Μάκαιρα Γη, Μάιος 2018 :: Θεσσαλία revisited

Το άρθρο αυτό προέκυψε ως προσωπικό σημείωμα, προσωπική μνήμη, ένα απλό travelogue. Εάν κάποιος θέλει να ζήσει ανάλογες εμπειρίες, ας χαράξει τις δικές του πορείες. Η διαδρομή ήταν αυτή.

Πριν από εκατομμύρια χρόνια η Θεσσαλία ήταν μία τεράστια λίμνη. Τα Τέμπη έσπασαν από σεισμό και τα νερά σταδιακά χύθηκαν στο Αιγαίο. Μετά την σταδιακή αποξήρανση έμεινε μια αχανής πεδιάδα με εύφορη γη, κυκλωμένη και προστατευμένη από μεγάλα βουνά, που κατά τα φαινόμενα έθρεψε τους πρώτους συστηματικούς πρωτοελλαδικούς πολιτισμούς, όπως δείχνουν οι πολιτισμοί της Θεόπετρας και του Διμηνίου και του Σέσκλου με στρώματα από το 10.000 π.Χ. Μάκαιρα γη θεσσαλική. Γη μακάρων, γη αρχαία, γη Πρωτοελλήνων, γη Ελλήνων, μέχρι σήμερα. Αρχαίοι τόποι, γεννήτορες δυνάμεων αέναων. Αυτή την αχανή χώρα θα κυκλώσουμε σε ένα ολιγοήμερο ταξίδι στην περίμετρό της, στα θεσσαλικά βουνά γύρω από τον κάμπο.


15/5/2018

Το μικρό ταξίδι θα ξεκινήσει ένα μαγιάτικο μεσημέρι από το κέντρο αυτής της πεδιάδας, στο σιδηροδρομικό σταθμό της Παλαιοφαρσάλου. Οι δύο της παρέας έφτασαν με το τραίνο, ο τρίτος με το ποδήλατο. Αυτό το απόγευμα θα είναι η εισαγωγή στο ταξίδι μας, μέσα από τα χωριά του ήσυχου κάμπου μέχρι τον Κέδρο.

16/5/2018

Το κροτάλισμα των πελαργών αρχίζει αμέσως μετά το ξημέρωμα.

Είναι πρωί ακόμα αλλά τα chemtrails ήδη άρχισαν και για σήμερα. Σε αυτά τα μέρη όλη τη μέρα, μα όλη, βλέπουμε γραμμές στον ουρανό, πάντα και παντού.

Ποδηλατώντας στον πρώτο ήλιο στους ήσυχους επαρχιακούς δρόμους στα χωριά του κάμπου:

Πετροκέρασα, λαχταριστά και υπέροχα. Βρίσκουμε δέντρα με φρούτα, ολόφρεσκα μούσμουλα, μούρα, κεράσια.

Στη διασταύρωση για Σαραντάπορο, το μνημείο, εγκαταλελειμένο έρμαιο της λήθης.

Ανεβαίνοντας για τη λίμνη από Καλλίθηρο προς Καστανιά.

Αγναντεύοντας τη Ραχούλα.

Η μελισσοκομία είναι βασική παραγωγική δραστηριότητα. Την εποχή αυτή η μέλισσα αρχίζει να δουλεύει και το έλατο.

Η θέα της Καστανιάς σε αποζημιώνει για την ανάβαση και σού υπόσχεται πολλά, θα διαψευστείς όμως με την εγκατάλειψη που θα συναντήσεις. Στο πρώην καφενείο έχει μπει πωλητήριο, και με αθηναϊκό τηλέφωνο.

Είναι προχωρημένο μεσημέρι, και αφού δεν θα βρούμε τρόφιμα στην Καστανιά, ούτε μαγαζί ούτε ιδιαίτερη ανθρώπινη παρουσία, θα καταφύγουμε στην αγκαλιά της λίμνης για να βρούμε το μέρος όπου θα μείνουμε για τη νύχτα, κάπου στα ανατολικά φιορδ.

Παραλίμνια ποδηλατάδα:

Όταν φτάνουμε στο δηλωμένο ως χώρο αναψυχής, δοκιμάζουμε μία μεγάλη απογοήτευση. Ένα κιόσκι που έχει μισοσαπίσει, η βρύση ταπωμένη και χωρίς νερό, κάπου στην άκρη του χώρου "τουαλέτες" που ούτε ο θεός δεν μπορεί να τις κάνει τέτοιες, και τίποτα άλλο απολύτως. Η απόλυτη εγκατάλειψη. Η τυπική ελλαδική εγκατάλειψη, το γνωστό σενάριο όπου παίρνουν κάποιοι μερικά χρήματα, κάνουν κάτι, και μετά αυτό εγκαταλείπεται στην τύχη του για πάντα. Αλλά θα μπορούσαμε να πούμε, ποιος να φροντίσει αυτά τα πράγματα εδώ; Ποιος, αφού δεν υπάρχει σχεδόν κανείς! Χωριά άδεια, σπίτια τα περισσότερα εγκαταλελειμένα, χωράφια και κτήματα παρατημένα, και όλοι τρέχουν να σωθούν στην πόλη, στην εύκολη ζωή και να βρουν μια θεσούλα στο δημόσιο. Καλά σοβαρά τώρα, συμφέρει σήμερα να δουλεύεις; Μόνο τα ρολόγια και τα κορόιδα δουλεύουν πια. Και στην τελική γιατί να δουλέψεις, για να σε τσακίσει το κράτος στη φορολογία; Ναι, αυτή είναι η άλλη όψη των πραγμάτων, η άλλη όψη της πραγματικής Ελλάδας, κι όταν ταξιδεύεις έτσι στην Ελλάδα θα τη δεις αληθινή, όπως είναι, βλέπεις αυτή που είναι και όχι μόνο αυτή που φαίνεται στα μαγκαζίνο της τουριστικής μόδας. Βλέπεις μαζί με την ομορφιά της και την ασχήμια της, μαζί με την ελευθερία της και την εγκατάλειψή της. Όχι μόνο όμορφη και ελεύθερη, αλλά και δεινοπαθούσα, ανοίγεται όλη μπροστά σου σαν τη γυμνή αλήθεια.

17/5/2018

Υπέροχη νύχτα. Απόλυτη ησυχία, μόνο κανένας μπούφος ή νυχτοπούλι ακούγονταν, και μερικές στάλες στον ουρανό της σκηνής. Ο ύπνος ήταν απόλυτα αναζωογονητικός. Στο πρώτο φως της ημέρας η λίμνη ξυπνάει. Παίρνουμε την ανηφόρα για το γύρο της λίμνης προς τα δυτικά.

Μια καινούργια μέρα αρχίζει στη Λίμνη Πλαστήρα:

Τοπικό σύμφωνο ποιότητας για τον τουρισμό του νομού Καρδίτσας. Eντελώς σημαντικό και εντελώς καταπληκτικό, το σύμφωνο. Υπάρχουν πέντε κατηγορίες πληροφοριών, για τα ξενοδοχεία, τους ξενώνες/ενοικιαζόμενα δωμάτια, εστιατόρια καφέ, άλλες επιχειρήσεις, και τέλος για λοιπές πληροφορίες. Σε κανένα από όλα αυτά δεν υπάρχει ούτε μία πληροφορία. Το γειτονικό ξενοδοχείο στο λόφο είναι κι αυτό κλειστό, όπως ήταν και το ξενοδοχείο μέσα στο χωριό. Ελλάδα πες αλεύρι, ο Έλληνας σε γυρεύει.

Ένα μεγάλο ψάρι φαίνεται από την στέψη του φράγματος μέσα στη λίμνη.

Οι μελισσοκόμοι περικυκλώνουν τα μελίσσια με ηλεκτροφόρα καλώδια για να τα προστατέψουν από τις αρκούδες.

Κατεβαίνοντας από το Νεοχώρι προς τη λίμνη, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να θαυμάσεις τη θέα.

Σε μία κατ´ όνομα τουριστική επιχείρηση δίπλα στη λίμνη, τα ποδήλατα σαπίζουν παρατημένα στη βροχή.

Θα βρούμε ένα φιλόξενο χώρο αναψυχής, με νερό, κάτω από μεγάλες θεόρατες βελανιδιές, για τη νύχτα.

Φωτογράφιση γάμου στον απογευματινό ήλιο μέσα στο παραλίμνιο δάσος με τις βελανιδιές. Μην απορείτε παιδιά που ήρθα εδώ με ποδήλατο, γιατί είναι πιο εύκολο από αυτό που κάνετε εσείς.

Ένα περαστικό σύννεφο θα φέρει μια ανοιξιάτικη μπόρα, που θα ανοίξει την πόρτα της γης για να ξεπηδήσουν οι φανταστικές μυρωδιές του φρεσκοβρεγμένου δάσους. Οι θεόρατες βελανιδιές θα κρατήσουν το περισσότερο νερό και μόνο μερικές σταγόνες θα φτάσουν μέχρι εμάς και τα πράγματά μας, όπως και στη φωτιά που ανάψαμε εγκαίρως με ξύλα του δάσους για το βραδινό ψήσιμο.

Στο ευωδιαστό απόβροχο το βραδινό τσιμπούσι αρχίζει, και θα τελειώσει αρκετά αργότερα με διάφορα ψητά στη θράκα, πατάτες και λουκάνικα και τυρί και άλλα ντόπια γευστικά καλούδια που βρήκαμε στο χωριό. Εξαιρετικό γεύμα και απόψε, και μέχρι σκασμού.

18/5/2018

Ο καιρός εξακολουθεί να συνομωτεί υπέρ μας. Οι βροχούλες πέφτουν τη νύχτα, αφήνοντας τις μέρες μας ελεύθερες, ενώ η συννεφιά μας κρύβει τον ήλιο.

Παραδοσιακή ντριστέλα (νεροτριβή):

Αφήνουμε πίσω τη λεκάνη της λίμνης και μέσω Ανθοχωρίου θα πέσουμε προς το Μουζάκι, στο νοτιοδυτικό θεσσαλικό κάμπο. Όλη η φύση είναι μια αποθέωση του πράσινου.

Εξαιρετικά μούρα στην άκρη του δρόμου.

Μετά από ένα πέρασμα από το Μουζάκι θα κατευθυνθούμε βόρεια προς Καλαμπάκα, όχι όμως από τον κεντρικό δρόμο αλλά μέσα από τα χωριά του αγροτικού κάμπου. Πολλά χωράφια με καλλιέργειες, κοπαδάκια πρόβατα εδώ κι εκεί, όλα δείχνουν περιποιημένα, τα σπίτια νοικοκυρεμένα, οι αυλές καθαρές, ο κόσμος φιλόξενος.

Ένας ήσυχος παρόδιος χώρος ανάπαυσης, με νερό, για ένα ωραίο μπάνιο. Στον θαυμάσιο καιρό δεν χρειάζεσαι πετσέτα, στεγνώνεις μόνος σου σε πέντε λεπτά.

Η παλιά γέφυρα του Πηνειού, στο δρόμο προς την Καλαμπάκα.

Ο παπούς πηγαίνει με το ποδήλατό του στο νεκροταφείο, από το διπλανό χωριό Σαρακήνα, με δάκρυα στα μάτια. Έχασε την κυρά του πριν από τρεις μήνες.

Η Καλαμπάκα, μια ζωντανή επαρχιακή πόλη, θα μας προσφέρει ένα γρήγορο πέρασμα από την αγορά της για ανεφοδιασμό.

Στη συνέχεια θα κατευθυνθούμε προς Γρεβενά αυτό το απόγευμα, έχοντας το νου μας για να βρούμε ένα καλό μέρος να μείνουμε για τη νύχτα. Ο δρόμος είναι υπέροχος για ποδηλασία, μέσα στην καταπράσινη μαγιάτικη φύση, και κατά μεγάλο μέρος κάτω από δέντρα. Μέσα στη μέση του πουθενά θα βρούμε ένα φιλόξενο εκκλησάκι με νερό για τη διανυκτέρευση. Δίπλα υπάρχει μία στάνη με ζώα. Μια ακόμα βροχούλα θα μας στείλει κάτω από το φιλόξενο υπόστεγο της εκκλησίας, όπου και θα αρχίσουμε να ετοιμάζουμε το φαγητό. Έρχονται δύο άντρες με ένα αγροτικό και μας αφήνουν μία μεγάλη τσάντα, με σπιτικό τυρί, ψωμί, αυγά και μάλιστα ζεστά έτοιμα βρασμένα, κεράσια, φρούτα. Μας είδαν από την στάνη, πήγαν στο χωριό, έβαλαν τη γιαγιά να ετοιμάσει τα καλούδια, και μας τα έφεραν!




19/5/2018

Κατευθυνόμαστε ανατολικά προς τη Δεσκάτη. Στα μέρη αυτά κανείς από μας δεν έχει έλθει ξανά. Βάζουμε στοίχημα ότι είναι από τα ομορφότερα μέρη που υπάρχουν εντός Ελλάδος.

Ένα άτυχο αγριογούρουνο χτυπημένο από όχημα και παρατημένο στην άκρη του δρόμου. Είναι φρέσκο, γιατί είναι ζεστό και η πληγή είναι κόκκινη. Τι λέτε παιδιά, υπάρχει διάθεση να φάμε λίγο χοιρινό μπούτι; Αλλά με τα τσιμπούσια που έχουμε ρίξει τις τελευταίες μέρες μάλλον δεν θα μπούμε στη διαδικασία...

Φύτεμα καπνού στα ποντοχώρια του κάμπου. Δύσκολη δουλειά. Όλη μέρα στον ήλιο...

Συνεχίζοντας προς Ελασσόνα. Εδώ γλεντάνε, δεν παίζουνε. Γυναικεία υπόθεση, καθαρά.

Αντιθέτως, καθαρά αντρική υπόθεση αυτή. Όσο βρώμικα είναι ζωντανά τα άτιμα, τόσο νόστιμα είναι στο πιάτο.

Ένα ακόμα ταξίδι στην Ελληνική Γη οδεύει προς το τέλος του.

Hub dynamo ως... hand dynamo.

Ένα hand dynamo δίνει τη δυνατότητα στη μέση του πουθενά να φορτίσεις όποια συσκευή δέχεται ρεύμα USB. Μια μανιβέλα δίνει κίνηση σε έναν εναλλάκτη και μετά από ανόρθωση παίρνεις ένα ρεύμα περίπου 250 μιλιαμπέρ στην καλύτερη περίπτωση. Θα δούμε μια απλή ιδέα: πώς μπορούμε να χρησιμοποιούμε το hub dynamo του ποδηλάτου μας σαν hand dynamo.



-Ένα τυπικό, απλό, φτηνό, συνηθισμένο, hand dynamo.

Γυρνάμε το ποδήλατο ανάποδα. Βγάζουμε τη μπροστινή ρόδα και τη δένουμε επάνω στο ψαλίδι εκείνο που έχει το connector του δυναμό, αλλά από την έξω πλευρά του σκελετού, όπως δείχνει η επόμενη εικόνα. Εάν το δυναμό έχει βίδες όπως στην περίπτωσή μου, σφίγγουμε λίγο με την ίδια τη βίδα ίσα-ίσα για να σταθεροποιηθεί η ρόδα, δεν χρειάζεται πολύ σφίξιμο, ενώ εάν η ρόδα έχει μπλοκάζ ίσως βοηθήσει ένα spacer για τη σταθεροποίηση της ρόδας. Μετά συνδέουμε και το connector για να πάρουμε το ρεύμα.


-Μία ρόδα ποδηλάτου δεμένη στο ψαλίδι της με έναν ανορθόδοξο τρόπο...

Στη συνέχεια πρέπει να περιστρέψουμε τη ρόδα. Επειδή όμως δεν είναι εύκολο να γυρίζουμε τη ρόδα χώνοντας κάτι μέσα στις ακτίνες (και σίγουρα καθόλου cool), κατασκευάζουμε μια μικρή μανιβέλα την οποία θα δέσουμε με δύο βίδες επάνω στο πλαϊνό του δυναμό για να κάνουμε εύκολη την περιστροφή.

Πρέπει να εξηγηθεί, ότι στις συσκευές γενικώς αρέσει ένα σταθερό ρεύμα φόρτισης, όχι μεταβαλλόμενο, και για αυτό το λόγο η ρόδα μας θα πρέπει να περιστρέφεται με σχετικά σταθερή ταχύτητα. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή κατά το γύρισμα, μόνο πρέπει να αποφεύγεται το σταμάτα-ξεκίνα (βοηθά σε αυτό ένας διακόπτης), και τίποτα περισσότερο από αυτό. Αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος που μπαίνουμε σε αυτή τη διαδικασία. Και πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι γενικά η χρήση ενός δυναμό ποδηλάτου για φόρτιση συσκευών απευθείας παρουσιάζει αυτό ακριβώς το πρόβλημα. Χρειαζόμαστε λοιπόν έναν τρόπο να δώσουμε ασφαλές σταθερό ρεύμα στις συσκευές μας.

Οι δύο τρύπες επάνω στο πλαϊνό του δυναμό εύκολα ανοίγονται στο αλουμίνιο. Οι βίδες μπορεί να είναι Μ5 ή Μ4 και με ένα κολαουζάκι ανοίγουμε και πάσα. Η μανιβέλα γίνεται στραβώνοντας μια αλουμινόλαμα που πάνω της κάθεται με βίδα ένα κομμάτι ξύλο για χειρολαβή, όχι σφιχτά για να γυρίζει ελεύθερα.

 

-Μια μανιβέλα δεμένη πάνω στο δυναμό, για περιστροφή της ρόδας με το χέρι.

Γυρνάμε λοιπόν τη ρόδα, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, γυρνώντας αργά και σταθερά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση του 3N70, με μια συχνότητα περίπου 120 στροφές/λεπτό θα έλεγα κατ΄ εκτίμηση ότι βγάζει γύρω στα 500 μιλιαμπέρ σταθερό ρεύμα, το οποίο μπορείς να χρησιμοποιήσεις όπως η καρδιά σου αγαπά. Ενδεικτικά αυτό το ρεύμα φορτίζει πλήρως το κινητό τηλέφωνο σε λιγότερο από μισή ώρα. Εννοείται ότι το ρεύμα του εναλλάκτη το περνάς από μια γεφυρούλα διόδων και έναν ηλεκτρολυτικό πυκνωτή για ανόρθωση/σταθεροποίηση.

-Οι δύο βίδες παρκαρισμένες επάνω στο δυναμό.


-Αυτό είναι το κόστος των έξτρα πραγμάτων που πρέπει να έχουμε μαζί μας. Όγκος και βάρος, αμελητέα.

Φύγετε σκύλοι τρέχοντας...

Η δημοσίευση αυτή είναι μια συνεισφορά στους συνάδελφους ποδηλάτες... στη μάχη κατά των σκυλιών.

Η σφενδόνα είναι ένα απλό όπλο, με χαρακτηριστικά αμυντικού όπλου:
-Είναι αγχέμαχο όπλο (λειτουργεί σε μικρή απόσταση).
-Δεν είναι καταστροφικό, ωστόσο είναι ικανοποιητικά αποτελεσματικό.
-Είναι μικρή, δεν φαίνεται, κρύβεται εύκολα, δίνοντας πλεονέκτημα αιφνιδιασμού.

Αυτά είναι τα τακτικά πλεονεκτήματα. Εκτός από αυτά, έχει και πρακτικά πλεονεκτήματα:
-Κατασκευάζεται και επισκευάζεται πανεύκολα, με απλά υλικά, με σχεδόν μηδέν κόστος.
-Έχει απλά πυρομαχικά.
-Είναι μικρή και ελαφριά και μεταφέρεται εύκολα (κυριολεκτικά στην τσέπη).

Έχει ένα μειονέκτημα, τον σχετικά μεγάλο (για αγχέμαχο) χρόνο επαναφοράς. Να το οπλίσεις δηλ. με βλήμα δεν είναι κάτι που γίνεται γρήγορα. Χρειάζεται με άλλον τρόπο να κρατηθεί σε κάποια απόσταση ο αντίπαλος μεταξύ των βολών.

Η χρήση

Γιατί ασχολούμαστε με ένα όπλο, επειδή είμαστε πολεμοχαρείς; Όχι, το αντίθετο, επειδή θέλουμε ως αμυνόμενοι να σταματήσουμε τον πόλεμο του επιτιθέμενου. Με βάση τα τακτικά πλεονεκτήματα που αναφέραμε, η σφεντόνα μπορεί να είναι αποτελεσματική ως αμυντικό όπλο. Το ισχυρό της σημείο είναι ο αιφνιδιασμός. Ο επιτιθέμενος δεν βλέπει όπλο όσο είναι μακριά, αλλά όταν έρθει αρκετά κοντά τότε αιφνιδιάζεται. Και τότε πρέπει να βάλεις, όταν ο αντίπαλος πλησιάσει, με ασφάλεια ακρίβειας στόχου, και ει δυνατόν σε σημείο πόνου. Στην ελληνική ύπαιθρο το πιο επικίνδυνο ζώο είναι το τσομπανόσκυλο. Τα σκυλιά προστασίας είναι εκπαιδευμένοι ανθρωποφονιάδες και σύμφωνα με το νόμο σε άλλες χώρες τουλάχιστον, απαγορεύεται να βρίσκονται εκτός του ιδιωτικού χώρου που προστατεύουν, με ευθύνη του ιδιοκτήτη. Τα τσομπανόσκυλα δεν είναι το ίδιο, δεν επιτίθενται με τη λογική του φονιά όπως τα εκπαιδευμένα "σκυλιά προστασίας" που τους έχουν αφαιρέσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Αλλά έχουν λογική αυτοπροστασίας, δηλαδή προσεγγίζουν τον εισβολέα, και στη συνέχεια τον γυροφέρνουν προσπαθώντας να βρουν ευκαιρία για προσβολή. Με βάση λοιπόν τα χαρακτηριστικά της η σφεντόνα ως όπλο είναι κατάλληλη για τις επιθέσεις των τσομπανόσκυλων, γιατί λειτουργεί σε μικρή απόσταση, έχεις ευκαιρίες επανάληψης βολής γιατί η επίθεση δεν είναι άμεση, και δεν είναι καταστροφικό για το ζώο. Ο σκοπός μας είναι να αποτρέψουμε, όχι να καταστρέψουμε. Στον κόσμο που ζούμε όλα τα πράγματα, όλα από τον πόλεμο μέχρι τον έρωτα, θέλουν τον τρόπο τους.

Επειδή η κατασκευή μιας σφεντόνας είναι δουλειά απλή με φυσικά υλικά, το τελικό αποτέλεσμα είναι πάντα ιδιαίτερο και προσωπικό και έχει τη σφραγίδα και δείχνει το μεράκι και την επινοητικότητα αυτού που την έφτιαξε. Στο παράδειγμά μας θα δούμε την κατασκευή μια σφεντόνας που έγινε για πλάκα ένα απόγευμα μέσα σε μια-δυο ώρες από το κόψιμο του ξύλου μέχρι την πρώτη βολή.


Τα πυρομαχικά

Το καταλληλότερο βλήμα της σφεντόνας είναι το στρογγυλό (κατά το δυνατόν, συμμετρικό τουλάχιστον) μεταλλικό, από μόλυβδο ή σίδερο. Επειδή όμως το μέταλλο, ιδίως ο μόλυβδος, κοστίζει αλλά και ρυπαίνει, το απλούστερο πυρομαχικό είναι πέτρες που βρίσκουμε στις παραλίες της θάλασσας, με κατά το δυνατόν στρογγυλό σχήμα. Αυτές έχουν σίγουρα μικρότερο ειδικό βάρος από το μέταλλο, αλλά για το λόγο που εμείς θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το όπλο μάς κάνουν τη δουλειά. Εύκολα μεταφέρεις τη σφεντόνα και 10-20 πετρούλες, μέσα σε ένα νάυλον σακουλάκι.

Γιατί νάυλον σακουλάκι; Εδώ υπάρχει ένα άλλο μειονέκτημα, που έχει να κάνει με τα λάστιχα. Το ιατρικό λάστιχο (και τα λαστιχάκια στα δεσίματα όπως θα δούμε παρακάτω) είναι από καουτσούκ λατέξ, το οποίο υποβαθμίζεται με τον καιρό με την επαφή με το ατμοσφαιρικό οξυγόνο. Καλύτερα λοιπόν είναι να έχεις τη σφεντόνα μέσα σε νάυλον σακουλάκι, καλά διπλωμένο για να περιορίζεται η επαφή με φρέσκο οξυγόνο. Αυτό βέβαια ισχύει για την αποθήκευση για σχετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα, αλλά για σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα δεν υπάρχει θέμα (αυτό σε συνδυασμό με την ευκολία της επιδιόρθωσης). Καλό θα ήταν να έχεις όχι μία αλλά δύο σφενδόνες μαζί σου, για ασφάλεια.


Και πάμε στην κατασκευή

Η σφεντόνα, αυτή η απλή κατασκευή, αποτελείται από 3 μέρη, τη λαβή, τη θήκη βλήματος, και τα λάστιχα.

Η λαβή μπορεί να κατασκευαστεί από διάφορα υλικά και σε διάφορα σχήματα. Η πιο απλή περίπτωση είναι μια διχάλα από κλαδί δέντρου με σκληρό ξύλο. Η (αγρι)ελιά είναι ένα πολύ κατάλληλο ξύλο. Εντοπίζεις το κομμάτι σε σχήμα Υ, το κόβεις στο περίπου, το αφήνεις να ξεραθεί καναδυό μέρες με το φλοιό αν είναι χλωρό (για να μην ξεραθεί απότομα και σκιστεί), το ξεφλουδίζεις, το ξεραίνεις καλά (ίσως σε φούρνο, σε χαμηλή θερμοκρασία). Του δίνεις με ακρίβεια το τελικό σχήμα. Δεν χρειάζεται να είναι το σχήμα απόλυτα συμμετρικό, αλλά αν είναι στραβό όπως στην εικόνα μάλλον θα δίνει καλύτερο πιάσιμο (προσοχή όμως στη φορά).



Στην κορυφή της καθεμιάς κεφαλής κάνεις μια πριονιά, από όπου θα περάσει το(τα) λάστιχο(α).















Σκαλίζεις μια εντομή που θα βοηθήσει να μη φεύγει το λάστιχο από τη θέση του.

Το καλύτερο λάστιχο είναι το "ιατρικό λάστιχο αιμοληψίας". Το βρίσκουμε στα ιατρικά είδη και κοστίζει ένα ευρώ το μέτρο. Αυτό θα είναι και το τελικό συνολικό κόστος της σφεντόνας σου! Κόβουμε τα δύο λάστιχα της σφεντόνας, λογαριάζοντας διπλό μήκος. Πόσο μακριά κόβεις τα λάστιχα; Εξαρτάται από το πόσο δυνατό χέρι έχεις. Όσο κοντύτερα τόσο περισσότερη δύναμη θα απαιτεί, αλλά από την άλλη τόσο ισχυρότερες βολές θα έχεις. Κάνουμε ένα σφιχτό κόμπο ακριβώς στο κέντρο του κάθε λάστιχου και το περνάμε στους δύο βραχίονες της λαβής, όπως δείχνει περίπου η εικόνα.



Μετά δένουμε καλά την κορυφή της κεφαλής με την υφασματοταινία έτσι ώστε να μη φεύγουν τα λάστιχα από τη θέση τους.

Τελειώσαμε με τη λαβή, πάμε στη θήκη βλήματος. Θέλουμε ένα κομματάκι δέρμα, λεπτό και εύκαμπτο και γερό. Καθαρό φυσικό δέρμα είναι το καλύτερο υλικό. Κάνουμε δύο τρύπες στην κάθε πλευρά, αφού κάνουμε σφεντόνα με διπλό λάστιχο. Προσοχή, όχι τρύπα με τσίμπημα για να μη σκιστεί εκεί το δέρμα αργότερα, αλλά με ειδικό εργαλειάκι περφορατέρ δέρματος, π.χ. όπως αυτό στην εικόνα. Μέγεθος τρύπας 4 χιλιοστά. Κάνουμε και μια τρύπα στη μέση, ώστε να οπλίζουμε γρηγορότερα εντοπίζοντας πιο εύκολα το κέντρο.



Το τελευταίο ενδιαφέρον σημείο είναι το δέσιμο των λάστιχων. Πρόκειται για έναν χρήσιμο τρόπο δεσίματος, που καλό είναι να τον ξέρεις για τις περιπτώσεις όταν χρειάζεσαι *ελαστικό δέσιμο*. Γίνεται με ένα απλό ελαστικό λαστιχάκι μόνο και χωρίς κόμπους. Η συνέχεια στο βίντεο...

Ασπροπόταμος

Σε ένα ολιγοήμερο οδοιπορικό στην οροσειρά της Πίνδου, ένας ποδηλάτης ανεβαίνει στα ψηλά βουνά από την Πύλη Τρικάλων, περνά από το φράγμα της Μεσοχώρας, διασχίζει την περιοχή του Ασπροποτάμου και στα υποαλπικά δάση της Κατάρας ανακαλύπτει ένα ελληνικό φαρ-ουέστ.

Ένας δρόμος για.. αργούς

Πέμπτη 30 Αυγούστου ώρα ~10:00 το πρωί, από αυχένα Κατάρας νομός Τρικάλων στα 1680μ. υψόμετρο, κατέβασμα μέχρι διασταύρωση Παναγίας στα 1000μ. Στον παλιό δρόμο βεβαίως. Η απόλυτη ποδηλατική ηδονή. Τέλειος καιρός, τέλειος δρόμος, τέλειο περιβάλλον, και, και, ... σε όλη αυτή τη διαδρομή ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΑΥ-ΤΟ-ΚΙ-ΝΗ-ΤΟ! Ούτε ένα!

Φυσικά η διαδρομή είναι τέλεια και για την ανάβαση!

Δύο εικόνες - φτάνουν και περισσεύουν: