πέρασε από απέναντι, τότε με πέρασε και αυτός, και αφήνοντας μεγάλη απόσταση δίπλα μου. Αυτό μού έχει συμβεί πάρα πολλές φορές.
 
Οι άνθρωποι στις πόλεις έχουν "λαλήσει", έχουν χάσει την ανθρωπιά τους βουτηγμένοι στον σύγχρονο αστικό παραλογισμό. Ιδίως αυτό ισχύει για τις ελληνικές πόλεις που αναπτύχθηκαν εντελώς άναρχα, χωρίς καμιά λογική, ένα εντελώς αφύσικο και διαστροφικό αστικό περιβάλλον. Όμως εκεί έξω από τις πόλεις, έξω στην ελληνική φύση, όση ακόμα υπάρχει, εκεί βρίσκεις ακόμα πολύτιμα κομμάτια της χαμένης ανθρωπιάς των ανθρώπων. Στα ταξίδια μου όλα τα χρόνια που έχω κάνει στην Ελλάδα με ένα απλό ποδήλατο, ποτέ μα ποτέ δεν κινδύνεψα στο δρόμο από οδηγό σε επαρχιακούς δρόμους. Όσες φορές, σε όλη μου τη ζωή, κινδύνεψα από οδηγό, αυτό ήταν μέσα σε μεγάλη πόλη. Πάντα! Κανόνας!
 
Είναι τεράστια απόλαυση να ακούς τον άλλον πίσω σου να περιμένει μέχρι να βρεθεί πλατύ σημείο στο δρόμο για να προσπεράσει, ή να έχει αυτός πράσινο φανάρι αλλά να σταματά και να σού κάνει νόημα να περάσεις, επειδή σε βλέπει με ποδήλατο. Για αυτό σου λέω φίλε μου, αν πάρεις ένα ποδήλατο και βγεις έξω στην Ελλάδα, έξω από τις πόλεις, δεν θα ξαναβρείς μόνο μια παρθένα φύση, θα ξαναβρείς και παρθένους ανθρώπους. Αυτό το απλό ανθρωποκινούμενο όχημα, όχι μόνο φέρνει τον άνθρωπο κοντά στη φύση, αλλά φέρνει και τους ανθρώπους πιο κοντά μεταξύ τους.
 
 

Μια Ελλάδα που χάνεται

Στο χωριό Τυμφρηστός, στις πλαγιές του όρους Τυμφρηστού, ήμουν σε υψόμετρο 880μ. νωρίς το απόγευμα, αλλά αποφάσισα να μείνω στο ωραίο μέρος για το βράδυ σε ένα φιλόξενο εκκλησάκι. Ένας ντόπιος ήρθε για να με γνωρίσει και με πληροφόρησε για μία καλή πηγή. Αργότερα πήγα με τα πόδια για νερό. Στην επιστροφή είδα μία γυναίκα να απομακρύνεται από το σημείο που είχα τα πράγματά μου, με κινήσεις λες και δεν ήθελε να τη δει κανείς, αλλά δεν ανησύχησα γιατί δεν κρατούσε τίποτε στα χέρια της. Φτάνοντας εκεί είδα μία σακούλα να κρέμεται στο τιμόνι του ποδηλάτου μου. Μέσα περιείχε, τρία ζεστά φρεσκοβρασμένα αυγά, μία ντομάτα, ένα κομμάτι φρέσκο τυρί και ένα κομμάτι ψωμί.

Για αυτή την Ελλάδα αξίζει να θρηνήσεις. Αυτή είναι η Ελλάδα που χάνεται. Μια Ελλάδα που δεν έχει καμιά σχέση με τη σύγχρονη αστική ψυχοπάθεια. Μια Ελλάδα που ερημώνει από τους ανθρώπους της και από την ανθρωπιά της.

Φωτογραφίες: Το χωριό Τυμφρηστός στο πρώτο φως του ήλιου.








 

Καλημέρα Ήλιε - Μία εισαγωγή στη μαγεία του φυσικού κόσμου

 

Η αντίληψη του χρόνου οφείλεται στο φυσικό κύκλο του φωτός, λόγω περιστροφής της γης γύρω από τον εαυτό της. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω τη λογική με την οποία θεσπίστηκε η έναρξη της ημέρας μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα. Γιατί η έλευση του φωτός συμβαίνει το ξημέρωμα. Τη στιγμή που ξυπνάς και αποκτάς συνείδηση μετά την "ανυπαρξία", μετά την απουσία του φωτός στο σκοτάδι. Τη στιγμή που το σώμα και το μυαλό ενεργοποιούνται, έχοντας ξεκουραστεί και συσσωρεύσει δυνάμεις μετά από καλό βαθύ ύπνο, διψώντας για το φως, για δράση, για ύπαρξη. Τότε χτυπάει το φυσικό ρολόι δείχνοντας την πρώτη ώρα. Τότε αρχίζει η μέρα σου. Τότε αρχίζει ο χρόνος σου. Τότε αρχίζει η καινούργια σου ζωή. Μαζί με τον χρόνο αρχίζει όμως και ο χώρος. Γιατί ο οριζόντιος ήλιος αναδεικνύει το ανάγλυφο, μαζί με άπειρα χρώματα από το βαθύ φάσμα του κόκκινου. Χωρίς εμπόδια στο φως, πολυκατοικίες ή άλλα ανθρώπινα συμβατικά κατασκευάσματα, το ξύπνημα μέσα στη φύση δεν είναι τίποτα λιγότερο από το υπέρτατο κοσμικό δώρο της δημιουργίας του χωροχρόνου.
 
Φωτογραφία: η καινούργια μέρα αρχίζει στην Παύλιανη στο ξωκλήσσι της Αγίας Παρασκευής.
 

 

Non comfort zone.

Ο Νίκολας Τέσλα, ο μεγαλύτερος εφευρέτης στην ιστορία της τεχνολογίας, όταν κάποτε τον ρώτησαν γιατί οι εφευρέσεις δεν γίνονται κοινωνικά αποδεκτές, απάντησε μιλώντας για τον τρόπο που χρησιμοποιείται η τεχνολογία στην πράξη. Είπε ότι η άνεση είναι το ισχυρότερο ναρκωτικό. Όταν την συνηθίσεις γίνεται απόλυτα εθιστική. Αν δώσεις ακόμα και σε ένα ανίσχυρο άτομο, εξασφαλισμένη καθημερινότητα, καλό φαγητό και φτηνή διασκέδαση, σε βάθος χρόνου θα χάσει κάθε φιλοδοξία, κάθε όνειρο, κάθε ενδιαφέρον, κάθε στόχο στη ζωή του. Η "ζώνη άνεσης" -η γνωστή comfort zone, το επίτευγμα της καθημερινής αστικής άνεσης- είναι το ιδανικό νεκροταφείο των ανθρώπινων ονείρων και του ανθρώπινου μέλλοντος, και για το άτομο και για την κοινωνία ολόκληρη.


 

Οι τελευταίοι ψαράδες του Ιονίου Πελάγους

Από παππού σε εγγονό πάει η τέχνη του ψαρέματος. Οικογένειες ζουν από αυτή τη δουλειά. Ζούσαν, σωστότερα. Με τον τελευταίο νόμο, δόθηκαν στις εταιρείες και οι τελευταίες ακτές του Ιονίου, για ιχθυοκλωβούς. Οι μεγαλοκαρχαρίες της ιχθυοκαλλιέργειας ισοπεδώνουν πελάγη και κοινωνίες, γεμίζοντας τις ελληνικές θάλασσες με τοξικά χημικά και το πιάτο του καταναλωτή με καρκίνο.

 













Ευρυτανικές εντυπώσεις (διαδρομή: Στένωμα-Καρπενήσι)

Το Βελουχιστάν, εεε συγνώμη η Ευρυτανία, είναι η πιο άγρια και απόμακρη και ξεχασμένη περιοχή στο σύγχρονο Ελλαδιστάν. Ισάδι δεν υπάρχει και οι κλίσεις των δρόμων είναι από 10% και άνω, και ως εκ τούτου το πιο "μαζοχιστικό" μεταφορικό μέσο στο Βελουχιστάν, εεε συγνώμη Ευρυτανία, φαίνεται στις φωτογραφίες με φόντο το Τυμφρηστάν, εεε συγνώμη Βελούχι ήθελα να πω.



 

 

Στον ψηλότερο δρόμο στην Ελλάδα (Όλυμπος, 2424μ.)

Το άρθρο απευθύνεται σε όσους θα ήθελαν να ταξιδέψουν με ποδήλατο, αλλά δεν το έχουν κάνει γιατί νομίζουν πως απαιτούνται ειδικά μέσα και ικανότητες. Καταρχήν για να ξεμπλέξουμε στα γρήγορα με τις ικανότητες: Στο ταξίδι με ποδήλατο σίγουρα υπάρχει η παράμετρος της σωματικής ικανότητας, απλά επειδή μετακινείσαι με την σωματική σου δύναμη, ωστόσο η σωματική ικανότητα που απαιτείται είναι στοιχειώδης σε βαθμό ώστε, κάποιος που δεν έχει αθληθεί καθόλου στη ζωή του να μπορεί να την αποκτήσει σε ελάχιστο χρόνο, το πολύ μέσα σε 2 χρόνια. Περισσότερα: http://i-alli-ellatha.blogspot.com/2021/01/blog-post.html.

Οπότε πάει αυτό, μένουν τα μέσα. (Όπως θα κατάλαβες μιλώ ευθέως, δεν μασώ τα λόγια μου.) Όπως ξέρουμε, ζούμε στην εποχή της αγοράς και της εξειδίκευσης. Συχνά με ρωτάνε στα ταξίδια μου βλέποντάς με φορτωμένο και ακούγοντας τη διαδρομή, "πόσο ακριβό είναι το ποδήλατο;", "πωπω ποδηλατάρα!", "πωπω τι υλικά θα κουβαλάς!", και διάφορα τέτοια. Νιώθω άβολα γιατί θα έπρεπε να απαντήσω με κάτι που ο άλλος είτε δεν θέλει να ακούσει είτε δεν είναι έτοιμος να ακούσει. Συνήθως δεν λέω τίποτα και πάω παρακάτω.

Το αρχικό κίνητρο ήταν κάποια ιδέα επιτεύγματος ομολογώ, μιας και από μόνο του αυτό, δηλ. το να πας στον ψηλότερο δρόμο που υπάρχει στην Ελλάδα, όπως και να το κάνουμε είναι "κάτι" ασυνήθιστο. Δεν είχα ποτέ μου πάει εκεί, οπότε υπήρχε και η διάθεση μιας νέας εμπειρίας. Στ΄ αλήθεια όμως, δεν με ενδιέφερε το να βρεθώ απλά εκεί με ποδήλατο. Στην πραγματικότητα ήθελα να κάνω ένα πείραμα, που δεν θα είχε να κάνει με τον τόπο αλλά με τον τρόπο. Σίγουρα ένας αθλητής ποδηλάτης μπορεί να πάει εκεί πάνω με ένα ποδήλατο, αυτό είναι εφικτό ακόμα και στα πιο δύσβατα εδάφη από έναν επιδέξιο ποδηλάτη. Το στοίχημα ήταν κάτι διαφορετικό και συγκεκριμένο: σαν ταξιδιώτης που μεταφέρει όλο του το νοικοκυριό, πόσο εφικτό ή εύκολο είναι να πάω εκεί πάνω και να περάσω και καλά.

Η διαδρομή:
https://www.bikemap.net/en/r/9168040/
Απόσταση 22χλμ., ολική ανάβαση 1860μ., από τα 598μ. στα Καλύβια στα 2424μ. στο Χριστάκι.

Μπαίνω στην 7η δεκαετία της ζωής μου, ποτέ μου δεν ήμουν αθλητής, και μετά από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα περίπου με ποδήλατο έχω καταλήξει με βεβαιότητα στο συμπέρασμα, ότι η δύναμη που ωθεί τον ταξιδιώτη δεν είναι η σωματική αλλά η νοητική δύναμη. Ψυχολογία, όρεξη, διάθεση, αίσθηση σκοπού, θέληση, συγκέντρωση, απόφαση, επίγνωση, αυτά συνθέτουν την πραγματική δύναμη που σε πάει στα πιο απόμακρα μέρη, στα πιο δύσβατα σημεία, στα πιο ψηλά βουνά, στις πιο πρωτόγνωρες εμπειρίες. Έχοντας κάνει ήδη 45 χιλιόμετρα από το πρωί της ημέρας, μετά από έναν μεσημεριανό υπνάκο κάτω από μια μουριά, ξεκίνησα από το χωριό Καλύβια σε υψόμετρο 598μ. στις 16:30 το απόγευμα. Σε μερικά χιλιόμετρα η άσφαλτος τελειώνει, αρχίζει το χώμα. Η κλίση σκληρή. Ανεβαίνω σέρνοντας το βαρυφορτωμένο ποδήλατο με τα πόδια. Η πλαγιά έχει νότια έκθεση και ο ήλιος χτυπά ανελέητα. Σε περίπου 3,5 ώρες, βρίσκω το μέρος της διανυκτέρευσης. Είμαι σε υψόμετρο 1480μ. Κοντά υπάρχει μία πηγή με υπέροχο κρύο νερό. Απολαμβάνοντας ένα ηλιοβασίλεμα πάνω από τα μακρινά βουνά της δύσης, ετοιμάζω ένα καλό γεύμα, τρώγω νωρίς για να κοιμηθώ και νωρίς, μαζεύοντας δυνάμεις για την αυριανή μέρα. Το πρωί ξυπνώ χωρίς βιασύνη, κάνω ένα καλό πρωινό, γεμίζω όλα τα παγούρια από την πηγή ξέροντας ότι από δω και πάνω νερό δεν έχει, και έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα ξεκινώ τη μεγάλη ανηφόρα. Για καλή μου τύχη έχω τον καιρό σύμμαχο, υπάρχει η χαρακτηριστική συννεφιά που δεν αφήνει τον ήλιο να σε χτυπά. Όπως λένε οι ορειβάτες υψηλών ορέων, δεν πηγαίνεις όποτε θέλεις στο βουνό αλλά όποτε αυτό σε θέλει. Στα μεγάλα υψόμετρα ο καιρός μπορεί να γίνει το μεγαλύτερό σου πρόβλημα στα καλά του καθουμένου. Ο πετρόδρομος ανελέητος. Οι κλίσεις επίσης ανελέητες. Οι αποστάσεις, το ίδιο. Στο περιβάλλον υψηλών ορέων, ο χώρος έχει μια δική του γεωμετρία, διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει, βλέπεις την πλαγιά απέναντι και λες εκεί θα είμαι σε δέκα λεπτά αλλά οι γήινοι όγκοι είναι τεράστιοι και μέχρι να βρεθείς εκεί θα χρειαστείς μισή ή μία ώρα. Όσο ανεβαίνω η θερμοκρασία αλλάζει, το αλπικό κρύο γίνεται εντονότερο. Ο χρόνος κυλά, ο ανελέητος πετρόδρομος περνά τον έναν τεράστιο ορεινό όγκο μετά τον άλλον. Μεσημέριασε, μια πείνα έκανε την εμφάνισή της στο στομάχι μου. Κάθομαι σε ένα βράχο να τσιμπήσω κάτι. Ο ανελέητος πετρόδρομος συνεχίζει. Οι ώρες περνούν. Συνεχίζω να σπρώχνω το βαρυφορτωμένο ποδήλατο. Το υψόμετρο ανεβαίνει. Πρέπει να πλησιάζω. Κάποια στιγμή φαίνεται στο βάθος το καταφύγιο. Φτάνω. Ξαπλώνω στο γρασίδι να πάρω δύναμη. Από το πρωί ανέβηκα από τα 1480μ. στα 2424μ. στον ανελέητο πετρόδρομο σε 5 ώρες. Αλλά η αποστολή δεν τελείωσε, υπάρχει και η επιστροφή. Ήρθα για να μείνω το βράδυ, αλλά στο μεταξύ προέκυψε η ανάγκη να είμαι σπίτι μια ημέρα νωρίτερα. Η επιστροφή δεν είναι εύκολη ιστορία, απλά έχει διαφορετική δυσκολία. Στην ανηφόρα δοκιμάζεσαι περισσότερο εσύ, σε δύναμη και αντοχή, αλλά στην κατηφόρα δοκιμάζεται περισσότερο το ποδήλατο, σε φρένα και αντοχές σε όλα του τα μέρη. Δοκιμάζονται όμως πολύ έντονα και τα χέρια σου λόγω του συνεχούς φρεναρίσματος στις ισχυρές κλίσεις στον δύσκολο πετρόδρομο, όπως και η προσοχή σου και η αυτοσυγκέντρωση για να αποφύγεις μια πτώση που μπορεί να κοστίσει και σε σένα και στο ποδήλατο. Έπρεπε κάθε λίγο να σταματώ για να ψύχονται τα δισκόφρενα και η φθορά στα φρένα ήταν τέτοια που πρώτη φορά μού συνέβη κάτι καταπληκτικό, δυο φορές σταμάτησα για 20 λεπτά για να ξαναρυθμίσω τα φρένα! Τα φρένα μου ήταν καινούργια, αλλά μετά από αυτή τη μοναδική κατάβαση θα χρειαστώ καινούργια τακάκια φρένων! Από αυτή την περιπέτεια ακολουθούν λίγες εικόνες, δείγματα και ψήγματα μνήμης από μια μοναδική διαδρομή, στον ψηλότερο ελληνικό δρόμο, στο ψηλότερο ελληνικό βουνό, στο Χριστάκι στον Όλυμπο στα 2424 μέτρα ψηλά, με ένα ποδήλατο πλήρως εξοπλισμένο για διαβίωση στην ελληνική φύση.









 

Ελληνικός Παράδεισος 4 Εποχών

Η Ελλάδα είναι ένα υπέροχος φυσικός χώρος ιδανικός για ψυχοσωματική θεραπεία σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Πρέπει όμως για να τον απολαύσεις στο έπακρο αυτόν τον χώρο να τον προσεγγίσεις με τον κατάλληλο τρόπο. Μια ολιγοήμερη εκδρομούλα στη νότια Μαγνησία μέσα στο "καταχείμωνο".