Μια διδακτική ιστορία

Από τα (σπάνια) καλά που φτάνουν στη θυρίδα του email...
Ψυχολογική υποστήριξη για του φίλους που προσπαθούν να κόψουν το κάπνισμα!
(Το μετέφρασα από τα αγγλικά. Το αγγλικό κείμενο βρίσκεται στο τέλος.)

Μια θεοσεβούμενη κυρία τις Κυριακές πήγαινε στην εκκλησία και δίδασκε στο κατηχητικό. Μια Κυριακή ένας κύριος ήταν πίσω της στο στασίδι και πρόσεξε τι ωραία γυναίκα ήταν. Προς το τέλος της λέει:
-Τι θάλεγες, οι δυο μας να πάμε για δείπνο την Τρίτη;
-Ευχαρίστως, αυτή ανταποκρίθηκε, και αυτός δεν μπόρεσε να πιστέψει την τύχη του.

Την Τρίτη την πήγε στο καλύτερο εστιατόριο. Μόλις κάθισαν, της πρότεινε:
-Θα ήθελες ένα κοκτέιλ;
-Όχι, απαντά η αριστοκράτισσα, αν το έκανα αυτό τι θα έλεγα στα παιδιά στο κατηχητικό;
Αυτός ανακάθισε, δεν ήταν ιδιαίτερα ομηλιτικός, μέχρι το τέλος του δείπνου, όταν έβγαλε το πακέτο του και της πρόσφερε τσιγάρο.
-Όχι βέβαια, απαντά αυτή, αν το έκανα αυτό δεν θα μπορούσα να αντικρύσω τα παιδιά την Κυριακή.

Ο απογοητευμένος και η κυρία έφυγαν, και την έβαλε στο αυτοκίνητο για να την φέρει στο σπίτι της. Περνώντας έξω από ένα μοτέλ, αυτός σκέφτεται ότι ήδη τον έχει απορρίψει δυο φορές, και στη σκέψη ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, τολμά και τη ρωτά:
-Χμμμ... θα ήθελες να σταματήσουμε σε αυτό το μοτέλ;
-Σίγουρα, θα ήταν ωραία, απάντησε αυτή με μια νότα προσμονής.
Δεν πίστεψε στα αυτιά του, έκοψε το τιμόνι αμέσως, και μπήκε στο μοτέλ να βρει δωμάτιο.

Το επόμενο πρωί, μετά από μια άγρια παθιασμένη ερωτική νύχτα, αυτός ξύπνησε πρώτος. Την κοίταξε δίπλα στο κρεβάτι και σκέφτηκε με τύψεις, τι έκανε. Την ξύπνησε και της είπε:
-Θέλω να σε ρωτήσω ένα πράγμα. Τι θα πεις τώρα στα παιδιά την Κυριακή;
-Το ίδιο πράγμα που τους λέω πάντα. Δεν χρειάζεται να καπνίζεις και να πίνεις για να περάσεις καλά.

-----------------
Και μιας και το έφερε η κουβέντα περί υγείας, εδώ ένα ενδιαφέρον βίντεο για την ανθρώπινη ζωή.
-----------------

Το αγγλικό κείμενο της ιστορίας:
The lady was a Southern Baptist who attended services and taught Sunday School every week.
One Sunday an out of town acquaintance, a gentleman, was in the pew right behind her. He noted what a fine looking woman she was. While they were taking up the collection, the man leaned forward and said, "Hey, how about you and I having dinner on Tuesday?"
"Why yes, that would be nice", the lady responded. Well, the Gentleman couldn't believe his luck.
On Tuesday he picked the lady up and took her to the finest restaurant in that part of South Carolina. When they sat down, the gentleman looked over at her and suggested, "Would you like a cocktail before dinner?"
"Oh, no," said the fine example of southern womanhood,"What ever would I tell my Sunday School class?"
Well, the gentleman was set back a bit, so he didn't say much until after dinner, when he pulled out a pack of cigarettes and asked, "Would you like a smoke?"
"Oh goodness no," said the woman. "I couldn't face my Sunday School class if I did!"
Well, the man felt pretty low after that, so they left, got in his car and as he was driving the lady home, they passed the local Holiday Inn. He'd been morally rebuffed twice already, so he figured he had nothing to lose so he ventured forthwith, "Ahhh ... Mmmm how would you like to stop at this Motel?"
"Sure, that would be nice," she said in anticipation.
The gentleman couldn't believe his ears, and did a fast U-turn right then and there, and drove back to the motel and checked in.
The next morning, after a wild and passionate night of the most incredible love making imaginable, the gentleman awoke first. He looked at the lovely Dixie darling lying there in the bed and with remorse thought, "What the hell have I done?”
He shook her awake and pleaded, "I've got to ask you one thing, what ever are you going to tell your Sunday School Class?"
The lady said, "The same thing I always tell them. You don't have to smoke and drink to have a good time.."

Στη μηχανή του χρόνου

Η φωτογραφία είναι μία τέχνη παγίδευσης του χρόνου. Δεκαέξη στιγμές από τη μηχανή του χρόνου. Δεκαέξη στιγμιότυπα τραβηγμένα σε ταξίδια στην Ελλάδα, τη δεκαετία του 80 - αρχές 90. (Συνιστάται οθόνη 1280Χ1024, και σωστά ρυθμισμένη.)

Οι φωτογραφίες του Fred Boissonnas

Πώς μου ξέφυγε... Γνωστό, αλλά από αυτά που δεν πρέπει να ξεχνιούνται. Απολαύστε το.

Open publication - Free publishing - More greece

Για ένα παλιό βιβλίο...

Τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη μου, βρέθηκε αναπάντεχα στα χέρια μου, πάλι. Λατρεύω τα παλιά βιβλία, ιδίως όσα ανήκουν στην κατηγορία των βιβλίων που κάποτε με σημάδεψαν. Χωρίς επέμβαση στην πραγματική εικόνα, παραθέτω την εικόνα του εξωφύλλου όπως την πήρα από το scanner. Κιτρινισμένη από το χρόνο, μια εικόνα ενός βιβλίου με το οποίο πριν αρκετά χρόνια πέρασα πολλά όμορφα βράδια. Ίσως και μέρες.



Στο εσώφυλλο, πριν την αρχή:



Ο Jacques Lacarriere ταξίδευε στην Ελλάδα από το 1947 μέχρι το 1966. Οι πολυάριθμες επισκέψεις και παραμονές του στη χώρα στάθηκαν αφορμή για κάμποσα βιβλία και ταξιδιωτικά κείμενα. Εφοδιασμένος με ένα ασίγαστο πάθος για την αρχαία Ελλάδα και τη μυθολογία της, καθώς και με μια Leica, για τις περιπλανήσεις του έδωσε εικόνες και περιγραφές σπάνιας ευαισθησίας. Σύμφωνα με την επιθυμία του, η τέφρα του σκορπίστηκε στη θάλασσα ανοιχτά των Σπετσών.


"Ο βοσκός στον Κιθαιρώνα"


"Πατέρας και γιος Σπαθάρης παίζοντας Καραγκιόζη (Μαρούσι 1957)"


Το "Ελληνικό Καλοκαίρι" είναι μια μοναδική μαρτυρία για αυτή ακριβώς την "καθημερινή Ελλάδα των 4000 ετών", ένα βιβλίο που ακροβατεί με μοναδικό τρόπο ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, ενώνοντας δυο στιγμές της ιστορίας. Το μόνο που μπορώ να πω: εάν βρεθεί μπροστά σου αυτό το βιβλίο, μην το χάσεις.

Συνδέσεις για τον συγγραφέα και το βιβλίο:
http://en.wikipedia.org/wiki/Jacques_Lacarri%C3%A8re
http://www.skroutz.gr/books/a.14231.Lacarri%C3%A8re-Jacques.html
http://www.skroutz.gr/books/192546.%CE%A4%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B9.html

Κάτι από ελληνικό χωριό

Κυριακή 18 Ιουλίου, στο Δίλοφο, ένα χωριό έξω από τα Φάρσαλα, από τις δέκα το πρωί άρχισε η ζέστη. Ο αγώνας άρχισε κατά τις 10:30 και μέχρι να τελειώσει σε κανένα δίωρο, μεσημέριαζε και ο τόπος ψήνονταν. Ημέρα καύσωνα στο θεσσαλικό κάμπο, δεν λέμε τίποτα άλλο. Και όμως, παρά τη ζέστη, κάποιοι ήταν εκεί. "1ος ποδηλατικός αγώνας ορεινής ποδηλασίας", από τον αγροτικό σύλλογο του χωριού. Φυσικά, δεν θα περίμενε κανείς συμμετοχές ολκής, ούτε καμιά κοσμοσυρροή, αλλά αυτά τα τοπικά γεγονότα έχουν πάντα το γούστο τους. Μακάρι να γίνονταν πιο συχνά, στην ελληνική ύπαιθρο, που όσο πάει ερημώνει. Μπράβο σε αυτούς τους ανθρώπους που νοιάζονται για τον τόπο τους. Η φιλοξενία ήταν άψογη, με εξαιρετικό φαγητό με ντόπια καλούδια, κοινώς έπεσαν μάσες ιστορικές.

Παρόλο που κατά κανόνα η ύπαιθρος ερημώνει, αντί να περιμένουν "ανάπτυξη" με μηχανοκίνητα σπορ και διάφορα άλλα βίαια, κάποιοι πιο ανοιχτόμυαλοι έπιασαν το νόημα του ποδηλάτου. Του ποδηλάτου που μπορεί να φέρει κόσμο, κυρίως νέο, στο βουνό και στην ύπαιθρο, με σεβασμό προς τον τόπο, τη φύση, το χωριό, την τοπικότητα.

Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς αυτό που μού αρέσει σε αυτές τις "γραφικές" εκδηλώσεις του ελληνικού χωριού, αλλά βλέπεις μια ανθρωπιά, μια κοινωνικότητα, κάτι που σού θυμίζει παλιότερες εποχές. Τελικά μάλλον θυμίζει κάποια άλλη Ελλάδα...






Επιτέλους, να η μέθοδος για να μην παθαίνεις συνέχεια τρύπια λάστιχα. Ομολογώ ότι δεν το είχα σκεφτεί.

Πέντε λεπτάκια την ημέρα τον γιατρό τον κάνουν πέρα

Η είδηση δεν είναι από εκείνα που θα ακουστούν στα δελτία ειδήσεων στις "ζώνες μεγάλης ακροαματικότητας". Ως δημοσιογραφική είδηση. Αλλά ακόμα και ως επιστημονική είδηση, μπορεί να σχολιαστεί: πρόκειται για μία περίπτωση συνεπούς εφαρμογής της επιστημονικής μεθοδολογίας, όπου η επιστήμη έρχεται και αποδεικνύει το αυτονόητο. Αυτό που ξέρουμε όλοι από μικρά παιδιά...

Δύο βρετανές ερευνήτριες του πανεπιστημίου του Έσσεξ απέδειξαν ότι η καθημερινή άσκηση πέντε λεπτών σε πράσινο περιβάλλον αρκεί για να βελτιωθεί θεαματικά η σωματική και ψυχική υγεία. Πεντάλεπτη άσκηση στο φυσικό περιβάλλον, όπως το περπάτημα, η ποδηλασία, η κηπουρική κλπ. αυξάνει την αυτοεκτίμηση και βελτιώνει τη διάθεση σε όλες τις ηλικιακές και κοινωνικές ομάδες. Τα πιο ευεργετικά αποτελέσματα παρατηρούνται στους νέους ανθρώπους και σε όσους πάσχουν από κάποια ψυχική νόσο. Παρατηρήθηκε ότι τα βέλτιστα αποτελέσματα αφορούν φυσικό χώρο με αμιγή δασικό χαρακτήρα. Όπως είπαν, "συχνά η πρώτη επιλογή των γιατρών είναι να συνταγογραφούν φάρμακα τη στιγμή που, αντί για αυτό, θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τους ασθενείς να γραφτούν σε ομάδα περιπάτου. Θα θέλαμε να δούμε τους γιατρούς να συστήνουν την άσκηση στην ύπαιθρο ως εναλλακτική μορφή θεραπείας."

Με το ποδήλατό μας μπορούμε να κάνουμε περισσότερο από πέντε λεπτά, έτσι δεν είναι;


Πηγές:
• http://www.essex.ac.uk/news/event.aspx?e_id=1588
• http://pubs.acs.org/stoken/presspac/presspac/full/10.1021/es903183r?cookieSet=1

Αχ παλιόσκυλο...

Δεν με κυνηγούσανε πρώτη φορά σκυλιά, αλλά αυτή τη φορά δεν είχα τρόμπα (γιατί, δεν ξέρω, μυστήριο) και αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το χέρι μου. Κατέβασα μια πολύ γερή γροθιά στο κεφάλι του μεγάλου σκύλου που με πλησίασε επικίνδυνα από τα δεξιά. Πόνεσα πολύ. Στον ξύπνιο μου όμως.

Δυο μέρες πέρασαν και το χέρι ακόμα είναι μελανό και με πονάει. Το χτύπημα στην κόψη του καναπέ ήταν δυνατό.

Ηθικό δίδαγμα: ο ποδηλάτης ποτέ να μη μαλώνει με τη γυναίκα του για να μην κοιμάται στον καναπέ.
Ηθικό δίδαγμα ΙΙ: ο ποδηλάτης να κοιμάται σε φαρδύ κρεβάτι και χωρίς επικίνδυνες προεξοχές για να μπορεί να χτυπάει τα σκυλιά χωρίς να χτυπιέται ο ίδιος.

Αχ βρε παλιόσκυλο, δεν θα σε πετύχω σε άλλο όνειρο; Θα σού δείξω εγώ... Την τρόμπα να μη ξεχάσω μόνο...

Το Ταξίδι του Ιάσονα

6.100 χλμ. στους δρόμους της Ανατολής
στα χνάρια του μύθου της ιστορίας και του πολιτισμού

Η διαδρομή



Ενημέρωση 16 Ιουλίου 2010:
Το Ταξίδι του Ιάσονα στη δική του σελίδα: https://iason2009.blogspot.com/.
Καλό σου ταξίδι...

Φτιάξτο μόνος σου: EasyTrailer

Ένα ακόμη εργαλείο ελευθερίας Όταν έφτιαχνα το ExtremeTrailer, προσπαθούσα να καλύψω την ανάγκη της μεταφοράς μεγάλου όγκου πραγμάτων με το ποδήλατο. Όπως έδειξε η πράξη, το πέτυχα. Πρόκειται για ένα εργαλείο για "βασιλιάδες", αφού μπορώ να μεταφέρω πολλά πράγματα - αλλά δύσκολα πάει σε άγριους δρόμους. Φέτος όμως, καθώς έχω στα σχέδιά μου ταξίδια σε άγριες ορεινές διαδρομές, αναζήτησα μια λύση με επίσης σημαντικό όγκο αλλά και με τη δυνατότητα για δύσκολο τεραίν. Η καλύτερη περιγραφή είναι όμως η κατασκευή: Ο πρώτος στόχος ήταν να βρω ένα παλιό σκελετό α) σιδερένιο (για εύκολες κολλήσεις), β) με μέγεθος ρόδας 26 (όσο και του ποδηλάτου μου, για ίδιο μέγεθος ρόδας), γ) προς θυσίαν. Το τελευταίο πάει να πει ότι ο σκελετός αυτός θα... τεμαχιστεί καταλλήλως. Τι να κάνουμε, μερικά πράγματα θέλουν θυσίες. Το ψάξιμο για εύρεση σκελετού πήρε αρκετές μέρες. Τελικά βρήκα ένα ποδήλατο με τις παραπάνω προϋποθέσεις... πεταμένο σε ένα οικόπεδο και παραδομένο στα ανελέητα στοιχεία της φύσης για ουκ ολίγο χρονικό διάστημα - όπως συνέβη να διαπιστώσω. Αφού το "ποδήλατο" εκείνο απογυμνώθηκε (όχι ιδιαίτερα εύκολο, λόγω της σκουριάς κάποια μέρη είχαν κολλήσει κλπ.), ήρθε η επώδυνη στιγμή της σφαγής. Θα μπορούσε ακόμα και εκείνος ο παλιοσκελετός με κάποια προσπάθεια να γίνει ένα λειτουργικό ποδήλατο! Ένιωσα άσχημα "σκοτώνοντάς" τον, παρηγορήθηκα όμως με τη σκέψη ότι σε τελική ανάλυση απλά θα σάπιζε μόνος του στη βροχή... έτσι τουλάχιστον έπιανε τόπο. Ο καημένος ο σκελετούλης μετά το γδύσιμό του. Με σιδεροπρίονο έκανα 4 τομές: κράτησα το κούτελο (σωλήνας πηρουνιού) με περίπου 5-6 εκ. στους σωλήνες, και το πίσω τρίγωνο (άνω και κάτω ψαλίδια και κάθετος σωλήνας). Πρώτα βεβαιώθηκα ότι το μέταλλο όλων των μερών είναι σιδηρούχο και εξασφάλισα κάποιον τεχνίτη καλό στις κολλήσεις μετάλλων, που με διαβεβαίωσε ότι οι κολλήσεις θα γίνουν γερές χωρίς πρόβλημα αντοχής. Παλιοσκελετός, αλλά για τη δουλειά που τον θέλω ήταν μια χαρά. Το κούτελο κολλήθηκε όπως φαίνεται στις εικόνες.. Μετά τις 4 τομές, το κούτελο στη θέση που πρόκειται να κολληθεί (ο πάνω σωλήνας θα διαμορφωθεί με τροχό σε κούρμπα). Επίσης στο πηρούνι έγινε μια αλλαγή: κόπηκε το άνω κομμάτι και ξανακολλήθηκε, αλλά κάθετα: Το πάνω κομμάτι του πηρουνιού κόπηκε και κολλήθηκε κάθετα. Φαίνεται το κάτω ποτήρι ξαναφορεμένο. Ανακουφιστικές τρύπες έγιναν σε όλους τους σωλήνες στο κάτω μέρος τους. Ο κολλητής έκανε τις κολλήσεις άψογες. Αφού κατασκεύασα τις βίδες που θα βιδώσουν στον πίσω άξονα (κολλώντας σε κανονικές βίδες ένα κομμάτι ατσάλι 10mm δηλ. όσο το άνοιγμα την υποδοχής του πηρουνιού), δούλεψα το πηρούνι στραβώνοντάς το έτσι ώστε να κάθεται στις βίδες και να δουλεύει πάνω-κάτω καθώς το τρέιλερ θα παίζει ανάλογα με τις ανωμαλίες του δρόμου χωρίς να βρίσκει στο ντεραγιέ. Το ατσάλι αποδείχτηκε σκληρό καρύδι, αλλά με δυνατό χτύπημα ήρθε όπως έπρεπε. Χρησιμοποιώντας ένα παλιό κέντρο που είχε ξεμείνει στα εργαλεία μου, και με μια φτηνή μονόπατη ζάντα (δεν υπάρχει μεγάλη απαίτηση αντοχής) και απλές ακτίνες έπλεξα μια ρόδα. Έδεσα και μια σχάρα στο ψαλίδι, την οποία έπρεπε να αγοράσω. Έδεσα το πηρούνι ανάποδα στο κούτελο με τα ίδια τα ποτήρια που είχε το σαράβαλο (και εδ'ω δεν υπάρχει ιδιαίτερη απαίτηση ποιότητας, και στο κάτω κάτω πρόκειται για φτήνια, εάν χαλάσουν ποτέ θα τα αλλάξω). Η πρώτη δοκιμή: ναι, το σύστημα δουλεύει. Η οδική συμπεριφορά άψογη. Το τρέιλερ πρέπει να εκτελεί 2 κινήσεις: περί τον κάθετο άξονα ώστε το σύστημα να ισορροπεί και να στρίβει και περί τον άξονα της πίσω ρόδας ώστε να προσαρμόζεται στο δρόμο. Το σύστημα δοκιμάστηκε αγρίως. Συμπεράσματα: - Το ποδήλατο είχε 2 συστήματα στήριξης: μπροστά και πίσω (4 σακκίδια και 2 σχάρες). Τώρα απέκτησε και ένα 3ο. Δηλ. + 2 σακκίδια και 1 σχάρα επιπλέον. Ο όγκος αυτός κρίνεται αρκετός για να κουβαλήσεις ένα ταξιδιωτικό νοικοκυριό. - Η ρόδα του τρέιλερ έχει το ίδιο μέγεθος με αυτές του ποδηλάτου. Μπορείς λοιπόν να έχεις μια κανονική ρόδα ρεζέρβα. Αν συμβεί ατύχημα με ρόδα (μάλλον θα είναι με πισινή) αντικαθιστάς την προβληματική (ή το λάστιχο) και συνεχίζεις. - Η ρόδα του τρέιλερ είναι μεγάλη και περνάει καλύτερα τις ανωμαλίες του δρόμου. Αυτό έχει σημασία στους δύσκολους χωματόδρομους. - Είναι μια απλή κατασκευή που γίνεται εύκολα και με ελάχιστο κόστος. Δε φοβάσαι μη γρατσουνιστεί μη σκιστεί μη χαλάσει μη πάθει τίποτα. - Ακόμα και στον πιο άσχημο δρόμο, το τρέιλερ απλά ακολουθεί. Εσύ οδηγάς κανονικά κι αυτό πίσω ας πηδάει ας χορεύει ας πάει "όπου θέλει". Πού θα πάει; - όπου και να πάει σε σένα θα γυρίσει... Το σύστημα σε πλήρη άποψη. Το μήκος δεν αυξάνεται πολύ. Υπάρχει διαθέσιμος χώρος για 2 παγουροθήκες. Ας τον εκμεταλλευτούμε: με 2 αυτοσχέδιες από αλουμίνιο αμέσως αποκτάμε τη δυνατότητα για μεταφορά 3 ακόμα κιλών νερού (τρυπάμε τον κάθετο σωλήνα). Επειδή η αναμονή του παλουκόσελου είναι ισχυρή, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε και αυτή για προσθήκη π.χ. ενός κουτιού εργαλείων, σάκκου, σημαίας κλπ. Η λεπτομέρεια στο νύχι του πηρουνιού που πιάνει στον πίσω άξονα. Με δυο λαμάκια φτιάχνουμε μια ασφάλεια εκμεταλλευόμενοι τις υποδοχές braze-ons και με χρήση απλών safety-pins (ανοιχτή και κλειστή θέση). [Ενημέρωση: το σύστημα αυτό δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα καλό, κάποια στιγμή θα ασχοληθώ με μια καλύτερη "πατέντα".] Ιδού το εξάρτημα, που ζυγίζει γύρω στα 5 κιλά αλλά μπορεί άνετα να κουβαλήσει 30, ακόμα και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες.

Δυτικό Πήλιο: ο (ξε)χα(σ)μένος παράδεισος

Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Είναι παροιμιώδης η άγνοια του Έλληνα για τον τόπο του. Έχει το προνόμιο να ζει σε έναν τόπο με πλούσιο οικολογικό απόθεμα, αλλά ο πλούτος αυτός τού είναι άγνωστος κι ας βρίσκεται μόλις έξω από την πόρτα του. Στη χώρα "της αραχτής και της αρπαχτής" οι μόνοι γνωστοί τόποι είναι αυτοί στους οποίους υπάρχει εύκολη πρόσβαση με το IX αυτοκίνητο. Το "εινοσίφυλλο" Πήλιο, λόγω των ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών του παρελθόντος, έχει μείνει ανεπηρέαστο σε μεγάλο βαθμό από έντονες ανθρώπινες επεμβάσεις. Τα δάση του στο παρελθόν δεν βοσκήθηκαν έντονα, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι σε καλή κατάσταση. Τα δάση οξυάς που σκεπάζουν τις κορυφές του βουνού δίνουν εξαιρετικό νερό (το δάσος οξυάς είναι γνωστό στην παγκόσμια βιβλιογραφία ότι δίνει το καλύτερο νερό), ενώ παράλληλα προστατεύουν όλο το βουνό μέχρι κάτω τη θάλασσα από τη διάβρωση, και με τις υγιεινές τους ιδιότητες προσφέρουν εξαιρετικές ευκαιρίες για άσκηση αναψυχή και δημιουργική ενασχόληση, αποτελώντας επί της ουσίας σημαντικό κίνητρο για τους επισκέπτες που κάθε χρόνο δίνουν ώθηση στον ντόπιο τουρισμό.

Η περιοχή που έχει μείνει περισσότερο αλώβητη, και κυριολεκτικά μπορούμε να την αποκαλέσουμε "παρθένα περιοχή", είναι το βορειοδυτικό Πήλιο. Πρόκειται για το μισό της προστατευόμενης περιοχής "Όρος Πήλιο και Παράκτια Θαλάσσια Ζώνη". Την περιοχή αυτή την αναγνωρίζει κανείς εύκολα με την πρώτη ματιά στους χάρτες: απλά γιατί δεν έχει δρόμους. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε μια μεγάλη περιοχή που εκτείνεται περίπου από τα μέρη της Άνω Κερασιάς και του Βένετου μέχρι το Πουρί και τις κορυφές (Πουριανός Σταυρός), δεν υπάρχει ούτε ένας, μα ούτε ένας, ασφάλτινος δρόμος. Δεν υπάρχει δρόμος διότι δεν υπάρχει κανένας οικισμός, δεν υπάρχει κανένα σπίτι, δεν υπάρχει κανένα κτήμα, και (ευτυχώς για το μέρος) κοπάδια υπάρχουν ελάχιστα μόνο, κυριολεκτικά μετρημένα στα δάχτυλα.

Από παλιά κυκλοφορούσε η φήμη, ότι το ΒΔ Πήλιο είναι η τελευταία απομείνασα παρθένα φύση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά ίσως σε ολόκληρη την Ευρώπη. Υπήρχαν ανέκαθεν μαρτυρίες από όσους αγαπούσαμε την ορεινή πεζοπορία και επισκεπτόμασταν την περιοχή αυτή, για συναντήσεις επί του πεδίου με πεζοπόρους από ευρωπαϊκές χώρες, που δήλωναν... ρητώς και ανεπιφυλάκτως και με γνώση των συνεπειών του νόμου ότι έρχονταν κάθε χρόνο εδώ ειδικά για να περπατήσουν την τελευταία παρθένα φύση που γνώριζαν, δηλ. τη διαδρομή από τον Αγιόκαμπο μέχρι το Πουρί.

Όμως, τι κρίμα, δυστυχώς κάποιοι άλλοι παίρνουν κάποια πράγματα τόσο δεδομένα, κι ενώ αυτός ο πλούτος βρίσκεται τόσο κοντά τους τον έχουν πολύ μακριά τους. Εμείς κι αυτή τη φορά θα πάμε εκεί, όπως κάθε χρόνο, αυτό το Μάιο με το ποδήλατό μας. Η συνταγή για ένα θαυμάσιο σαββατοκύριακο είναι άλλωστε δοκιμασμένη: ξεκινάμε από Βόλο Σάββατο μεσημέρι, φτάνουμε για το βράδυ στην Άνω Κερασιά, Κυριακή πρωί ξεκινάμε για τη χωμάτινη περιπέτεια και μετά από 30 χιλιόμετρα στους δασικούς δρόμους το απόγευμα θα έχουμε επιστρέψει στη βάση. Α ναι, δεν ξεχνάμε και τη φωτογραφική μηχανή, τον αδιάψευστο "μάρτυρα" όσων θα δούμε. Διψάμε για το νερό των πηγών εκείνων που είναι εξαιρετικά υγεινό και διουρητικό, ανυπομονούμε να ρουφήξουμε τον αναζωογονητικό αέρα που φρεσκάρει τα πνευμόνια, να ακούσουμε τη βαθιά ησυχία του δάσους, να ατενίσουμε το βαθύ πράσινο που ξεκουράζει τα μάτια.

Είναι εκπληκτικό να σκεφτείς, γιατί ενώ στην περιοχή αυτή δεν υπάρχει τίποτε απολύτως το ανθρώπινο κάποιοι κάνουν λόγο για κατασκευή δρόμου. Ποια η σκοπιμότητα; Βέβαια η μόνη εξήγηση στο μυστήριο είναι η πάγια συνταγή της ανάπτυξης: πρώτα ο δρόμος, και σιγά σιγά θα έρθουν οι φέτες του σαλαμιού... οι αποχαρακτηρισμοί γης (οι γνωστοί "δασωθέντες αγροί" κλπ.), θα ξεφυτρώσουν οι βιλίτσες (τα γνωστά "κωλόσπιτα" κλπ.), τσουπ τα ξενοδοχειάκια, τσουπ οι επενδύσεις, και πάει λέγοντας. Έτσι κατάντησαν τα μέρη κοντά στον Αγιόκαμπο, μέσα σε δυο μόλις δεκαετίες, από ελεύθερη γη και φύση σε τσιμεντένιο συνονθύλευμα. Μια τυπική περίπτωση εφαρμογής της νεοελλαδικής αναρχίας, που έχει καταντήσει τη χώρα από τις δορυφορικές εικόνες όπως τη βλέπουμε στο διαδίκτυο στο μεγαλύτερο μέρος της να δίνει μια θλιβερή εικόνα ψωροφαγωμένου σκύλου. Όπου μυρίζει χρήμα οι συνένοχοι εύκολα συνευρίσκονται σαν τις μύγες στο μέλι: έμποροι γης, επενδυτές, χωριάτες να πουλήσουν χωράφια, δημαρχίσκοι που προσβλέπουν στα ψηφαλάκια τους, και το λοιπό καλό συναπάντημα, ένα σύστημα καλοδουλεμένο και εξόχως αποτελεσματικό.

Το ερώτημα είναι δραματικά απλό: θέλουμε να διαφυλάξουμε τον τόπο μας ή όχι; Το πρώτο αντίδοτο στην ισοπέδωση είναι η γνώση: όσο καλύτερα γνωρίσουμε τον τόπο μας τόσο δυνατότερα θα ακουστεί το "κάτω τα χέρια" στους διακορευτές του περιβάλλοντος όταν έρθει η αποφράδα ώρα της μπουλντόζας. Ευχόμαστε αυτός ο τόπος να μείνει αλώβητος από την ανθρώπινη απληστία και αχορτασιά, κληρονομιά για τα παιδιά μας στα οποία και θα τον αφήσουμε σαν μια φυσική παρακαταθήκη για να τους θυμίζει τον χαμένο παράδεισο. Ας μη την κάνουν επιτέλους εκεί τη ρημάδα την ανάπτυξη, ας την κάνουν αλλού (σιγά μη νοιαστούν για τις τσέπες μας, σιγά μη την κάνουν, μήπως την είδατε ποτέ πουθενά;). Ελπίζουμε περισσότεροι να γνωρίσουν και αυτόν τον τόπο από πρώτο χέρι, για να τον προστατέψουμε καλύτερα όταν χρειαστεί. Προς Θεού όμως, όχι με μηχανοκίνητα μεταφορικά μέσα, αυτά αφήστε τα απ΄ έξω!

Η διαδρομή.


Εικόνες (-)


Η λούτσα της Λυκόραχης. Εξαιρετικό μέρος για κατασκήνωση, μόνο μείνετε μακριά από το νερό. Αιτία το περίεργο ωράριο των βατράχων - το πανδαιμόνιό τους τη νύχτα θα σας ξεκουφάνει.


Η Κάρλα, όπως φαίνεται από την Άνω Κερασιά.


Ενημερωτική πινακίδα για το Μαυροβούνι. Καλό θα ήταν όμως και κάποια συντήρηση...


Η σουβάλα της Κάτω Γούρας.


Από την Κώστα Ράχη θέα στα ΒΔ. Αριστερά το Μαυροβούνι, δεξιά ο Κίσσαβος, στο βάθος ο χιονισμένος Όλυμπος.


Στην καρδιά του δάσους.


Στο Λαντοβίτο.


Στη μοναδική συστάδα με έλατα που υπάρχει στο Πήλιο.


Κοντά στο ρέμα της Καλιακούδας, με φόντο το θεσσαλικό κάμπο και την Κάρλα.


Μια νέα εκδοχή του αισώπειου μύθου με το λαγό και τη χελώνα...