Ελληνικός Μάης, 2011

Ο ελληνικός Μάης. Η καλύτερη εποχή για ποδήλατο. Ιδίως φέτος, μετά τις αρκετές βροχές, η ελληνική φύση στα καλύτερά της. Τα βουνά λάμπουν. Προέκυψε ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι στην Αθήνα, και ήταν μία ευκαιρία για λίγο ποδήλατο.

Το πλέον προβληματικό κομμάτι της διαδρομής είναι από τη Λαμία στην Αθήνα, γιατί δεν υπάρχουν κατάλληλοι δρόμοι παράλληλοι με την εθνική οδό. Απαράδεκτο θα πείτε, το ξέρουμε, αλλά ζούμε στη χώρα του παραλόγου, το έχουμε ξαναπεί. Η καλύτερη λύση είναι η παλιά εθνική Λαμίας-Αθήνας. Μια διαδρομή δύο ημερών, με σχετικά ήσυχους δρόμους, και ωραία φύση.

Αλλά ας μιλήσουν οι εικόνες (κλικ στις εικόνες του Panoramio για πλήρη προβολή).

Ανέκδοτο (ποδηλατικό)

Θυμήθηκα μια ιστορία. Πραγματικό γεγονός. Ήταν η εποχή που πρωτοβγήκανε οι κάρμπον σκελετοί, και διάφοροι ποδηλάτες τρέχανε να πάρουν τη νέα τεχνολογία πληρώνοντας τα μαλιοκέφαλά τους. Ήταν ένα ήσυχο απόγευμα και η παρέα βγήκε βόλτα. Σε γερή ανάβαση, ανεβαίναμε σιωπηλοί και συγκεντρωμένοι, ξεφυσώντας σαν άλογα, μόνο οι ανάσες ακούγονταν (εκτός από τα πουλάκια).

Ο Κώστας είχε μια μόνιμη διαφωνία με τον Λάκη: ο πρώτος υπέρμαχος του κλασικού ατσαλιού (είχε ένα κλασικό ιταλικό chromoly), ο δεύτερος κάρμπον που το γυάλιζε και το πρόσεχε περισσότερο από τα μάτια του. Σε μια στιγμή όπως αρχίζει ένα ζόρικο κομμάτι, ο Κώστας (κλασικός ανηφορίστας) σηκώνεται και φεύγει άνετος και όπως περνάει δίπλα από το Λάκη πετάει το φοβερό:
-Κατάλαβέ το Λάκη, τα καρβουνάκια είναι για τα καντήλια.
Κόκκαλο ο Λάκης.

Κούκου; Τα;

Πηγή άγνωστη - κυκλοφορεί ανείπωτο κι αδέσποτο. (Winston ονομάζονταν και ο πρωταγωνιστής του οργουελικού "1984", η κάνω λάθος;)

Άσκηση (για φιλομαθείς ποδηλάτες)
-Στο παρακάτω κείμενο, συμπληρώστε μία παράγραφο για τη χρήση του ποδηλάτου.

----------------------------

"Winston, come into the dining room, it's time to eat," Julia yelled to her husband.. "In a minute, honey, it's a tie score," he answered. Actually Winston wasn't very interested in the traditional holiday football game between Detroit and Washington .

Ever since the government passed the Civility in Sports Statute of 2017, outlawing tackle football for its "unseemly violence" and the "bad example it sets for the rest of the world," Winston was far less of a football fan than he used to be. Two-hand touch wasn't nearly as exciting.

Yet it wasn't the game that Winston was uninterested in. It was more the thought of eating another TofuTurkey. Even though it was the best type of VeggieMeat available after the government revised the American Anti-Obesity Act of 2018, adding fowl to the list of federally-forbidden foods, (which already included potatoes, cranberry sauce and mince-meat pie), it wasn't anything like real turkey. And ever since the government officially changed the name of "Thanksgiving Day" to "A National Day of Atonement" in 2020 to officially acknowledge the Pilgrims' historically brutal treatment of Native Americans, the holiday had lost a lot of its luster.

Eating in the dining room was also a bit daunting. The unearthly gleam of government-mandated fluorescent light bulbs made the TofuTurkey look even weirder than it actually was, and the room was always cold. Ever since Congress passed the Power Conservation Act of 2016, mandating all thermostats-which were monitored and controlled by the electric company-be kept at 68 degrees, every room on the north side of the house was barely tolerable throughout the entire winter.

Still, it was good getting together with family. Or at least most of the family. Winston missed his mother, who passed on in October, when she had used up her legal allotment of live-saving medical treatment. He had had many heated conversations with the Regional Health Consortium, spawned when the private insurance market finally went bankrupt, and everyone was forced into the government health care program. And though he demanded she be kept on her treatment, it was a futile effort. "The RHC's resources are limited," explained the government bureaucrat Winston spoke with on the phone. "Your mother received all the benefits to which she was entitled. I'm sorry for your loss."

Ed couldn't make it either. He had forgotten to plug in his electric car last night, the only kind available after the Anti-Fossil Fuel Bill of 2021 outlawed the use of the combustion engines-for everyone but government officials. The fifty mile round trip was about ten miles too far, and Ed didn't want to spend a frosty night on the road somewhere between here and there.

Thankfully, Winston's brother, John, and his wife were flying in. Winston made sure that the dining room chairs had extra cushions for the occasion. No one complained more than John about the pain of sitting down so soon after the government-mandated cavity searches at airports, which severely aggravated his hemorrhoids. Ever since a terrorist successfully smuggled a cavity bomb onto a jetliner, the TSA told Americans the added "inconvenience" was an "absolute necessity" in order to stay "one step ahead of the terrorists." Winston's own body had grown accustomed to such probing ever since the government expanded their scope to just about anywhere a crowd gathered, via Anti-Profiling Act of 2022. That law made it a crime to single out any group or individual for "unequal scrutiny," even when probable cause was involved. Thus, cavity searches at malls, train stations, bus depots, etc., etc., had become almost routine. Almost.

The Supreme Court is reviewing the statute, but most Americans expect a Court composed of six progressives and three conservatives to leave the law intact. "A living Constitution is extremely flexible," said the Court's eldest member, Elena Kagan. " Europe has had laws like this one for years. We should learn from their example," she added.

Winston's thoughts turned to his own children. He got along fairly well with his 12-year-old daughter, Brittany, mostly because she ignored him. Winston had long ago surrendered to the idea that she could text anyone at any time, even during Atonement Dinner. Their only real confrontation had occurred when he limited her to 50,000 texts a month, explaining that was all he could afford. She whined for a week, but got over it.

His 16-year-old son, Jason, was another matter altogether. Perhaps it was the constant bombarding he got in public school that global warming, the bird flu, terrorism or any of a number of other calamities were "just around the corner," but Jason had developed a kind of nihilistic attitude that ranged between simmering surliness and outright hostility. It didn't help that Jason had reported his father to the police for smoking a cigarette in the house, an act made criminal by the Smoking Control Statute of 2018, which outlawed smoking anywhere within 500 feet of another human being. Winston paid the $5,000 fine, which might have been considered excessive before the American dollar became virtually worthless as a result of QE13. The latest round of quantitative easing the federal government initiated was, once again, to "spur economic growth." This time they promised to push unemployment below its years-long rate of 18%, but Winston was not particularly hopeful.

Yet the family had a lot for which to be thankful, Winston thought, before remembering it was a Day of Atonement. At least he had his memories. He felt a twinge of sadness when he realized his children would never know what life was like in the Good Old Days, long before government promises to make life "fair for everyone" realized their full potential. Winston, like so many of his fellow Americans, never realized how much things could change when they didn't happen all at once, but little by little, so people could get used to them.

He wondered what might have happened if the public had stood up while there was still time, maybe back around 2010, when all the real nonsense began. "Maybe we wouldn't be where we are today if we'd just said 'enough is enough' when we had the chance," he thought.

Maybe so, Winston....Maybe so.

Love it... don't leave it...

Μια ιστορία από τα (πολύ) παλιά (1884-1886)

Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ, 22 Απριλίου 1884, 8 η ώρα το πρωί. Ένας ηλιοψημένος τριαντάχρονος άντρας, Βρετανός στην καταγωγή, ξεκινάει με ένα penny farthing προς τα ανατολικά. Σε ένα μικρό σακκίδιο κουβαλάει κάλτσες, ένα δεύτερο πουκάμισο, ένα αδιάβροχο που κάνει και για σκηνή και κρεβάτι εκστρατείας και ένα πιστόλι. Περνάει τη Σιέρρα Νεβάντα, Utah, Wyoming, και φτάνοντας στη Βοστώνη, μετά από 103 μέρες και 3.700 μίλια περπατώντας για το ένα τρίτο της διαδρομής πάνω σε μονοπάτια γραμμές τραίνου κανάλια και δρόμους όπου έβρισκε, ο Tom Stevens γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που διασχίζει τη Β. Αμερική με ποδήλατο. Σύμφωνα με χαρακτηριστική αναφορά της εποχής, ο γενναίος νέος σαν τον Ιούλιο Βερν εξερευνεί τα θαύματα του σύμπαντος όχι με μια καραμπίνα, αλλά με ένα ειρηνικό εξάρτημα της "σύγχρονης τεχνολογίας" θέλει να γνωρίσει τους ανθρώπους του πλανήτη.



Περνά το χειμώνα στη Ν. Υόρκη και στις 9 Απριλίου 1885 φτάνει με ατμόπλοιο στο Λίβερπουλ. Στις 4 Μαΐου ξεκινάει πάλι, διασχίζει την Αγγλία και περνώντας από τον τόπο που γεννήθηκε, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία, τη Σλαβονία, Σερβία, Βουλγαρία, Ελλάδα, Τουρκία. Στην Κωσταντινούπολη ανανεώνει το εξάρτημα της σύγχρονης τεχνολογίας, αποκτάει και καλύτερο πιστόλι, και περιμένει να ηρεμήσει λίγο η κατάσταση με τους ληστές. Συνεχίζει μέσα από τη Μικρά Ασία, Αρμενία, Κουρδιστάν, το Ιράκ και το Ιράν όπου τον φιλοξενεί ο Σάχης.

Δεν τού επιτρέπουν να περάσει από τη Σιβηρία και ξεκινάει στις 10 Μαρτίου 1886 για να περάσει το Αφγανιστάν αλλά και εκεί δεν τον αφήνουν. Παίρνει ένα ρωσικό ατμόπλοιο και περνά την Κασπία δυτικά φτάνοντας στο Μπακού. Με τραίνο φτάνει στο Μπατούμ στα παράλια του Ευξείνου. Με ατμόπλοιο στην Κωστανντινούπολη και από εκεί στην Ινδία. Περνάει με ποδήλατο την Ινδία, όπου του κάνει εντύπωση η απουσία ληστών... Πάει από την Καλκούτα στο Χονγκ Κονγκ με ατμόπλοιο και ποδηλατεί στην ανατολική Κίνα, όπου τον γλιτώνει κάποιος από κάποιους που τον πέρασαν για Γάλλο. Περνάει με ατμόπλοιο στην Ιαπωνία και στις 17 Δεκεμβρίου 1886 στη Γιοκοχάμα έχει καλύψει ένα δρομολόγιο 13.500 μιλίων σε δυόμισι χρόνια στον τότε κόσμο και περνάει στην ιστορία ως "ο πρώτος άνθρωπος που ποδηλάτισε τον κόσμο.



Δεν ξέρουμε σήμερα πόσοι άνθρωποι θα ήταν σε θέση να επαναλάβουν μια ανάλογη διαδρομή σαν αυτή του Tom Stevens, έχοντας στη διάθεσή τους ένα σύγχρονο ποδήλατο και όλα τα λοιπά "εξαρτήματα της σύγχρονης τεχνολογίας": εργαλεία χάρτες GPS κινητά δορυφορικά τηλέφωνα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Η αξία του εγχειρήματος πραγματικά αναδεικνύεται μόνο εάν αναλογιστεί κανείς τα μέσα και τις συνθήκες του τότε κόσμου...

Για πηγές και συνδέσμους ξεκίνα από:
http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Stevens_%28cyclist%29

["ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ"] Και λίγη ουτοπία

Το ακόλουθο βίντεο μπορεί να σε κάνει να ξανασκεφτείς λιγάκι την έννοια της ουτοπίας. Το φιλμάκι δεν στερείται και χιούμορ: απόλαυσα ιδιαιτέρως τις παιδαριώδεις αιτιάσεις ενός δηλωμένου "φιλελευθεριστή" που προσπαθεί να καμουφλάρει τον ιδεολογικό του πανικό (ο νοών νοείτω).

Μαριναλέντα, η Γη της Ουτοπίας from Kouti Pandoras on Vimeo.

Η τρέλα δεν πάει στην πόλη

Στα βουνά δεν πάει, ως γνωστόν. Πάει στην πόλη, όμως. Αμφιβάλλετε μήπως; Ρίξτε μια ματιά σε μια σύγχρονη χαώδη μεγαλούπολη, όπως είναι η Αθήνα, και θα το διαπιστώσετε αμέσως...

Έλα όμως που αυτό - κατά την κακή συνήθεια της στατιστικής - δεν ισχύει για όλους. Κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του, δυστυχώς ή ευτυχώς.

carnavalleycat from ken adams on Vimeo.

Αυτά τα τρελόπαιδα, που δείχνουν να παίρνουν τόσο αψήφιστα το νόμο της ζούγκλας που κυριαρχεί στην άσφαλτο, - περνώντας κόκκινα φανάρια και παίζοντας ανάμεσα στις ρόδες των γιωταχήδων και λοιπών τρελών που κυκλοφορούν ελεύθεροι στους δρόμους - μάλλον θα πρέπει να συγκαταλεχθούν στους πλέον σώφρονες πολίτες αυτής της τρελοπόλης. Αν ψάχναμε πόσα ατυχήματα έχουν πάθει, σίγουρα θα βρίσκαμε τα λιγότερα.

Τρελά νιάτα. Αίμα που βράζει. Αντί να καίνε τις μηχανές τους στο αλκοόλ και τις ουσίες, στη βία, και στις υπόλοιπες "διεξόδους" που έχει "στη διάθεσή του" ένας νέος που μεγαλώνει και ζει στο αρρωστημένο αστικό περιβάλλον, βρήκαν μια υγιέστερη δραστηριότητα να τους ενσωματώσει στη σύγχρονη τρελόπολη αλλά με τους δικούς τους όρους και όχι με τους δικούς της. Τι σύμπτωση: χρησιμοποιούν ποδήλατο.

Τι σκέφτηκε ο Γιαπωνέζος

ή αλλιώς, πώς να διπλασιάσεις το χρόνο ζωής των γραναζιών σου
ή αλλιώς, ιστορίες καθημερινής ποδηλατικής τρέλας για τρελούς ποδηλάτες

Πάντα τόλεγα, η τρέλα δεν πάει στα βουνά. Ή αλλιώς πώς το λένε πώς το λένε, α ναι, από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, έτσι το λένε κι αφού μικρός δεν είμαι πια, ή τουλάχιστον δεν μπορώ να λογισθώ μικρός, ας επικαλεστώ τουλάχιστον το δεύτερο.

Μια φορά θυμάμαι τις προάλλες μια ρημάδα αλυσίδα ποδηλάτου αγόρασα, κάτι ψιλοευρώπουλα έκανε, και έτσι για πλάκα άνοιξα το σαχλόχαρτο που συνήθως συνοδεύει τη συσκευασία (οδηγίες χρήσης για ηλίθιους χρήστες, τα γνωστα idiot safe instructions) να δω τι στο καλό γράφει. Και έγραφε το εξής συγκλονιστικό: "συνιστάται να χρησιμοποιήσετε την αλυσίδα αυτή (ήταν μάρκα σιμάνο, δεν γράφω στα αγγλικά τη λέξη γιατί δεν θέλω να τους κάνω τη χάρη να μπει η σελίδα στις μηχανές αναζήτησης!) με γρανάζια και δίσκους σιμάνο". Και τα πήρα στο κρανίο, κατά το κοινώς λεγόμενον. Διότι βέβαια το μόνο που έχει σημασία για την καλή λειτουργία είναι η κατασκευαστική γεωμετρία - οτιδήποτε μάρκα και να συνδυάσεις πρέπει να δουλέψει καλά διάβολε, και πράγματι θα δουλέψει καλά! Δηλαδή θέλουν να κάνουν τα ποδήλατα σαν τα αυτοκίνητα, όπου η κάθε μάρκα έχει σκοπίμως τα δικά της στάνταρ και σκοπίμως φτιαγμένα έτσι ώστε να μην ταιριάζουν με καμιάς άλλης μάρκας, ώστε μόλις να σού χαλάσει κάτι να πετάξεις ολόκληρο το όχημα αν είναι δυνατόν, για να αγοράσεις καινούργιο! Σπούδασαν καλά το μάρκετινγκ, οι μάγκες.

Λοιπόν, για εκδίκηση βρε μπαγάσηδες. Όχι τίποτε άλλο, αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό από το να σε πιάνουν κορόιδο.

Το σύστημα μετάδοσης κίνησης του ποδηλάτου - συγκεκριμένα: μπροστινοί δίσκοι, πίσω γρανάζια, αλυσίδα - υπόκειται σε φυσιολογική φθορά λόγω χρήσης. Σε μια φυσιολογική χρήση δρόμου, με κανονική λίπανση και με οδήγηση χωρίς βαριά πατήματα, περίπου αντέχει γύρω στα 10-12.000 χιλιόμετρα, μέχρι τη στιγμή που θα αρχίσουν να εμφανίζονται προβλήματα στα μεσαία γρανάζια τα οποία και χρησιμοποιούνται περισσότερο. Το πρώτο πρόβλημα είναι οι προβληματικές αλλαγές: τσιμπάς το λεβιέ για να ανεβάσεις ταχύτητα και η αλυσίδα δεν πιάνει αμέσως, αλλά ακούγεται ένα απαίσιο "κράκα-κράκα" μέχρι τελικά να πιάσει το πάνω γρανάζι. Αυτό χειροτερεύει σταδιακά, μέχρι που κάποτε σού σπάνε τα νεύρα οι αλλαγές οπότε ήρθε η ώρα να τα πετάξεις όλα - δίσκους γρανάζια αλυσίδα (γρανάζια και αλυσίδα σίγουρα, δίσκους όχι σίγουρα ιδίως για τον μικρό που χρησιμοποιείται λίγο και ιδίως εάν το ποδήλατο δεν χρησιμοποιείται σε σκληρές συνθήκες βουνού). Το δεύτερο πρόβλημα, εάν αφήσεις την κατάσταση, είναι ότι σε κάποια στιγμή που θα πατήσεις πολύ δυνατά το πετάλ μπορεί να φύγει η αλυσίδα (να πηδήξει έξω από το γρανάζι ή δίσκο) και αυτό είναι επικίνδυνο γιατί εκείνη τη στιγμή το πόδι σου βρίσκει κενό και μπορείς να φας και τα μούτρα σου άμα λάχει - κοινώς να αγοράσεις οικόπεδο (μέθοδος αγοράς που δεν συνιστάται).



Το μέρος που υφίσταται τη μεγαλύτερη φθορά στο σύστημα μετάδοσης κίνησης είναι τα πίσω γρανάζια (κασέτα πλέον συνήθως, όχι διβωτά). Ο λόγος, επειδή έχουν μικρότερο αριθμό δοντιών από τους δίσκους, οπότε υφίστανται αναλογικά μεγαλύτερες δυνάμεις τριβής αθροιστικά.

Το κάθε δόντι του γραναζιού δεν υφίσταται τη φθορά ομοιόμορφα στην επιφάνειά του, αλλά στο μπροστινό μέρος της εσωταρικής καμπύλης του, όπου και δέχεται την τάση της αλυσίδας. Επομένως εδώ μπορούμε να κάνουμε μία έξυπνη σκέψη. Εάν αλλάξουμε τη θέση του γραναζιού φορώντας το από την άλλη πλευρά (καπάκι), θα διπλασιάσουμε (περίπου) το χρόνο ζωής του, επειδή τα δόντια θα γυρίσουν από την ανάποδη και θα δέχονται την τάση της αλύσίδας στην αντίθετη και φρέσκια πλευρά της καμπύλης. Κατανοητόν;

Πάμε λοιπόν σε μια κασέτα να δούμε τι συμβαίνει - της πονηρούλικης σιμάνο.



Με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι ο πονηρός ο Γιαπωνέζος το σκέφτηκε πριν από μας! Σκέφτηκε ότι μπορεί να το σκεφτούμε! Ο φορέας στον άξονα έχει εντομές περιμετρικά, γιατί το γρανάζι πρέπει να δένει γερά ώστε να δέχεται τις δυνάμεις αλλά την μία εντομή την κατασκεύασε πλατύτερη από τις υπόλοιπες και ΕΚΚΕΝΤΡΑ ώστε τα γρανάζια να μην μπορούν να φορεθούν ανάποδα! (απέχει σε άνισες αποστάσεις από τις διπλανές της). Έτσι ο πονηρούλης θέλει να σε κάνει να πετάξεις τα γρανάζια μόλις αποκτήσουν φθορά, και να αγοράσεις καινούργια. Και τα γρανάζια βεβαίως δεν θα πάνε μόνα τους, η παλιά αλυσίδα λόγω φθοράς δεν θα συνεργάζεται καλά με τα γρανάζια, μαζί με την αλυσίδα ίσως θα αλλάξεις και μπροστινούς δίσκους, πάμε για αρκετά φράγκα δηλαδή. Το σπούδασε καλά το μάρκετινγκ, ο μάγκας.

Έτσι είσαι ρε μάγκα; Τώρα θα δεις. Τα 5 γρανάζια έχουν 3 πείρους και πρέπει να τα ελευθερώσουμε. Με ένα μικρομότορ χεριού με τροχό μετάλλου τρώμε τα κεφάλια των πείρων (από την ανάποδη πλευρά που φαίνεται στη φωτο) και τα ελευθερώνουμε. Πετάμε τους πείρους, δεν χρειάζονται, είναι μόνο για την συγκράτηση των 5 γραναζιών - μήπως όμως είναι και για να μην σκεφτούμε να τα βάλουμε ανάποδα; (Καλά ντε, μια ερώτηση έκανα...) Μετά, τρώμε λίγο τις άκρες στην εσωτερική καμπύλη στο σημείο που φαίνεται στη φωτο με πράσινο βέλος, ώστε το γρανάζι να περνά ανάποδα στο φορέα (1-2 λεπτά δουλειά για κάθε γρανάζι). Αυτό ήταν. Φοράμε αναποδα και είμαστε φρέσκοι.

Η δουλειά δεν χρειάζεται να γίνει σε όλα τα γρανάζια, μόνο στα μεσαία που έχουν και τη μεγαλύτερη φθορά. Στα δύο τελευταία έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να φορεθούν ανάποδα αλλά σε αυτά δεν θα υπάρξει σημαντική φθορά και πρόβλημα. Σε κάθε καινούργια κασέτα μόλις την αγοράσεις μπορείς να κάνεις τη δουλειά για να την έχεις έτοιμη εξαρχής, και όταν χρειαστεί θα σκαντζάρεις τα γρανάζια αργότερα όταν παρουσιαστεί πρόβλημα.

Όμως το σύστημα μετάδοσης δουλεύει και με την αλυσίδα. Καλύτερα λοιπόν στη μέση του χρόνου, στην αλλαγή, να αλλάξεις και φρέσκια αλυσίδα αφού είναι φτηνή. Δεν το κάνω πάντα και συνήθως δεν χρειάζεται αλλαγή δίσκων γιατί αυτοί δεν έχουν ανάλογη φθορά - ίσως μόνο χρεαστεί αλλαγή ο μεσαίος που φθείρεται λόγω ανηφόρας. Υπάρχει όμως και μια άλλη ενδιαφέρουσα επιλογή. Η αλυσίδα δεν συμπεριφέρεται το ίδιο όταν ανεβάζεις ταχύτητα (όπου και παρουσιάζει το πρόβλημα στην αλλαγή) και όταν κατεβάζεις ταχύτητα, οπότε κατά ανάλογο τρόπο αυτό μας οδηγεί στη σκέψη της αλλαγής της φοράς της αλυσίδας. Τη στιγμή της αλλαγής των γραναζιών κάνεις και αυτό, δηλ. κόβεις την αλυσίδα και τη φοράς ανάποδα. Έτσι το ανέβασμα ταχύτητας γίνεται με την άλλη πλευρά της, η οποία δεν έχει υποστεί την φθορά μαζί με την αντίστοιχη πλευρά των γραναζιών.

Μαγκεψάμαν ο Γιαπωνέζος, μαγκεψάμαν και μεις όμως. Sugamoto magazaki (ασιχτίρ στα γιαπωνέζικα).

Φτιάξτο μόνος σου... όσο δεν πάει άλλο (DIY hardcore)

Προειδοποίηση: το παρόν ανάγνωσμα απευθύνεται στους σκληρούς του "φτιάξτο μόνος σου". Εάν δεν είσαι ένας τέτοιος μην το διαβάσεις, γιατί κινδυνεύουμε και οι δύο: εσύ να χάσεις χρόνο και εγώ να εισπράξω έναν ακόμα χαρακτηρισμό του ψώνιου. :-)

Για τον ποδηλατικό νυχτερινό φωτισμό, τα τελευταία χρόνια προτιμούσα την εξής λύση: πίσω μια κόκκινη ψείρα με 2 μικρές μπαταρίες που αναβοσβήνει (μπαίνει και αφαιρείται εύκολα και οι μπαταρίες κρατάνε μέχρι που τις βαριέσαι) και για μπροστά έναν απλό φακό κεφαλής, που έχει και το πλεονέκτημα να είναι χρησιμοποιήσιμος και εκτός ποδηλάτου. Ψάχνοντας σε κάποιο συρτάρι για κάτι άλλο μια μέρα βρίσκω αυτό το πράγμα (η φωτο από το net):



Βρε αμάν, είχα ξεχάσει ότι υπάρχει στο σπίτι μου. Ένα δυναμό ποδηλάτου Dynapower NH-T6 λέει, μού το είχαν φέρει από το εξωτερικό (μάλλον Αμερική) γύρω στο 1984 το πολύ. Τότε θεωρούνταν πολύ καλό μοντέλο, μιλάμε για τεχνολογία τριών δεκαετιών πίσω και βάλε. Κανονικά φορούνταν με μια μεγάλη βίδα, κάτω από τη μεσαία τριβή, και έδινε ισχύ 6V/3W ικανή για δύο φώτα, μπρος και πίσω. Το δυναμό αυτό το είχα φορέσει αρκετά, και σε ταξίδια, και σε άγριες συνθήκες, ποτέ δεν με είχε προδώσει, και είχε το μεγάλο πλεονέκτημα να δίνει φως από χαμηλές στροφές. Θυμάμαι και κάποτε που κατέβαινα από το βουνό σε νυχτερινές βόλτες και γρήγορα, να κάνει τη νύχτα μέρα, σε σημείο που είχα κάψει και λαμπάκι. Το βαρελάκι κύλισης δεν κάθεται στο πλάι του λάστιχου αλλά στο πέλμα και η απώλεια δύναμης είναι μικρότερη από τα βαρελάκια που πιάνουν στο πλάι - ωστόσο όπως διαπιστώνω πλέον δεν συγκρίνεται ούτε αυτό με τα σύγχρονα δυναμό κέντρου, για να πω την πάσα αλήθεια.

Επειδή δεν με βόλευε αρκετά ο αρχικός σχεδιασμός του, είχα κατασκευάσει μια πολύ πρακτική "πατέντα". Αντί να έχω μόνιμα το δυναμό κάτω από τη μεσαία τριβή, κοτσάρισα το φανάρι του επάνω στο δυναμό με ένα λαμάκι και είχα πλέον ένα κομμάτι, που μπορούσα με μια απλή αλενόβιδα να το φοράω στην μπροστινή ρόδα (όχι στην πισινή), είτε στην κεντρική βίδα του τιμονιού είτε στην μπροστινή σχάρα. Έτσι, το προσθαφαιρούσα όποτε το χρειαζόμουν, απαλείφοντας και τον κίνδυνο κλοπής επίσης με αυτόν τον τρόπο.

Η θέα αυτού του πράγματος με ερέθισε για νέες περιπέτειες. Ο τρελός επιστήμονας πάλι άρχισε να κατεβάζει ιδέες. Πάντα πίστευα ότι το "φτιάξτο μόνος σου" δεν είναι για φυσιολογικούς ανθρώπους, είναι ένα είδος τρέλας που πιάνει αυτούς που έχουν τη μανία να βρίσκουν απλές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα. Και το νυχτερινό φως είναι ένα σύνθετο πρόβλημα. Πριν λίγο καιρό μού συνέβη ένα βράδυ ένα περιστατικό, όπου κάποιος οδηγός ισχυρίστηκε ότι δεν με είδε επειδή "δεν είχα φώτα", και δυστυχώς για μένα πράγματι δεν είχα φως μπροστά εκείνη τη στιγμή γιατί απλά έπεσαν οι μπαταρίες του φακού κεφαλής... Αποφάσισα λοιπόν ακαριαία να βάλω το φως αυτό, που δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει ποτέ. Έχοντας όμως χρόνια να χρησιμοποιηθεί, το δυναμό έπρεπε να μπει στο τραπέζι του ανατόμου. Έτσι και έγινε.


Το Dynapower στο χειρουργικό τραπέζι.

Ποτέ δεν θυμάμαι να το είχα κάνει φύλλο και φτερό. Αρκούμουν σε λάδωμα των άκρων περιστροφής του βαρελιού, πράγμα που όπως πια διαπιστώνω δεν ήταν αρκετό καθώς το λάδι δεν έφτανε εκεί που έρπεπε, γι΄ αυτό και είχε ήδη αποκτήσει έναν σημαντικό τζόγο. Η κατασκευή εκπληκτικά απλή: ένα τριπολικό πηνίο που περιστρέφεται μέσα σε έναν κυκλικό μαγνήτη. Και όμως, αυτό το εκπληκτικά απλό πράγμα να δίνει ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα! Πραγματικά έρχονται φορές που κάποια πράγματα σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι στο διάβολο χρειάζεται η μανία της υψηλής τεχνολογίας - την οποία και πάντα χρυσοπληρώνεις αλλά συχνά δεν έχει αποτέλεσμα που να την δικαιολογεί!...

Το μόνο μειονέκτημα του, ότι οι επιφάνειες τριβής στα δύο άκρα είναι γυμνό μέταλλο, χωρίς ρουλεμάν δηλαδή. Εάν εκεί υπήρχαν ρουλεμάν, η κύλιση θα ήταν σημαντικά καλύτερη και ίσως το προϊόν θα ήταν πλέον φανταστικό. Ωστόσο όμως, όταν το συναρμολόγησα και το δοκίμασα, σκέφτηκα ότι ίσως πραγματικά κάτι τέτοιο να μην είναι και απαραίτητο: το διαβολάκι έχει μεν θόρυβο (γιατί οι κραδασμοί από την τριβή ενισχύονται από τις διάφορες επιφάνειες, όπως ένα προστατευτικό πέτασμα που έβαλα για το πιτσίλισμα του νερού) αλλά τελικά η απώλεια τριβής δεν είναι και απαγορευτική. Η επίδραση είναι κυρίως ψυχολογική λόγω του θορύβου που ακούς στην ησυχία της νύχτας, αλλά εκτιμώ ότι με την ίδια προσπάθεια που πας με 26χλμ./ώρα με αυτό άντε να πας με 22 και πολύ λέω.

Φορεμένο στη μπροστινή σχάρα, έτοιμο για δράση:






Το ηθικό δίδαγμα:

Ίσως βρω κάποιο σύγχρονο φανάρι, για να αντικαταστήσω την παλιά λάμπα κρυπτού που του είχα φορέσει πριν καμιά εικοσαριά χρόνια, σίγουρα θα αποδώσει περισσότερο φως. Ήδη όταν το ποδήλατο πιάσει τα 8 χλμ/ώρα έχω αρκετό φως για να βλέπω πού πάω! Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι θα το κάνω. Είναι φορές που ευχαριστιέσαι κάτι απίστευτα και γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια τεχνικά δεδομένα και μετρήσεις. Δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί. Ίσως έχει να κάνει με κάποιο είδος μαγείας. Παλιά αντικείμενα, που λειτουργούν σαν παλιές φωτογραφίες όπου πάνω τους λες και σταματάει ο χρόνος; Προσωπική τρέλα; Ψώνιο; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι παρόλες τις έρευνες που έχουν γίνει, μονάδα μέτρησης της ευχαρίστησης δεν επινοήθηκε ακόμα. Είναι κι αυτό κάτι που συνήθως μένει στα αζήτητα.

Ένα ενδιαφέρον βίντεο και μία πρόταση

Το βίντεο είναι αυτό (ας το πούμε Η Κουλτούρα του Φόβου):



Και η πρόταση:
Στα κράνη (πάσης φύσεως, αλλά ιδίως τα ποδηλατικά) να αναγράφεται το εξής:
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.