6/12/13
28/7/13
[Φτιάξ΄ το μόνος σου] Χαρά στα σκέλια μας: Ποδηλατικό σορτσάκι
Στο παρόν άρθρο, μένοντας πιστοί στην αρχή του αντικαταναλωτισμού και του open source, θα κατασκευάσουμε ένα ποδηλατικό σορτσάκι. Ως open source, οφείλει να είναι ποιότητας τουλάχιστον εφάμιλλης με αυτής εκείνων των προϊόντων που για να τα αποκτήσεις καλείσαι να πληρώσεις ένα μέρος από τα μαλιοκέφαλά σου.
Ξεκινάμε αναζητώντας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του. Ποιες ιδιότητες πρέπει να έχει ένα καλό ποδηλατικό σορτσάκι; Ασφαλώς θέμα εμπειρίας, κατά πρώτο λόγο. Έχω καταναλώσει πάρα πολλά ποδηλατικά σορτσάκια κάτω από όλων των ειδών τις συνθήκες, ακόμα και τις πιο ακραίες δηλ. μακρινά ταξίδια με πολλές ώρες στη σέλλα καθημερινά, όπου η ενόχληση από τη σέλλα απαιτεί διαχείριση. Το σύνθετο πρόβλημα της σέλλας έχει να κάνει με 3 παράγοντες, τη σέλλα, τον αναβάτη και το σορτσάκι:
α) η σέλλα: έχει σημασία το σχήμα (γεωμετρία) και η ποιότητα της επιφάνειας. Το σχήμα πρέπει να βολεύει στο περίπου τον αναβάτη, δηλ. όταν κάθεται πάνω της να νιώθει την πίεση να μοιράζεται ομοιόμορφα. Σύμφωνα με την αρχή της τριβής στη φυσική, η τριβή αυξάνεται όσο αυξάνεται ο συντελεστής τριβής, πρέπει λοιπόν να έχει γυαλιστερή επιφάνεια ώστε να μειώνεται η τριβή κατά την κίνηση των ποδιών.
β) ο αναβάτης, το δεύτερο σημείο της επαφής: κατ΄ αρχήν για τη μείωση της πίεσης, δεν πρέπει να κουβαλάμε βάρος σε σακκίδια πλάτης. Έπειτα έχει σημασία η στάση στο ποδήλατο, γιατί επηρεάζει την θέση, και η κίνηση δηλ. ο τρόπος που ο αναβάτης ποδηλατεί (π.χ. να σηκώνεται περιοδικά για καλύτερη αιμάτωση της περιοχής). Τέλος και όσο περίεργο κι αν ακούγεται, έχει σχέση η γενικότερη υγεία και υγιεινή, καθότι σε ένα υγιέστερο άτομο ο ιδρώτας περιέχει λιγότερες τοξίνες, πράγμα που έμμεσα συνεπάγεται μικρότερο μικροβιακό φορτίο (βλ. παρακάτω).
γ) Και καταλήγουμε στο σορτσάκι. Εστιάζοντας σε αυτό, οι δύο στρεσογόνες αιτίες είναι η εφίδρωση και η εκδορά. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων μαζί με τη συνεχή υγρασία που συσσωρεύεται κυρίως από την εφίδρωση αλλά και από την περιβαλλοντική υγρασία. Η πολύωρη κίνηση των ποδιών προκαλεί τη μερική απομάκρυνση της επιφανειακής στρώσης του δέρματος, και έτσι δημιουργούνται πύλες εισόδου για τα μικρόβια που αναπτύσσονται ήδη λόγω της υγρασίας (σταφυλόκοκκοι κλπ.) και προκαλούν τα πολύ ενοχλητικά σπυριά και φουσκάλες που μπορούν να σού κάνουν τον πισινό κόλαση.
Κάθε ποδηλάτης περνά υποχρεωτικά από ένα πρώτο στάδιο "μηχανικής προσαρμογής" του πισινού, όμως από ένα σημείο και μετά η χρήση κατάλληλου σορτς είναι απαραίτητη εάν θέλει πολλά και ευχάριστα χιλιόμετρα. Ένα καλό σορτσάκι πρέπει λοιπόν να έχει:
Ξεκινάμε αναζητώντας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του. Ποιες ιδιότητες πρέπει να έχει ένα καλό ποδηλατικό σορτσάκι; Ασφαλώς θέμα εμπειρίας, κατά πρώτο λόγο. Έχω καταναλώσει πάρα πολλά ποδηλατικά σορτσάκια κάτω από όλων των ειδών τις συνθήκες, ακόμα και τις πιο ακραίες δηλ. μακρινά ταξίδια με πολλές ώρες στη σέλλα καθημερινά, όπου η ενόχληση από τη σέλλα απαιτεί διαχείριση. Το σύνθετο πρόβλημα της σέλλας έχει να κάνει με 3 παράγοντες, τη σέλλα, τον αναβάτη και το σορτσάκι:
α) η σέλλα: έχει σημασία το σχήμα (γεωμετρία) και η ποιότητα της επιφάνειας. Το σχήμα πρέπει να βολεύει στο περίπου τον αναβάτη, δηλ. όταν κάθεται πάνω της να νιώθει την πίεση να μοιράζεται ομοιόμορφα. Σύμφωνα με την αρχή της τριβής στη φυσική, η τριβή αυξάνεται όσο αυξάνεται ο συντελεστής τριβής, πρέπει λοιπόν να έχει γυαλιστερή επιφάνεια ώστε να μειώνεται η τριβή κατά την κίνηση των ποδιών.
β) ο αναβάτης, το δεύτερο σημείο της επαφής: κατ΄ αρχήν για τη μείωση της πίεσης, δεν πρέπει να κουβαλάμε βάρος σε σακκίδια πλάτης. Έπειτα έχει σημασία η στάση στο ποδήλατο, γιατί επηρεάζει την θέση, και η κίνηση δηλ. ο τρόπος που ο αναβάτης ποδηλατεί (π.χ. να σηκώνεται περιοδικά για καλύτερη αιμάτωση της περιοχής). Τέλος και όσο περίεργο κι αν ακούγεται, έχει σχέση η γενικότερη υγεία και υγιεινή, καθότι σε ένα υγιέστερο άτομο ο ιδρώτας περιέχει λιγότερες τοξίνες, πράγμα που έμμεσα συνεπάγεται μικρότερο μικροβιακό φορτίο (βλ. παρακάτω).
γ) Και καταλήγουμε στο σορτσάκι. Εστιάζοντας σε αυτό, οι δύο στρεσογόνες αιτίες είναι η εφίδρωση και η εκδορά. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων μαζί με τη συνεχή υγρασία που συσσωρεύεται κυρίως από την εφίδρωση αλλά και από την περιβαλλοντική υγρασία. Η πολύωρη κίνηση των ποδιών προκαλεί τη μερική απομάκρυνση της επιφανειακής στρώσης του δέρματος, και έτσι δημιουργούνται πύλες εισόδου για τα μικρόβια που αναπτύσσονται ήδη λόγω της υγρασίας (σταφυλόκοκκοι κλπ.) και προκαλούν τα πολύ ενοχλητικά σπυριά και φουσκάλες που μπορούν να σού κάνουν τον πισινό κόλαση.
Κάθε ποδηλάτης περνά υποχρεωτικά από ένα πρώτο στάδιο "μηχανικής προσαρμογής" του πισινού, όμως από ένα σημείο και μετά η χρήση κατάλληλου σορτς είναι απαραίτητη εάν θέλει πολλά και ευχάριστα χιλιόμετρα. Ένα καλό σορτσάκι πρέπει λοιπόν να έχει:
- Ύφασμα σχετικά χοντρό, με απαλή αίσθηση και εσωτερική υφή, για μείωση του κοπανήματος.
- Ύφασμα με γυαλιστερή εξωτερική επιφάνεια, για μείωση της τριβής.
- Ύφασμα με ελαστικότητα, και αραιή πλέξη για να στεγνώνει γρήγορα.
- Ύφασμα κατά προτίμηση μαύρο, για να απορροφά την ακτινοβολία και να κρατιέται ζεστή η περιοχή και επίσης για να στεγνώνει γρηγορότερα στον ήλιο.
- Οι ραφές να γίνουν απλή μονοραφή για λιγότερη περίσσεια υλικού, και οι ραφές να μην πέφτουν στην κρίσιμη κεντρική περιοχή.
Το πρώτο βήμα είναι να βρεις το κατάλληλο ύφασμα. Η αγορά είναι γεμάτη υφάσματα, πωλούνται με το μέτρο. Έπειτα, έχοντας υπόψιν τις παραπάνω απαιτήσεις, πάμε στο πατρόν. Θέλουμε ένα σχεδιάγραμμα στο περίπου, κόβοντας από την αρχή άφοβα μπόλικα-μπόλικα τα κομμάτια, γιατί ξέρουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα εκ των υστέρων να στενέψουμε επαναλαμβάνοντας τις ραφές πιο μέσα και κόβοντας την περίσσεια. Παρομοίως, στο τέλος θα αποφασίσεις το ακριβές μήκος με ένα γύρισμα-ραφή.
Ενδεικτικό πατρόν, περιγραφικό της απλής ιδέας. Τα λάθη διορθώνονται εύκολα εκ των υστέρων, μετά από το προβάρισμα.
Το ράψιμο είναι εύκολη υπόθεση, ο τόπος είναι γεμάτος ραπτομηχανές (εκτός αν είσαι αρκετά μαζοχιστής για να ράψεις με το χέρι). Για εύκολο στένεμα, κόβεις τα πλαϊνά εκεί όπου είναι τα πράσινα σημάδια στο σκαρίφημα, καθώς εκεί μια ραφή παραπάνω δεν ενοχλεί. Είναι σημαντικό οι ραφές να γίνουν με μεγάλο βήμα βελονιού και τεντωτά για να διατηρηθεί η ελαστικότητα στο ρούχο. Στο επάνω μέρος στη μέση ήθελα να κάνω ραφή με δίπλωμα για να περάσει λάστιχο, αλλά δεν χρειάστηκε γιατί η ελαστικότητα του ρούχου το κρατά τελικά μια χαρά στη θέση του.
Ready for love. Oooh baby. Με μερικά ευρώ φτιάχνουμε σορτσάκια άνετα και πρακτικά, τα έχουμε μαζί
πάντα καθαρά και έτοιμα για άλλαγμα, και δε μας νοιάζει αν χαλάσουν ή αν
τα χάσουμε αφού εύκολα ξαναγίνονται.
Κάτι δεν λείπει; Και το "μαξιλαράκι";
Μόλις έφτιαξα λοιπόν το πρώτο, ανυπόμονος να δω το αποτέλεσμα, φόρεσα το σορτσάκι κατευθείαν όπως ήταν σκέτο ύφασμα, χωρίς δέρμα ή οτιδήποτε άλλο, σε μια αρκετά ζόρικη διαδρομή, μια ανάβαση στο βουνό περίπου μιας ώρας συν την κατάβαση. Πέρασαν μήνες, και το ίδιο συνέβη και με άλλες διαδρομές από τότε, πολλές διαδρομές, πάρα πολλές, κάθε είδους και διάρκειας, μέχρι και ολοήμερες 120 χλμ. με πολύ ιδρώτα και ανηφόρες. Μετά από όλα αυτά, δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι το περιβόητο δέρμα στην ευαίσθητη περιοχή του ποδηλατικού σορτς το θεωρώ απαραίτητο.
Πρέπει να πω ότι δεν είμαι πλέον ο τύπος του αναβάτη που θα ανέβει στη σέλλα και θα ξαπατήσει γη το απόγευμα. Είμαι ταξιδιωτικός, με σχετικά συχνές στάσεις, που δεν απέχουν μεταξύ τους περισσότερο από μισή ώρα ή μια ώρα το πολύ. Έχω μία χαλαρή στάση επάνω στο ποδήλατο, αποφεύγω την ακραία ένταση, και μόλις αισθανθώ οποιοδήποτε πρόβλημα δεν το έχω σε τίποτα να σταματήσω ή να πάω περίπατο με τα πόδια. Με αυτά τα δεδομένα, από τότε που δοκίμασα το πρώτο σορτς που έφτιαξα μόνος μου, δεν νιώθω καμία ανάγκη για δέρμα ανάμεσα στα σκέλια μου. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να μού προσφέρει παραπάνω. Έχω πάντα δύο σορτς μαζί μου και το ένα το φορώ ενώ το άλλο μπορεί να στεγνώνει στη σχάρα μου, εάν δεν έχει στεγνώσει ήδη και βρίσκεται μέσα στο σακκίδιό μου. Σε μια βρύση που θα συναντήσω, το πλύσιμο ενός τέτοιου σορτς θέλει λίγα λεπτά μόνο. Έτσι όσα ποτάμια ιδρώτα κι αν ρίξω, πάντα θα νιώθω κάτι στεγνό και καθαρό ανάμεσα στον πισινό και στη σέλλα μου.
Θα πεις, και γιατί ο κοσμάκης τρέχει και πληρώνει για ποδηλατικά σορτς, που είναι και το πιο ακριβό ρούχο του ποδηλάτη; Καλό ερώτημα. Κατ΄ αρχήν, η Μόδα Uber Alles. Προσωπικά, εάν κατασκεύαζα και πουλούσα ποδηλατικά σορτσάκια, θα τα κατασκεύαζα με ειδικό δέρμα κλπ. επειδή έτσι θα πουλιόντουσαν ακριβότερα, και δεν βρίσκω το λόγο γιατί οι άλλοι να μην το κάνουν. Οπσωδήποτε υπάρχει τέτοια ανάγκη για έναν αθλητή π.χ. που κοπανιέται πάνω στη σέλλα μισή μέρα, να κάνει ο,τιδήποτε μπορεί για να μειώσει το κοπάνημά του με κάθε κόστος. Αυτό που μπορώ να πω είναι αυτό που γνωρίζω εκ πείρας, και εκεί μένω. Αρκεί να έχει γίνει καλή επιλογή του υφάσματος, όπως αναπτύχθηκε. Το θέμα είναι να ξέρεις τι θέλεις. Όπως σε όλα τα αθλήματα, ιστορικά τα επικρατούντα ήθη διαμορφώθηκαν σε ένα αγωνιστικό περιβάλλον, όπου, εκτός από πρακτικά ασύμφορο, θα ήταν και γελοίο να βλέπεις έναν αθλητή να σταματά στη μέση του αγώνα για να αλλάξει σώβρακο.
Και εάν εγώ θέλω και δέρμα, τι μπορώ να κάνω;
Είχα ένα παλιό σορτσάκι με δέρμα, το οποίο είχε διαλυθεί από τη χρήση και το κρατούσα για αναμνηστικούς λόγους. Το σορτσάκι είχε διαλυθεί, όχι το δέρμα. Το "δέρμα" που έχουν τα σορτσάκια, είτε αυτό είναι πραγματικό δέρμα είτε συνθετικό ή άλλο υλικό, δεν χαλάει συνήθως, το σορτσάκι είναι που χαλάει. Για να το πούμε και αλλιώς, όχι χωρίς κάποια κακία, εάν εγώ ήμουν ο κατασκευαστής των ποδηλατικών σορτς όπως παραπάνω, δεν θα έβγαζα αρκετά λεφτά εάν τα σορτς που κατασκεύαζα δεν χαλούσαν σύντομα, και το απλό μυστικό θα ήταν στην επιλογή του υφάσματος, δηλ. ένα ύφασμα που να υποβαθμίζεται γρήγορα με τα πλυσίματα και τους ιδρώτες.
Ξηλώνεις το δέρμα από το παλιό σου σορτσάκι που χάλασε, και το ράβεις στο καινούργιο. Πώς όμως θα το ταιριάξεις καλά; Φοράς το σορτσάκι αλλά ανάποδα, το μέσα-έξω, και με προσοχή καρφιτσώνεις το δέρμα στη θέση του καρφίτσα-καρφίτσα. Ευκολότερο θα ήταν εσύ να στέκεσαι όρθιος και δύο άλλα χέρια να κάνουν αυτή τη δουλειά. Στη συνέχεια βγάζεις το σορτσάκι και το γαζώνεις στη ραπτομηχανή, βγάζοντας με τη σειρά τις καρφίτσες μία-μία με τη σειρά τους.
Μόλις έφτιαξα λοιπόν το πρώτο, ανυπόμονος να δω το αποτέλεσμα, φόρεσα το σορτσάκι κατευθείαν όπως ήταν σκέτο ύφασμα, χωρίς δέρμα ή οτιδήποτε άλλο, σε μια αρκετά ζόρικη διαδρομή, μια ανάβαση στο βουνό περίπου μιας ώρας συν την κατάβαση. Πέρασαν μήνες, και το ίδιο συνέβη και με άλλες διαδρομές από τότε, πολλές διαδρομές, πάρα πολλές, κάθε είδους και διάρκειας, μέχρι και ολοήμερες 120 χλμ. με πολύ ιδρώτα και ανηφόρες. Μετά από όλα αυτά, δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι το περιβόητο δέρμα στην ευαίσθητη περιοχή του ποδηλατικού σορτς το θεωρώ απαραίτητο.
Πρέπει να πω ότι δεν είμαι πλέον ο τύπος του αναβάτη που θα ανέβει στη σέλλα και θα ξαπατήσει γη το απόγευμα. Είμαι ταξιδιωτικός, με σχετικά συχνές στάσεις, που δεν απέχουν μεταξύ τους περισσότερο από μισή ώρα ή μια ώρα το πολύ. Έχω μία χαλαρή στάση επάνω στο ποδήλατο, αποφεύγω την ακραία ένταση, και μόλις αισθανθώ οποιοδήποτε πρόβλημα δεν το έχω σε τίποτα να σταματήσω ή να πάω περίπατο με τα πόδια. Με αυτά τα δεδομένα, από τότε που δοκίμασα το πρώτο σορτς που έφτιαξα μόνος μου, δεν νιώθω καμία ανάγκη για δέρμα ανάμεσα στα σκέλια μου. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να μού προσφέρει παραπάνω. Έχω πάντα δύο σορτς μαζί μου και το ένα το φορώ ενώ το άλλο μπορεί να στεγνώνει στη σχάρα μου, εάν δεν έχει στεγνώσει ήδη και βρίσκεται μέσα στο σακκίδιό μου. Σε μια βρύση που θα συναντήσω, το πλύσιμο ενός τέτοιου σορτς θέλει λίγα λεπτά μόνο. Έτσι όσα ποτάμια ιδρώτα κι αν ρίξω, πάντα θα νιώθω κάτι στεγνό και καθαρό ανάμεσα στον πισινό και στη σέλλα μου.
Θα πεις, και γιατί ο κοσμάκης τρέχει και πληρώνει για ποδηλατικά σορτς, που είναι και το πιο ακριβό ρούχο του ποδηλάτη; Καλό ερώτημα. Κατ΄ αρχήν, η Μόδα Uber Alles. Προσωπικά, εάν κατασκεύαζα και πουλούσα ποδηλατικά σορτσάκια, θα τα κατασκεύαζα με ειδικό δέρμα κλπ. επειδή έτσι θα πουλιόντουσαν ακριβότερα, και δεν βρίσκω το λόγο γιατί οι άλλοι να μην το κάνουν. Οπσωδήποτε υπάρχει τέτοια ανάγκη για έναν αθλητή π.χ. που κοπανιέται πάνω στη σέλλα μισή μέρα, να κάνει ο,τιδήποτε μπορεί για να μειώσει το κοπάνημά του με κάθε κόστος. Αυτό που μπορώ να πω είναι αυτό που γνωρίζω εκ πείρας, και εκεί μένω. Αρκεί να έχει γίνει καλή επιλογή του υφάσματος, όπως αναπτύχθηκε. Το θέμα είναι να ξέρεις τι θέλεις. Όπως σε όλα τα αθλήματα, ιστορικά τα επικρατούντα ήθη διαμορφώθηκαν σε ένα αγωνιστικό περιβάλλον, όπου, εκτός από πρακτικά ασύμφορο, θα ήταν και γελοίο να βλέπεις έναν αθλητή να σταματά στη μέση του αγώνα για να αλλάξει σώβρακο.
Και εάν εγώ θέλω και δέρμα, τι μπορώ να κάνω;
Είχα ένα παλιό σορτσάκι με δέρμα, το οποίο είχε διαλυθεί από τη χρήση και το κρατούσα για αναμνηστικούς λόγους. Το σορτσάκι είχε διαλυθεί, όχι το δέρμα. Το "δέρμα" που έχουν τα σορτσάκια, είτε αυτό είναι πραγματικό δέρμα είτε συνθετικό ή άλλο υλικό, δεν χαλάει συνήθως, το σορτσάκι είναι που χαλάει. Για να το πούμε και αλλιώς, όχι χωρίς κάποια κακία, εάν εγώ ήμουν ο κατασκευαστής των ποδηλατικών σορτς όπως παραπάνω, δεν θα έβγαζα αρκετά λεφτά εάν τα σορτς που κατασκεύαζα δεν χαλούσαν σύντομα, και το απλό μυστικό θα ήταν στην επιλογή του υφάσματος, δηλ. ένα ύφασμα που να υποβαθμίζεται γρήγορα με τα πλυσίματα και τους ιδρώτες.
Ξηλώνεις το δέρμα από το παλιό σου σορτσάκι που χάλασε, και το ράβεις στο καινούργιο. Πώς όμως θα το ταιριάξεις καλά; Φοράς το σορτσάκι αλλά ανάποδα, το μέσα-έξω, και με προσοχή καρφιτσώνεις το δέρμα στη θέση του καρφίτσα-καρφίτσα. Ευκολότερο θα ήταν εσύ να στέκεσαι όρθιος και δύο άλλα χέρια να κάνουν αυτή τη δουλειά. Στη συνέχεια βγάζεις το σορτσάκι και το γαζώνεις στη ραπτομηχανή, βγάζοντας με τη σειρά τις καρφίτσες μία-μία με τη σειρά τους.
22/7/13
Ροζ ιστορία
Δεν γνωρίζω εάν τα δύο ποδήλατα έχουν σχέση. Δεν γνωρίζω, ούτε εάν πρόκειται για το ίδιο ποδήλατο. Στη συγκεκριμένη φωτοϊστορία, η σειρά των φωτογραφιών είναι αυθαίρετη - μπορείτε, αν θέλετε, να αλλάξτε τη σειρά τους.
19/3/13
25/2/13
9/12/12
Μια μικρή ψηφιακή γεύση από ελληνική φύση
Ας πάμε λίγο ένα βήμα πέρα από την κλασική φωτογραφία, λίγη ψηφιακή τεχνολογία, εικονική πραγματικότητα, virtual reality. Όμως χωρίς να αλλάζουμε καθόλου την πραγματικότητα, την πραγματικότητα της ελληνικής φύσης. Όταν η απόσταση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου είναι μικρή, δεν χρειάζεται να αλλάξει η τέχνη τίποτε, η εικόνα μιλά από μόνη της.
Ένα σφαιρικό πανόραμα (360Χ180) ενός φθινοπωρινού τοπίου. Για να δεις το πανόραμα θα χρειαστείς έναν σχετικά ισχυρό υπολογιστή, όχι όμως ιδιαίτερα ισχυρό, και συνιστάται οθόνη μεγέθους τουλάχιστον 1280Χ1024. Φτιάχτηκε σε windows, πανοραμικοί viewers υπάρχουν όμως και για άλλα λειτουργικά. Κατέβασε αυτό το συμπιεσμένο αρχείο και ρίξε μια ματιά στις απλές οδηγίες προβολής που περιέχονται.
Ένα σφαιρικό πανόραμα (360Χ180) ενός φθινοπωρινού τοπίου. Για να δεις το πανόραμα θα χρειαστείς έναν σχετικά ισχυρό υπολογιστή, όχι όμως ιδιαίτερα ισχυρό, και συνιστάται οθόνη μεγέθους τουλάχιστον 1280Χ1024. Φτιάχτηκε σε windows, πανοραμικοί viewers υπάρχουν όμως και για άλλα λειτουργικά. Κατέβασε αυτό το συμπιεσμένο αρχείο και ρίξε μια ματιά στις απλές οδηγίες προβολής που περιέχονται.
3/12/12
Φτιάξτο μόνος σου, DIY, OpenSource - Δίτροχο τρέιλερ βαρέος τύπου
Καλώς ήρθες πάλι στη χώρα της αυτάρκειας. Αυτή τη φορά θα κατασκευάσουμε ένα τρέιλερ βαρέος τύπου. Πολύ βαρέος. Για βάρη που είναι ογκώδη και μεγάλα (εκτός από τα οικογενειακά). Διότι συμπολίτες μου, όπως έλεγον οι ένδοξοι αρχαίοι ημών πρόγονοι, πενία τέχνας κατεργάζεται. Μία συνεισφορά στον δοκιμαζόμενο Έλληνα και όχι μόνο, στον σκληρά εργαζόμενο μεροκαματιάρη, τον άνθρωπο της βιοπάλης, τα λαϊκά στρώματα (όπου κάποιοι μονίμως κοιμούνται αναπαυτικά, ως γνωστόν το θέμα είναι ταξικουό κι πουλιτικουό), με λίγα λόγια σε αυτόν που εν μέσω οικονομικής κρίσεως προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του χωρίς αμάξι και χωρίς να δώσει μία. Για την ακρίβεια, το εν λόγω εργαλείο κόστισε ακριβώς μία, δηλ. ακριβώς 1 ευρώ: όσο έκανε ο μεντεσές (γιατί όσο κι αν έψαξα στις παλιοκασέλες δεν βρήκα).
Πάμε λοιπόν. Το τρέιλερ αποτελείται από τα μέρη:
α. Ένα πλαίσιο που φέρει τις ρόδες. Οι ρόδες είναι ρόδες ποδηλάτου φυσικά, η διάστασή τους δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, ούτε η στιβαρότητα πρέπει να μας απασχολήσει αφού έτσι κι αλλιώς η ρόδα του ποδηλάτου είναι φτιαγμένη για να σηκώνει βάρη χωρίς να κλατάρει. Το πλαίσιο μπορεί να είναι από ξύλα, ένα κοινό υλικό που είναι πιο εύκολο να βρούμε. Στο συγκεκριμένο που φαίνεται στις εικόνες χρησιμοποίησα αλουμινόβεργα καρέ που είχε ξεμείνει από κατασκευές στο σπίτι, πράγμα που αποδείχτηκε αποτελεσματικό καθότι το συγκεκριμένο υλικό έχει έναν εξαιρετικό συνδυασμό αντοχής-βάρους.
β. Ένα πλαίσιο που θα καθίσει επάνω στο πρώτο, που θα φέρει τα φορτία. Μπορούμε να φτιάξουμε και κατασκευή με πάτο, πλαϊνά κλπ., με πλεονεκτήματα την καλύτερη ασφάλεια να μη μπει τίποτα μέσα στις ρόδες (έτσι κι αλλιώς τα φορτία καλό είναι να δένονται) και την καλύτερη τοποθέτηση των φορτίων, και μειονέκτημα φυσικά το μεγαλύτερο βάρος. Το πλαίσιο αυτό πρέπει να είναι ζυγισμένο περίπου στο μέσον του πρώτου, ώστε το μεταφερόμενο βάρος να πέφτει στο κέντρο του τρέιλερ και να πέφτουν οι ελάχιστες δυνάμεις στο σημείο πρόσδεσης.
γ. Έναν βραχίονα που θα συνδέσει το τρέιλερ με το ποδήλατο. Μπορεί να είναι από μεταλλική σωλήνα, ή ξύλα. Δεν χρειάζεται να έχει εξαιρετική αντοχή, να μην είναι π.χ. από συμπαγές σίδερο, αφού δεν θα σηκώνει το βάρος του ίδιου του φορτίου αλλά το "δυναμικό φορτίο μεταφοράς".
δ. Έναν μεντεσέ που θα επιτρέψει το κοτσάρισμα του τρέιλερ στο ποδήλατο, χωρίς "παίξιμο" αλλά με κινητικότητα και προς τις 3 διαστάσεις του χώρου (άξονες x, y, z). Αυτή η κινητικότητα είναι σημαντική: το τρέιλερ πρέπει να μπορεί να κινείται και κατά τις 3 διαστάσεις, ώστε το σύστημα ποδήλατο+τρέιλερ να κινείται σωστά και με ασφάλεια.
Στο >αρχείο αυτό< θα δεις τη βασική σχεδιαστική ιδέα (design concept) σε τρισδιάσταση σχεδίαση (3D αρχεία google_sketchup_8, autocad2000, 3ds). Πρόσεξε το απλό δέσιμο της ρόδας στη μπάρα σε μεγάλη μεγένθυση, με απλά λαμάκια.
Προσοχή πρέπει να δοθεί στο σημείο κοτσαρίσματος. Συνιστάται ένας μεντεσές βαρέος τύπου, που θα αλλαχθεί εύκολα εάν ποτέ φθαρεί. Στις δύο βίδες σύνδεσης βάζουμε παξιμάδια ασφαλείας, που σφίγγουμε όχι κάργα αλλά λάσκα ώστε η σύνδεση να κινείται ελεύθερα. Εάν το ποδήλατο έχει αυτόματο μπλοκάζ και όχι βίδα, έχουμε δύο επιλογές: ή άξονας με βίδα (συνιστάται ανεπιφυλάκτως μία δεύτερη ισχυρή ρόδα, για τέτοια χρήση) ή να επινοήσουμε κάτι άλλο αλλά έτσι ώστε ο μεντεσές να μπορεί -απαραιτήτως- να κινείται περί τον άξονα περιστροφής της πίσω ρόδας του ποδηλάτου. Το ξαναλέμε: απαραιτήτως. (Εκτός από την περίπτωση που ο ποδηλάτης έχει ισχυρές τάσεις αυτοκτονίας, για να λέμε την πάσα αλήθεια.) Στη βίδα του άξονα συγκολλάμε μία βίδα Μ8, στις βόλτες της οποίας θα περάσει ο μεντεσές.
Για τους τ(ρ)όπους ανεύρεσης υλικών και την αξιοποίησή τους
Από σημεία ανακύκλωσης, βιοτεχνίες παλετών, πριονοκορδέλες κλπ, βρίσκουμε καδρόνια τάβλες και άλλα μακρουλά ξύλα. Από παλιά ποδήλατα βρίσκουμε (ή συναρμολογούμε) τις 2 ρόδες (βλ. δημοσίευση για τη ρόδα του ποδηλάτου). Από λαμαρινά βρίσκουμε κομμάτια για ισχυρές ενισχυμένες συνδέσεις και τις 4 "γλώσσες" για να δέσουν οι ρόδες. Με μια αλουμινοσωλήνα ή σιδεροσωλήνα φτιάχνουμε τον βραχίονα για το κοτσάρισμα στον πίσω άξονα του ποδηλάτου (στην ανάγκη γίνεται και με δύο ξύλα σε δέσιμο Γ με γερό δέσιμο με σιδερογωνιές).
Είναι απίστευτο τι χρήσιμα υλικά μπορείς να βρεις για αυτοσχέδιες κατασκευές από χώρους ανακύκλωσης με άχρηστα πράγματα. Απλά έχε μάτια και αυτιά ανοιχτά. Καμιά φορά και στον κήπο σου ή στην αποθήκη σου ή στου γείτονα, βρίσκεις αντικείμενα, που μπορεί να μην κάνουν πλέον για τη δουλειά για την οποία φτιάχτηκαν αλλά να μπορούν να αξιοποιηθούν σε κάτι άλλο. Χρειάζεται να αφήνουμε ελεύθερη τη φαντασία μας. Είδα τον γείτονα να πετάει στα σκουπίδια μια διαλυμένη ομπρέλα κήπου και με τον σωλήνα της ομπρέλας έφτιαξα τον βραχίονα για το κοτσάρισμα του τρέιλερ.
Οι δύο ρόδες του τρέιλερ δεν χρειάζεται να είναι καθόλου καλής ποιότητας, ούτε να φουσκωθούν καλά. Το βάρος δεν έχει σημασία, γιατί έτσι κι αλλιώς τα βάρη που μεταφέρουμε είναι πολύ μεγαλύτερα. Είχα ένα παλιό εξωτερικό λάστιχο που είχε ανοίξει (σκίστηκαν τα λινά) και το αξιοποίησα, γιατί αφού δεν υπάρχει πλέον φρένο, έδεσα το βουζούνι που πετούσε με ένα σκοινί πιάνοντας ζάντα+λάστιχο γύρω γύρω. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποίησα μια παλιά ζάντα που είχε φθαρεί από τα τακάκια των vbrakes, δηλ. είχαν λεπτύνει τα τοιχώματά της επικίνδυνα, καθώς δεν θα έχει πλέον μεγάλη πίεση. Με άλλα λόγια, σκεφτόμαστε πρακτικά και αξιοποιούμε υλικά που απλά προορίζονταν για τη χωματερή!
Εικόνες
Γενική άποψη του τρέιλερ. Τις διαστάσεις τις αποφασίζεις ανάλογα με τις ανάγκες σου. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα πλαϊνά και πάτος δεν ήταν απαραίτητα, οπότε αποφύγαμε κάποιο βάρος. Αρκεστήκαμε σε έναν πάτο από τεντωμένο σκοινί, και τα φορτία για ασφάλεια μπορούν να δένονται με λάστιχα. Λεπτομέρεια: πρόσεξε τον απλούστερο σχεδιασμό στη συναρμογή της ρόδας, όπου η μία μπάρα για τη ρόδα είναι η πλαϊνή μπάρα του 2ου πλαισίου, αποφεύγοντας έτσι δύο μπάρες συνολικά (αριστερά και δεξιά).
Ο βραχίονας για το κοτσάρισμα του τρέιλερ. Αρχικά σφίχτηκε με πένσα και σύρμα, αλλά όταν μπήκε βαρύ φορτίο... μπήκαν και 4 βίδες και το πράγμα έδεσε καλά.
Ένα παράδειγμα αυτάρκειας: πώς ένα παλιό σκισμένο λάστιχο, δεμένο με ένα σκοινί κάνει τη δουλειά μια χαρά. Εκτός αυτού, οι ακτίνες που βρήκα ήταν μακρύτερες και... τις έσφιξα με σύρμα στα σταυρώματα για να σταθεί ο τροχός. "Και όμως, κινείται".
Μια μπάλα χόρτο 35 κιλών μεταφέρεται άνετα χωρίς πρόβλημα. Το συγκεκριμένο σχεδιάστηκε για αγροτική χρήση με διαστάσεις για μεταφορά χόρτου, κλαριών, καφασιών κλπ.
Η Μπέλλα τρισευτυχισμένη, όταν πληροφορείται ότι στο εξής θα μας δίνει γαλατάκι με χόρτο που θα της φέρνουμε με το ποδήλατο. Μπεεε.
Πάμε λοιπόν. Το τρέιλερ αποτελείται από τα μέρη:
α. Ένα πλαίσιο που φέρει τις ρόδες. Οι ρόδες είναι ρόδες ποδηλάτου φυσικά, η διάστασή τους δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, ούτε η στιβαρότητα πρέπει να μας απασχολήσει αφού έτσι κι αλλιώς η ρόδα του ποδηλάτου είναι φτιαγμένη για να σηκώνει βάρη χωρίς να κλατάρει. Το πλαίσιο μπορεί να είναι από ξύλα, ένα κοινό υλικό που είναι πιο εύκολο να βρούμε. Στο συγκεκριμένο που φαίνεται στις εικόνες χρησιμοποίησα αλουμινόβεργα καρέ που είχε ξεμείνει από κατασκευές στο σπίτι, πράγμα που αποδείχτηκε αποτελεσματικό καθότι το συγκεκριμένο υλικό έχει έναν εξαιρετικό συνδυασμό αντοχής-βάρους.
β. Ένα πλαίσιο που θα καθίσει επάνω στο πρώτο, που θα φέρει τα φορτία. Μπορούμε να φτιάξουμε και κατασκευή με πάτο, πλαϊνά κλπ., με πλεονεκτήματα την καλύτερη ασφάλεια να μη μπει τίποτα μέσα στις ρόδες (έτσι κι αλλιώς τα φορτία καλό είναι να δένονται) και την καλύτερη τοποθέτηση των φορτίων, και μειονέκτημα φυσικά το μεγαλύτερο βάρος. Το πλαίσιο αυτό πρέπει να είναι ζυγισμένο περίπου στο μέσον του πρώτου, ώστε το μεταφερόμενο βάρος να πέφτει στο κέντρο του τρέιλερ και να πέφτουν οι ελάχιστες δυνάμεις στο σημείο πρόσδεσης.
γ. Έναν βραχίονα που θα συνδέσει το τρέιλερ με το ποδήλατο. Μπορεί να είναι από μεταλλική σωλήνα, ή ξύλα. Δεν χρειάζεται να έχει εξαιρετική αντοχή, να μην είναι π.χ. από συμπαγές σίδερο, αφού δεν θα σηκώνει το βάρος του ίδιου του φορτίου αλλά το "δυναμικό φορτίο μεταφοράς".
δ. Έναν μεντεσέ που θα επιτρέψει το κοτσάρισμα του τρέιλερ στο ποδήλατο, χωρίς "παίξιμο" αλλά με κινητικότητα και προς τις 3 διαστάσεις του χώρου (άξονες x, y, z). Αυτή η κινητικότητα είναι σημαντική: το τρέιλερ πρέπει να μπορεί να κινείται και κατά τις 3 διαστάσεις, ώστε το σύστημα ποδήλατο+τρέιλερ να κινείται σωστά και με ασφάλεια.
Στο >αρχείο αυτό< θα δεις τη βασική σχεδιαστική ιδέα (design concept) σε τρισδιάσταση σχεδίαση (3D αρχεία google_sketchup_8, autocad2000, 3ds). Πρόσεξε το απλό δέσιμο της ρόδας στη μπάρα σε μεγάλη μεγένθυση, με απλά λαμάκια.
Προσοχή πρέπει να δοθεί στο σημείο κοτσαρίσματος. Συνιστάται ένας μεντεσές βαρέος τύπου, που θα αλλαχθεί εύκολα εάν ποτέ φθαρεί. Στις δύο βίδες σύνδεσης βάζουμε παξιμάδια ασφαλείας, που σφίγγουμε όχι κάργα αλλά λάσκα ώστε η σύνδεση να κινείται ελεύθερα. Εάν το ποδήλατο έχει αυτόματο μπλοκάζ και όχι βίδα, έχουμε δύο επιλογές: ή άξονας με βίδα (συνιστάται ανεπιφυλάκτως μία δεύτερη ισχυρή ρόδα, για τέτοια χρήση) ή να επινοήσουμε κάτι άλλο αλλά έτσι ώστε ο μεντεσές να μπορεί -απαραιτήτως- να κινείται περί τον άξονα περιστροφής της πίσω ρόδας του ποδηλάτου. Το ξαναλέμε: απαραιτήτως. (Εκτός από την περίπτωση που ο ποδηλάτης έχει ισχυρές τάσεις αυτοκτονίας, για να λέμε την πάσα αλήθεια.) Στη βίδα του άξονα συγκολλάμε μία βίδα Μ8, στις βόλτες της οποίας θα περάσει ο μεντεσές.
Για τους τ(ρ)όπους ανεύρεσης υλικών και την αξιοποίησή τους
Από σημεία ανακύκλωσης, βιοτεχνίες παλετών, πριονοκορδέλες κλπ, βρίσκουμε καδρόνια τάβλες και άλλα μακρουλά ξύλα. Από παλιά ποδήλατα βρίσκουμε (ή συναρμολογούμε) τις 2 ρόδες (βλ. δημοσίευση για τη ρόδα του ποδηλάτου). Από λαμαρινά βρίσκουμε κομμάτια για ισχυρές ενισχυμένες συνδέσεις και τις 4 "γλώσσες" για να δέσουν οι ρόδες. Με μια αλουμινοσωλήνα ή σιδεροσωλήνα φτιάχνουμε τον βραχίονα για το κοτσάρισμα στον πίσω άξονα του ποδηλάτου (στην ανάγκη γίνεται και με δύο ξύλα σε δέσιμο Γ με γερό δέσιμο με σιδερογωνιές).
Είναι απίστευτο τι χρήσιμα υλικά μπορείς να βρεις για αυτοσχέδιες κατασκευές από χώρους ανακύκλωσης με άχρηστα πράγματα. Απλά έχε μάτια και αυτιά ανοιχτά. Καμιά φορά και στον κήπο σου ή στην αποθήκη σου ή στου γείτονα, βρίσκεις αντικείμενα, που μπορεί να μην κάνουν πλέον για τη δουλειά για την οποία φτιάχτηκαν αλλά να μπορούν να αξιοποιηθούν σε κάτι άλλο. Χρειάζεται να αφήνουμε ελεύθερη τη φαντασία μας. Είδα τον γείτονα να πετάει στα σκουπίδια μια διαλυμένη ομπρέλα κήπου και με τον σωλήνα της ομπρέλας έφτιαξα τον βραχίονα για το κοτσάρισμα του τρέιλερ.
Οι δύο ρόδες του τρέιλερ δεν χρειάζεται να είναι καθόλου καλής ποιότητας, ούτε να φουσκωθούν καλά. Το βάρος δεν έχει σημασία, γιατί έτσι κι αλλιώς τα βάρη που μεταφέρουμε είναι πολύ μεγαλύτερα. Είχα ένα παλιό εξωτερικό λάστιχο που είχε ανοίξει (σκίστηκαν τα λινά) και το αξιοποίησα, γιατί αφού δεν υπάρχει πλέον φρένο, έδεσα το βουζούνι που πετούσε με ένα σκοινί πιάνοντας ζάντα+λάστιχο γύρω γύρω. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποίησα μια παλιά ζάντα που είχε φθαρεί από τα τακάκια των vbrakes, δηλ. είχαν λεπτύνει τα τοιχώματά της επικίνδυνα, καθώς δεν θα έχει πλέον μεγάλη πίεση. Με άλλα λόγια, σκεφτόμαστε πρακτικά και αξιοποιούμε υλικά που απλά προορίζονταν για τη χωματερή!
Εικόνες
Γενική άποψη του τρέιλερ. Τις διαστάσεις τις αποφασίζεις ανάλογα με τις ανάγκες σου. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα πλαϊνά και πάτος δεν ήταν απαραίτητα, οπότε αποφύγαμε κάποιο βάρος. Αρκεστήκαμε σε έναν πάτο από τεντωμένο σκοινί, και τα φορτία για ασφάλεια μπορούν να δένονται με λάστιχα. Λεπτομέρεια: πρόσεξε τον απλούστερο σχεδιασμό στη συναρμογή της ρόδας, όπου η μία μπάρα για τη ρόδα είναι η πλαϊνή μπάρα του 2ου πλαισίου, αποφεύγοντας έτσι δύο μπάρες συνολικά (αριστερά και δεξιά).
Ο βραχίονας για το κοτσάρισμα του τρέιλερ. Αρχικά σφίχτηκε με πένσα και σύρμα, αλλά όταν μπήκε βαρύ φορτίο... μπήκαν και 4 βίδες και το πράγμα έδεσε καλά.
Ένα παράδειγμα αυτάρκειας: πώς ένα παλιό σκισμένο λάστιχο, δεμένο με ένα σκοινί κάνει τη δουλειά μια χαρά. Εκτός αυτού, οι ακτίνες που βρήκα ήταν μακρύτερες και... τις έσφιξα με σύρμα στα σταυρώματα για να σταθεί ο τροχός. "Και όμως, κινείται".
Μια μπάλα χόρτο 35 κιλών μεταφέρεται άνετα χωρίς πρόβλημα. Το συγκεκριμένο σχεδιάστηκε για αγροτική χρήση με διαστάσεις για μεταφορά χόρτου, κλαριών, καφασιών κλπ.
Η Μπέλλα τρισευτυχισμένη, όταν πληροφορείται ότι στο εξής θα μας δίνει γαλατάκι με χόρτο που θα της φέρνουμε με το ποδήλατο. Μπεεε.
29/11/12
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
