Παραλειπόμενα της ιστορίας του ποδηλάτου στην Ελλάδα

Βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη, το 1986. Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα φοιτητική πόλη στην Ελλάδα, μια πόλη που ξεχειλίζει πολιτισμό. Σαν επαρχιώτης φοιτητής που βρέθηκε σε έναν πολιτιστικό αναβρασμό, τα χρόνια εκείνα ρουφούσα σαν σφουγγάρι διάφορες ευκαιρίες στις τέχνες, τα εικαστικά και τη φωτογραφία. Η Θεσσαλονίκη γιορτάζει τα 2300 χρόνια της ιστορίας της και διάφορες εκδηλώσεις γίνονται εδώ κι εκεί.

Μια παρέα φοιτητών από διάφορες σχολές, που ασχολούμαστε με το ποδήλατο εντός και εκτός των τειχών, καταφέρνουμε να πείσουμε μερικούς ανθρώπους-κλειδιά και στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Θεσσαλονίκη 2300 Χρόνια" τον Απρίλιο του 1986 εντάσσεται και η "Εβδομάδα Ποδηλάτου Άνοιξη 1986". Ένα 20σέλιδο φυλλάδιο τυπώνεται και διανέμεται δωρεάν: "Το Ποδήλατο και η Σημασία του στην Κοινωνία". Για να εκτιμηθεί σωστά το υλικό του, ο αναγνώστης καλό θα είναι να μη ξεχνά την εποχή που γράφτηκε - και όμως, ποιος θα έλεγε ότι αυτό το φυλλάδιο δεν θα γραφόταν κάπως έτσι και σήμερα.

Open publication - Free publishing - More bicycle

Σε μια εποχή και σε μία πόλη, όπου η νοοτροπία του Urban και η αστική κουλτούρα εξυμνούνται και απολαμβάνουν μία ανεμπόδιστη ανάπτυξη χωρίς να επιδέχονται αμφισβήτηση ή αντιπρόταση, για μία εβδομάδα σε ένα εκθεσιακό κέντρο του δήμου στην οδό Αγγελάκη καθημερινά περνά πολύς κόσμος. Μικροί και μεγάλοι βλέπουν ποδήλατα, εξαρτήματα, εικόνες, παρακολουθούν προβολές, ρωτούν, μαθαίνουν, εμπνέονται.

Μια χούφτα άνθρωποι, κινούμενοι καθαρά από προσωπικό μεράκι, βρήκαμε ποδήλατα διαφόρων ειδών και τα εκθέσαμε, από αγωνιστικά της τελευταίας τότε τεχνολογίας μέχρι ποδήλατα που βρήκαμε από πλανόδιους πωλητές που κουβαλούσαν την πραμάτεια τους με πανάρχαια διπλοσκέλετα "τανκς". Φωτογραφίες για αυτά μη ζητήσεις, ποιος σκεφτότανε τότε να τραβήξει φωτογραφίες, μονάχα κάποιος μια μέρα έφερε μια μηχανή και αποθανάτισε ένα περίεργο ποδήλατο. Το ποδήλατο αυτό το έστειλε για την Εβδομάδα Ποδηλάτου κάποιος ευγενέστατος κύριος εξ ΑΘηνών, του οποίου το όνομα δεν μπορώ να θυμηθώ, ο οποίος το συσκεύασε καταλλήλως και το έστειλε με το τραίνο (και φυσικά ανέλαβε την ίδια διαδικασία και για την επιστροφή). Η παραλαβή αποσυσκευασία μεταφορά έκθεση κλπ. αυτού του αντικειμένου έγινε με όχημα του δήμου και με όλες τις τεχνικές δυσκολίες αποτέλεσε μία άκρως απολαυστική διαδικασία για όλους όσους συμμετείχαν. Ο ιστορικός φωτογραφικός φακός συνέλαβε μερικές στιγμές από εκείνο το περίεργο κατασκεύασμα, ενώ βολτάρει μετά μεγίστης προσοχής και απολαύσεως στο πεζοδρόμιο της οδού Αγγελάκη. Μη ξεχνώντας τη χρονολογία, πρόσεξε τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Θεσσαλονίκη 1986, λοιπόν. Ένα penny-farthing σουλατσάρει ανέμελα κι αγέρωχα στο κέντρο της πόλης τραβώντας τα βλέμματα των περαστικών:

 

Η αφίσα δεν φαίνεται καθαρά πίσω από τον αναβάτη.

Θα άξιζε να αναρωτηθεί κανείς για μια στιγμή, εάν τότε κάποιοι "περίεργοι" που ασχολούνταν με κάτι αρκούντως άγνωστο και καθόλου trendy, κατάφεραν να πάρουν μαζί τους κόσμο και να περάσουν μηνύματα, σήμερα, με τις επικοινωνιακές δυνατότητες που υπάρχουν, πραγματικά πώς θα μπορούσαν να περάσουν στη διψασμένη και καταταλαιπωρημένη σύγχρονη πόλη δράσεις και προτάσεις για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία και για μια πιο ανθρώπινη ζωή. Λίγο κέφι χρειάζεται ρε γαμώτο, τίποτ΄ άλλο.

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις

Μία φωτογραφία, μία ιστορία.

Σήμερα βρέθηκε μπροστά μου, το φωτογραφικό μου αρχείο. Μερικά πανάρχαια ντοσιέ, φάκελοι με κιτρινισμένα εξώφυλλα, και επίσης μέσα τους κιτρινισμένα αρνητικά. Ο χρόνος αδυσώπητος, πάντα. Αδυσώπητος, διαψεύδει τα πάντα, ακόμα και τη φωτογραφία, την τέχνη που τον παγιδεύει.

Μια ξεχασμένη στιγμή ζωντάνεψε μπροστά μου, βλέποντας το αρνητικό. Κατευθείαν άναψα το σκάνερ. Αμέσως ανέτρεξα στο κιτρινισμένο φύλλο, που συνοδεύει τον φάκελο, σέρνοντας το δάχτυλο στη σειρά με το συγκεκριμένο νούμερο, να βρω πληροφορίες για το συγκεκριμένο κάδρο. Η φωτογραφία πάρθηκε κάπου εκεί στο 1986, σε έναν ελαιώνα έξω από το Ναύπλιο, σε κάποιο ταξίδι μου στην Πελοπόννησο, που τότε ήταν ο αγαπημένος μου προορισμός. Με αυτή την ερωμένη Ιταλίδα μου, έναν custom σκελετό φτιαγμένο από τα χέρια του ίδιου του Mauro Sannino, ήταν που όργωνα την Ελλάδα. Το τιμόνι επενδυμένο με δέρμα της καλύτερης ποιότητας, φτιαγμένο από εμένα τον ίδιο, και μια σέλλα Regal που έγραψε ιστορία πολλών ετών στον ευτυχισμένο πισινό μου, μέχρι που αναγκάστηκα να την πετάξω όταν είχε γίνει κουρέλι. Οι σχάρες και τα σακκίδια, όλα αυτοσχέδια, ραμμένα βελονιά-βελονιά από τα χέρια μου, μια εποχή που τέτοια πράγματα δεν υπήρχαν ούτε κατά διάνοια στην ελληνική αγορά. Ακόμα και μια μακριά θήκη που κρεμούσα κάτω από τον οριζόντιο σωλήνα για τους πασσάλους της σκηνής - που και αυτή ήταν αυτοσχέδια! - και καμιά φλογέρα.

Για την ιστορία, η φωτογραφία τραβήχτηκε με μηχανή Lubitel (! - το θαυμαστικό για όσους θυμούνται ή γνωρίζουν), φιλμάκι Isopan, και... καλή καρδιά. Το παλιό 120 σε όλη του τη δόξα.

Κάποιος γνώστης των περί του ποδηλάτου πραγμάτων που θα δει σήμερα την φωτογραφία, είναι πιθανό ότι αυτή την εικόνα θα τη θεωρήσει μία ιεροσυλία. Το ντύσιμο με όλα αυτά τα αυτοσχέδια συμπράγκαλα μοιάζει σόλοικο σήμερα, που στην σγορά βρίσκει κανείς και του πουλιού το γάλα, επάνω σε ένα τέτοιο κομμάτι. Έλα όμως που εδώ έρχεται η μαγεία της φωτογραφίας. O tempora o mores. Άλλες εποχές, άλλα μυαλά. Και άλλες καρδιές. Γιατί όταν η καρδιά σου καίει, τίποτα δε σε σταματάει. Διάβολε, γερνάω... - έλα όμως που μια φωτογραφία με ξανάνιωσε...

[ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ] Μαθαίνοντας από το Ξυπόλητο Κίνημα

Σύνδεσμος: http://www.ted.com/talks/lang/el/bunker_roy.html

Προσκύνημα στη φύση

Το φθινόπωρο, η Εποχή των Χρωμάτων, έφτασε για τα καλά. Το βουνό ντύθηκε στα φθινοπωρινά του.

Ανεβαίνοντας στη ζεστούλα του μεσημεριού, συναντήθηκα με ένα ορθόπτερο του είδους Μάντιδα η θρησκευτική (Mantis religiosa), το κοινό αλογάκι της Παναγίτσας. Το έντομο πήρε το όνομά του από τα δύο μπροστινά πόδια, που τού δίνουν την εμφάνιση προσευχομένου. Είναι αρπακτικό, δηλ. τρέφεται με άλλα έντομα, και τα δύο μπροστινά πόδια είναι πολύ ανεπτυγμένα και ισχυρά και με αυτά πιάνει τη λεία του. Τα έντομα αυτά σε αιχμαλωσία αλληλοτρώγονται, και επίσης συχνά το θηλυκό καταβροχθίζει το αρσενικό μετά τη συνουσία. Φαίνεται ότι το κοινό στοιχείο που έχουν όλα τα αρπακτικά - του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου - είναι οι θρησκευτικές επιδόσεις.




Καθώς δεν ήμουν έντομο, αναγνωρίζουσα την ειλικρινή προσκυνηματική μου διάθεση, η μάντισσα μού ποζάρισε καταλλήλως.




Για όσους αναρωτιούνται, ιδού τι είπε η μάγισσα στην προσευχή της:




Με την ευχή της, πιο πάνω βρέθηκα σε μέρη σαν αυτό:




Στις γωνιές του παραδείσου, η φθινοπωρινή ελεγεία γράφεται με ήχους λεπτούς, εικόνες αδιόρατες, λέξεις απλές, παραστάσεις εφήμερες και φευγαλέες.




Σε έναν κόσμο όπου όλα έρχονται και παρέρχονται, μία Papilio machaon μού χάρισε την τελευταία της πτήση. Αιωνία της η μνήμη.




Αμήν. (Συγγνώμη, μού ξέφυγε.)

Απολογία...

Με αυτή τη δημοσίευση, απολογούμαι σε σένα που γκρίνιαξες ότι έχω καιρό να δημοσιεύσω κάτι στο blog. Αυτό τον καιρό έχω καλύτερα πράγματα να κάνω. Σε συμβουλεύω (εκ πείρας, όχι ότι κάνω το δάσκαλο) να αφήσεις τον εικονικό κόσμο (διαδίκτυο και οθόνες) και να βγεις έξω στον πραγματικό κόσμο. Εάν θέλεις να πάρεις μια μικρή γεύση για το τι υπάρχει εκεί έξω, εάν θέλεις να δεις τι χάνεις, κάνε κλικ εδώ.

Σέλω ποζήλατο! - ίσως ο πιο σύντομος οδηγός απόκτησης ποδηλάτου

Η δημοσίευση απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν να αποκτήσουν ένα ποδήλατο και προβληματίζονται για το είδος του ποδηλάτου. Ο σκοπός του κειμένου είναι να απαλλάξει από το άγχος το νέο ποδηλάτη που δεν έχει πείρα στην αγορά, το στήσιμο και τη χρήση του ποδηλάτου. Η γνώση που ακολουθεί έχει αποκτηθεί από την εμπειρία και δίνεται και μία "επιστημονική" απόδειξη της άποψης που θα ακολουθήσει.


Λοιπόν, τι είδος ποδηλάτου να πάρω;

Ναι, σας λέω, σέλω ποζήλατο! Μικρός δεν είμαι πια, δυστυχώς, αλλά βλέποντας τους ποδηλάτες να αυξάνονται και να πληθύνονται και να περνάνε δίπλα μου στην τρελή χαρά, ζηλεύω πανάθεμά με. Αυτά τα ρημάδια τα ποδηλατικά μαγαζιά ξεφυτρώνουν αβέρτα και έχουν καταντήσει μαρτύριο, μπαίνεις μέσα και χάνεσαι σε ένα δάσος ποδηλάτων, ανταλλακτικών, επιλογών... εγώ ένα ποδηλατάκι θέλω αλλά δεν μπορώ να διαλέξω. Καταστηματάρχες και υπάλληλοι με περιλαβαίνουν στο μπλαμπλά και αλίμονό μου, φεύγω πανικόβλητος στο επόμενο μαγαζί, αλλά κι εκεί τα ίδια. Είπα μια αποφράδα μέρα να μπω στο ίντερνετ, να βρω πληροφορίες, μπήκα σε ένα ποδηλατικό φόρουμ, εκεί να δεις αμέτρητους αθέατους ποδηλάτες να γράφουν σεντόνια για ανατριχιαστικές λεπτομέρειες αμέτρητων ανταλλακτικών. Το απόλυτο χάος. Τόλμησα να κάνω μία ερώτηση και γω, και πέσανε πάνω μου μια ντουζίνα ειδικοί με το μακρύ του και το κοντό του ο καθένας. Βοήθεια χριστιανοί κοντεύω να φλιπάρω. Ένα ποδήλατο θέλω επιτέλους!

Ποδήλατα δρόμου, ποδήλατα βουνού (ΜΤΒ), ποδήλατα trekking, ποδήλατα πόλης (city), ποδήλατα τουριστικά, ποδήλατα για φορτία, ποδήλατα ποδήλατα ποδήλατα... Πραγματικά ο αρχάριος δεν ξέρει τι να διαλέξει. Σε αυτό το άρθρο κάνουμε μία παραδοχή: ότι ο υποψήφιος ποδηλάτης δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις, αλλά θέλει ένα ποδήλατο για τους τρεις βασικότερους και σημαντικότερους λόγους για τους οποίους κάποιος θέλει ένα ποδήλατο:
- για την επικοινωνία δηλ. πρακτική κινητικότητα και ανεξαρτησία στην προσωπική μεταφορά
- για την ευχαρίστηση, και
- για την υγεία, δηλ. την ωφελιμότητα της προσωπικής άσκησης.
Αυτά τα τρία πανάρχαια παγκόσμια και πανανθρώπινα αγαθά συνιστούν ένα "πακέτο" υγείας, που είναι άμεσα προσιτό από τον καθένα, κοστίζει ελάχιστα σε σύγκριση με ο,τιδήποτε άλλο και είναι άμεσα υλοποιήσιμο. Κάποιος που έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις καλύτερα θα είναι να μην μείνει σε αυτές τις συμβουλές. Για παράδειγμα, εάν θέλει ένα ποδήλατο αποκλειστικά για την άσκηση, θα πρέπει να επικεντρωθεί σε ένα περισσότερο εξειδικευμένο ποδήλατο δρόμου. Αλλά αυτός θα έχει ήδη εμπειρία οπότε αυτές οι συμβουλές μάλλον θα του είναι περιττές...

Ωραία λοιπόν, θέσαμε το πλαίσιο: υποψήφιος ποδηλάτης ψάχνεται ψάχνοντας ποδήλατο.


Και λίγη επιστήμη: ένα απλό πείραμα

Για να πάρω μία ιδέα με αριθμητικά δεδομένα για το πόσο ρόλο μπορεί να παίξει το είδος του ποδηλάτου στην πράξη, σκέφτηκα ένα πείραμα. Όρισα μία διαδρομή μέσης αποστάσεως (~50 χλμ.), που από άποψη τεραίν περιέχει απ΄ όλα (ανηφόρες και κατηφόρες, όχι ακραίες, και ισάδι). Τη διαδρομή αυτή την έκανα 6 φορές συνολικά, από 3 φορές με 2 ποδήλατα τα οποία διέφεραν "σημαντικά ως προς το είδος τους" (η περιγραφή των ποδηλάτων στη συνέχεια). Όλες τις φορές οι συνθήκες ήταν ίδιες: ίδιος καιρός/θερμοκρασία/άνεμος, ίδια ώρα της ημέρας, ίδια διάθεση, ακόμα και φορώντας στα ποδήλατα τα ίδια πετάλια ώστε να βάζω τη δύναμη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Τα ποδήλατα χρησιμοποιήθηκαν εναλλάξ, δηλ. τη μία ημέρα το ένα και την επόμενη το άλλο. Όλες οι έξοδοι έγιναν στον ίδιο ρυθμό, που δεν ήταν γρήγορος αλλά μιας υπομέγιστης-μέσης ταχύτητας (περίπου στο 70%, στην αερόβια ζώνη). Για τις 3 φορές για το κάθε ποδήλατο, έβγαλα το μέσο όρο του χρόνου στον οποία κάλυψα τη διαδρομή, και στο τέλος έκανα μια σύγκριση των 2 μέσων όρων που προέκυψαν για το κάθε ποδήλατο. Θα λέγαμε ίσως ότι η σύγκριση αυτή περιγράφει αριθμητικά το βαθμό άνεσης στη χρήση και την "αποτελεσματικότητα" του κάθε ποδηλάτου. Για να κατανοηθεί το πόσο τα 2 ποδήλατα, ο Άνεμος και ο Χουρντάς, διέφεραν "ως προς το είδος τους", ακολουθούν τα πορτραίτα τους.

Ο Άνεμος: Το πρώτο ποδήλατο είναι ένα καθαρόαιμο ιταλικό άτι γεννημένο για γκάζια. Στην άσφαλτο είναι στο στοιχείο του, όπως το ψάρι στο νερό. Ένα ποδήλατο με γεωμετρία και υλικό κατασκευής για σύντομες και γρήγορες διαδρομές, με ελαστικότητα και σπιρτάδα, με βάρος γύρω στα 10 κιλά. Μόλις ανεβείς στην ιταλίδα και καθίσεις στη σέλα της, σού ψιθυρίζει στο αυτί ότι τα αστεία τελείωσαν και ότι ήρθε η ώρα να πετάξεις. Εσύ αποκλείεται να μην ενδώσεις στον πειρασμό, αμέσως θα πέσεις στα πετάλια και θα χαθείς στο βάθος του ορίζοντα. Εκτός από τον σκελετό, που έχει φτιαχτεί από τα χέρια ενός παραδοσιακού Ιταλού κατασκευαστή που άφησε συλλεκτικά κομμάτια, τα περιφερειακά του είναι κορυφαίας ποιότητας δίνοντας την αίσθηση της πλήρους απουσίας τριβών και κραδασμών κόντρα στους νόμους της φυσικής. Η αίσθηση που δίνει αυτό το ποδήλατο στην άσφαλτο είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομά του: η αίσθηση του ανέμου.

Ο Άνεμος


Ο Χουρντάς: Το δεύτερο ποδήλατο είναι ένα 26άρι ΜΤΒ "παντός εδάφους και παντός καιρού", το άκρως αντίθετο του Ανέμου εκ φύσεως και κάνοντας ότι μπορεί για να δικαιώσει τον τίτλο του. Ο σκελετός είναι από βαρύ συμπαγές και ανελαστικό ατσάλι, φτιαγμένος αποκλειστικά με το σκεπτικό της αντοχής, για σκληρές συνθήκες τουρισμού και μεγάλου βάρους. Το ποδήλατο ζυγίζει 18,5 ολόκληρα κιλά με όλα του τα συμπράγκαλα - σχάρες, δυναμό, εργαλειοθήκη κλπ. - δηλ. παραπάνω από το διπλάσιο του άλλου, και εκτός από το κόστος του βάρους στις ανηφόρες, αυτά έτσι όπως προεξέχουν το κάνουν να έχει ασφαλώς κάκιστη αεροδυναμική. Το ποδήλατο αυτό είναι το άκρως αντίθετο της άνεσης: μια φορά που το έδωσα για 2-3 μέρες σε έναν φίλο μού το επέστρεψε λέγοντάς μου ότι δεν θέλει ποτέ να το ξανακαβαλήσει. Το ποδήλατο φέρει ρόδες 26άρες, λάστιχα χοντρά και "παντός εδάφους" με σχετικά λείο πέλμα αλλά καλά φουσκωμένα, και έχει περιφερειακά μιας μέσης-καλής ποιότητας αλλά άριστα συντηρημένα και ρυθμισμένα, δηλ. με πολύ καλή κύλιση. Στις ρόδες οι τριβές είναι αυτοσχέδιες, έχοντας προκύψει από το φόρεμα αξόνων με σκληρούς ατσάλινους κώνους μέσα σε απλά φτηνά κέντρα της σιμάνο - διότι παρατήρησα ότι ακόμα και τα φτηνότερα κέντρα έχουν πολύ καλό μέταλο στις φωλιές που δεν φθείρεται, οπότε φορώντας σκληρούς κώνους από χρωμομολυβδαίνιο προέκυψε ένας πολύ καλός συνδυασμός που κρατά πολλά χρόνια χωρίς φθορά και με άριστη κύλιση. Με μια κουβέντα, μπορεί ο σκελετός να είναι ένας πραγματικός χουρντάς, αλλά τα "νευραλγικά σημεία" του ποδηλάτου που τού δίνουν την ποιότητα κύλισης - κέντρα τροχών, μεσαία τριβή, μετάδοση κίνησης - είναι σε άψογη κατάσταση, άριστα ρυθμισμένα και συντηρημένα.

Ο Χουρντάς


Το αποτέλεσμα του πειράματος: Ο μέσος χρόνος με τον Χουρντά ήταν μεγαλύτερος κατά 16% από τον χρόνο με τον Άνεμο. Δηλ. για κάθε 1 ώρα με το γρήγορο ποδήλατο προστίθενται 10 λεπτά παραπάνω με το αργό ποδήλατο.


Το ηθικό δίδαγμα που προκύπτει κατ΄ εμέ, είναι ότι το είδος του ποδηλάτου είναι ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας. Μιλάμε πάντα για τον κανονικό μέσο ποδηλάτη και όχι για τον αθλητή. Για τον αθλητή ακόμη και μισό λεπτό παραπάνω θα είχε σημασία, αλλά για τον ποδηλάτη που στοχεύει στο τρίπτυχο της ποδηλασίας που αναφέρθηκε παραπάνω - επικοινωνία, υγεία, ευχαρίστηση - δέκα λεπτά παραπάνω στην ώρα δεν είναι κάτι άξιο λόγου (στη χειρότερη των περιπτώσεων). Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο το είδος του ποδηλάτου, όσο το καλοσυντηρημένο ποδήλατο.

Προς επίταση των ανωτέρω, θέλω να αναφέρω κάτι ακόμα από την προσωπική μου εμπειρία. Παρά την αποδεδειγμένη διαφορά στα δύο ποδήλατα που ανέφερα, καθημερινά σχεδόν αλλάζω από το ένα ποδήλατο στο άλλο. Θα περίμενε κανείς η αλλαγή από τον Άνεμο στον Χουρντά να είναι επώδυνη, και όμως δεν είναι καθόλου! Καμιά φορά βαριέμαι να αλλάζω πετάλια εργαλειοθήκη κλπ. και βγαίνω για μία γρήγορη βόλτα με το Χουρντά αντί με τον Άνεμο, ακόμα και σε ανηφόρα, και όμως η ανάβαση είναι πάντα εξίσου ευχάριστη, παρότι πιο αργή. Είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς συνηθίσει το ποδήλατό του, να έχει προσαρμοστεί πάνω του σε μια σωστή στάση και κίνηση, να έχει γίνει "ένα" με αυτό, για να μπορεί να απολαμβάνει την ποδηλασία χωρίς πόνους πιασίματα και συναφή προβλήματα που σού δυσκολεύουν τη ζωή.

Εάν είσαι αρχάριος και θέλεις να αποκτήσεις ποδήλατο, μην προβληματίζεσαι για το είδος του ποδηλάτου. Απλά πάρε κάποιο που πραγματικά σού αρέσει και ξεκίνα! Η αγορά είναι γεμάτη ποδήλατα και σίγουρα πολλά από αυτά κάνουν για σένα. Από τους τρεις σκοπούς του ποδηλάτου που αναφέρθηκαν - την επικοινωνία, την υγεία και την ευχαρίστηση - το σημαντικότερο για τον αρχάριο είναι η ευχαρίστηση. Και η ευχαρίστηση με το ποδήλατο εξαρτάται από παράγοντες όπως:
- Σωστό μέγεθος ποδηλάτου και στάση, ανάλογα με τη σωματική διάπλαση.
- Σωστό κάθισμα επάνω στο ποδήλατο (σχετική θέση πεταλιών σέλας και τιμονιού).
- Καλά ρυθμισμένες και συντηρημένες τριβές για καλό τσούλημα (κέντρα, μεσαία τριβή, σύστημα μετάδοσης).
- Κατάλληλη σέλλα: α. σκληρή και όχι μαλακή, β. γυαλιστερή (για μείωση τριβής).
- Επιλογή κατάλληλων/ευχάριστων διαδρομών, παρέας και ώρας.
- Ήπιος και ελεγχόμενος ρυθμός.
Αυτά έχουν την κυριότερη σημασία για τον μέσο χρήστη του ποδηλάτου και είναι απλά πραγματάκια που κάνουν τη ζωή μας εύκολη και ευχάριστη. Καλές πεταλιές!

Φωτογραφία γυμνού

Ιταλικό hardcore - Περιεχόμενο για ενηλίκους - Εάν προσβάλεστε από το γυμνό παρακαλώ απομακρυνθείτε από τη σελίδα.

Τρεις μέρες πήρε το ξεγύμνωμα της Ιταλίδας. Το γδύσιμό της ήταν αργό, πολύ αργό, κανονικό στριπτίζ. Υπήρχαν πολλά ρούχα και εσώρουχα να απομακρυνθούν, βρέθηκαν στρώματα χρώματος από το αρχικό κόκκινο μέχρι πράσινο, μπλε, κίτρινο, πορτοκαλί, μαύρο, διότι λόγω σκληρότατης ιστορικής χρήσης και ταλαιπωριών ο σκελετός είχε βαφεί ήδη πολλές φορές (οι παρούσες φωτογραφίες τραβήχτηκαν πριν το τελευταίο βάψιμο).

Το φωτομοντέλο δεν είναι επαγγελματίας, και δεν θα αποκαλύψουμε το όνομά της. Μερικές τεχνικές λεπτομέρειες μόνο μπορούν να αποκαλυφθούν:
- Χρόνος και τόπος γέννησης: αρχές δεκαετίας 80, περιοχή του Τορίνο, βόρεια Ιταλία.
- Κατασκευαστής: Mario Sannino.
- Υλικό: CrMo Columbus SP.
- Βάρος πλαισίου (χωρίς πηρούνι): 1800 γραμμάρια.
- Μούφες: υπάρχουν σχόλια στις φωτογραφίες.
- Ηλικία: το ιδανικό φωτομοντέλο, η απόλυτη θηλυκή αιώνια νεότητα. Παρά την ανελέητη συνεχή χρήση της από τη γέννησή της μέχρι σήμερα, η Ιταλίδα είναι μάχιμη, όμορφη, ερωτεύσιμη. Και σκοπεύει να παραμείνει έτσι, της μοίρας επιτρεπούσης.



Η μούφα του άνω ποτηριού.



Η μούφα του κάτω ποτηριού.



Το ένα braze-on του λεβιέ της αλλαγής.



Η μούφα του παλουκόσελου. Ασημοκολλήσεις με ακρίβεια μορίου.



Η μούφα της μεσαίας τριβής. Φαίνεται και η μικρή γέφυρα ενίσχυσης των κάτω ψαλιδιών. Στις μούφες δεν υπάρχει ούτε μία ευθεία γραμμή, υπάρχουν μόνο καμπύλες.



Η μούφα της μεσαίας τριβής από κάτω. Χτυπημένη η φίρμα του κατασκευαστή, όπως και το νούμερο του σκελετού (μήκος κάθετου σωλήνα). Φαίνονται τα δύο brazed-on κανάλια για τις ντίζες των αλλαγών, όπως και δύο ανοίγματα στη μούφα για το στέγνωμα του σκελετού εσωτερικά από την υγρασία. Ο σκελετός (πρέπει να) φορά τριβή Campagnolo, η οποία έχει πλαστική θήκη για την προστασία των τριβόμενων μερών από νερό και ξένα σώματα.



Μια ματιά στο εσωτερικό της μούφας. Οι σωλήνες είναι κομμένοι μόνο όσο χρειάζεται. Ο σκελετός είναι βαμμένος και από μέσα, με δύο στρώματα χρώματος, και με το αστάρι και με το μητρικό του χρώμα (κόκκινο).



Το νύχι του σαζμάν. Brevettato Campagnolo. Υπάρχει και ρεγουλατόρος (με πάσο 3mm), ο οποίος δεν φαίνεται από τη γωνία αυτή.



Η μούφα-γέφυρα των κάθετων ψαλιδιών για το φρένο.



Λεπτομέρεια της γέφυρας του φρένου. Η ακρίβεια των ασημοκολλήσεων συνεχίζει να προκαλεί ζάλη.

Η μαγεία του δρόμου - Ανακατασκευή ενός σκεύους ηδονής

Η παρούσα δημοσίευση απευθύνεται στους εραστές της ποδηλασίας δρόμου.

Λέγεται ότι οι παλιές αγάπες είναι οι μεγάλες αγάπες. Cannondale CAD3 R700, σκελετός της σειράς CAD3 με πολύ καλά χαρακτηριστικά, μοντέλο δεκαετίας 90. Χρησιμοποιήθηκε και από αθλητές. Ήταν από εκείνα τα ποδήλατα δρόμου που απευθύνονται σε όσους ξέρουν να εκτιμούν τη δύναμη της ασφάλτου. Ένας βασιλιάς του δρόμου, ένα καθαρόαιμο άτι που ψάχνει τον αναβάτη που θα το δαμάσει και θα το πάει στα όρια.

Το συγκεκριμένο ποδήλατο αγοράστηκε τότε με μια μικρή περιουσία, αλλά για μία δεκαετία και βάλε είχε την ατυχία να βρίσκεται στην αποθήκη ενός φίλου, ο οποίος εκτός του ότι δεν είναι καλός στα τεχνικά θέματα, περιόρισε τα τελευταία χρόνια τις ποδηλατικές του εξόδους έχοντας το ποδήλατο μονίμως μονταρισμένο στο προπονητήριο. Η συχνή ροή του ιδρώτα στο ποδήλατο προκάλεσε, αργά μεν αλλά σταθερά, ένα οξειδωτικό σοκ στο καθαρόαιμο το άτι. Το λυπήθηκε η ψυχούλα μου το δύσμοιρο. Ορκίστηκα να του ξαναδώσω την ελευθερία του. Να το ξαναβγάλω έξω, να καλπάσει ελεύθερο έξω στους δρόμους.


Το άτι πριν την ανακαίνισή του:










Χάλια πράγματα δηλαδή... Το πρώτο βήμα ήταν να έρθει στα χέρια μου. Το δεύτερο, να γίνει φύλλο και φτερό. Λύσιμο των πάντων, για να μείνει σκέτος ο σκελετός. Με την ευκαιρία, ένα ζύγισμα του σκελετού έδωσε το καταπληκτικό νούμερο των 1300 γραμμαρίων - με άλλα λόγια, όταν με αυτό κατεβαίνεις χύμα στα στροφιλίκια με τα αφτιά στην άσφαλτο, αυτά τα 1300 γραμμάρια είναι το νήμα της ζωής σου.

Ακολούθησε το γυαλοχάρτισμα του σκελετού. Και έπειτα η βαφή του, με 3 φιάλες σπρέυ χρώματος αυτοκινήτου, διαφορετικού χρώματος (να μην παίξουμε λίγο και με το χρώμα;). Το καθάρισμα και η συντήρηση των ανταλλακτικών (κάποια χρειάστηκαν αντικατάσταση). Και τέλος, η συναρμολόγηση. Ο συνολικός χρόνος για όλα αυτά ήταν 2-3 χαλαρές ημέρες (τίποτα σπουδαίο δηλ. ως όγκος δουλειάς).


Το άτι μετά την ανακαίνισή του:














Έλα άτι, πάμε. Πάμε εκεί όπου ανήκεις.

Ο σκελετός έχει μια εκπληκτική εκρηκτικότητα, αμέσως μόλις σκεφτείς με το μυαλό να βάλεις δύναμη στο πετάλι η δύναμη από το πόδι σου έχει ήδη αρχίσει να μεταφράζεται σε κίνηση. Σε αφήνει να συγκεντρωθείς στην πορεία σου, χώνεσαι κατευθείαν στο δρόμο κοιτώντας μπροστά χωρίς να σκας για τις ανωμαλίες του οδοστρώματος: εσένα σε νοιάζει η δύναμή σου και τα όποια "εμπόδια" τα αναλαμβάνει αυτό. Στην ανάβαση το νιώθεις εντελώς άκαμπτο και νιώθεις ότι δεν αφήνει ούτε σταγονίτσα δύναμης δεν πάει χαμένη. Στην κατάβαση, με τη βοήθεια του καλού λάστιχου, σού δίνει την αίσθηση ότι είσαι ένα με το δρόμο, ότι το ποδήλατο είναι κολλημένο στην άσφαλτο και δεν σε αφήνει να φύγεις έξω από το δρόμο (εκτός εάν εσύ το θελήσεις).

Παλιά αγάπη, μεγάλη αγάπη. Πραγματικά, ένα καλό ποδήλατο δρόμου είναι μια αίσθηση μοναδική. Ένας έρωτας που σε κρατάει νέο.

Σε δράση

Παρακαλώ το παρακάτω βίντεο να κριθεί ως concept μόνο και όχι ως εκτέλεση, γιατί τραβήχτηκε με μία φτηνή φωτογραφική στερεωμένη στο κράνος και επίσης οι τεχνικές μου γνώσεις στο βίντεο είναι ελάχιστες.

Ελληνικός Μάης, 2011

Ο ελληνικός Μάης. Η καλύτερη εποχή για ποδήλατο. Ιδίως φέτος, μετά τις αρκετές βροχές, η ελληνική φύση στα καλύτερά της. Τα βουνά λάμπουν. Προέκυψε ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι στην Αθήνα, και ήταν μία ευκαιρία για λίγο ποδήλατο.

Το πλέον προβληματικό κομμάτι της διαδρομής είναι από τη Λαμία στην Αθήνα, γιατί δεν υπάρχουν κατάλληλοι δρόμοι παράλληλοι με την εθνική οδό. Απαράδεκτο θα πείτε, το ξέρουμε, αλλά ζούμε στη χώρα του παραλόγου, το έχουμε ξαναπεί. Η καλύτερη λύση είναι η παλιά εθνική Λαμίας-Αθήνας. Μια διαδρομή δύο ημερών, με σχετικά ήσυχους δρόμους, και ωραία φύση.

Αλλά ας μιλήσουν οι εικόνες (κλικ στις εικόνες του Panoramio για πλήρη προβολή).

Ανέκδοτο (ποδηλατικό)

Θυμήθηκα μια ιστορία. Πραγματικό γεγονός. Ήταν η εποχή που πρωτοβγήκανε οι κάρμπον σκελετοί, και διάφοροι ποδηλάτες τρέχανε να πάρουν τη νέα τεχνολογία πληρώνοντας τα μαλιοκέφαλά τους. Ήταν ένα ήσυχο απόγευμα και η παρέα βγήκε βόλτα. Σε γερή ανάβαση, ανεβαίναμε σιωπηλοί και συγκεντρωμένοι, ξεφυσώντας σαν άλογα, μόνο οι ανάσες ακούγονταν (εκτός από τα πουλάκια).

Ο Κώστας είχε μια μόνιμη διαφωνία με τον Λάκη: ο πρώτος υπέρμαχος του κλασικού ατσαλιού (είχε ένα κλασικό ιταλικό chromoly), ο δεύτερος κάρμπον που το γυάλιζε και το πρόσεχε περισσότερο από τα μάτια του. Σε μια στιγμή όπως αρχίζει ένα ζόρικο κομμάτι, ο Κώστας (κλασικός ανηφορίστας) σηκώνεται και φεύγει άνετος και όπως περνάει δίπλα από το Λάκη πετάει το φοβερό:
-Κατάλαβέ το Λάκη, τα καρβουνάκια είναι για τα καντήλια.
Κόκκαλο ο Λάκης.