Η Άλλη Ελλάδα

[ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ] Μαθαίνοντας από το Ξυπόλητο Κίνημα

2012-01-12T16:37:00.005+02:00

Σύνδεσμος: http://www.ted.com/talks/lang/el/bunker_roy.html

Προσκύνημα στη φύση

2011-11-07T10:18:00.009+02:00

Το φθινόπωρο, η Εποχή των Χρωμάτων, έφτασε για τα καλά. Το βουνό ντύθηκε στα φθινοπωρινά του.

Ανεβαίνοντας στη ζεστούλα του μεσημεριού, συναντήθηκα με ένα ορθόπτερο του είδους Μάντιδα η θρησκευτική (Mantis religiosa), το κοινό αλογάκι της Παναγίτσας. Το έντομο πήρε το όνομά του από τα δύο μπροστινά πόδια, που τού δίνουν την εμφάνιση προσευχομένου. Είναι αρπακτικό, δηλ. τρέφεται με άλλα έντομα, και τα δύο μπροστινά πόδια είναι πολύ ανεπτυγμένα και ισχυρά και με αυτά πιάνει τη λεία του. Τα έντομα αυτά σε αιχμαλωσία αλληλοτρώγονται, και επίσης συχνά το θηλυκό καταβροχθίζει το αρσενικό μετά τη συνουσία. Φαίνεται ότι το κοινό στοιχείο που έχουν όλα τα αρπακτικά - του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου - είναι οι θρησκευτικές επιδόσεις.

Καθώς δεν ήμουν έντομο, αναγνωρίζουσα την ειλικρινή προσκυνηματική μου διάθεση, η μάντισσα μού ποζάρισε καταλλήλως.

Για όσους αναρωτιούνται, ιδού τι είπε η μάγισσα στην προσευχή της:

Με την ευχή της, πιο πάνω βρέθηκα σε μέρη σαν αυτό:

Στις γωνιές του παραδείσου, η φθινοπωρινή ελεγεία γράφεται με ήχους λεπτούς, εικόνες αδιόρατες, λέξεις απλές, παραστάσεις εφήμερες και φευγαλέες.

Σε έναν κόσμο όπου όλα έρχονται και παρέρχονται, μία Papilio machaon μού χάρισε την τελευταία της πτήση. Αιωνία της η μνήμη.

Αμήν. (Συγγνώμη, μού ξέφυγε.)

Απολογία...

2011-11-04T11:25:00.000+02:00

Με αυτή τη δημοσίευση, απολογούμαι σε σένα που γκρίνιαξες ότι έχω καιρό να δημοσιεύσω κάτι στο blog. Αυτό τον καιρό έχω καλύτερα πράγματα να κάνω. Σε συμβουλεύω (εκ πείρας, όχι ότι κάνω το δάσκαλο) να αφήσεις τον εικονικό κόσμο (διαδίκτυο και οθόνες) και να βγεις έξω στον πραγματικό κόσμο. Εάν θέλεις να πάρεις μια μικρή γεύση για το τι υπάρχει εκεί έξω, εάν θέλεις να δεις τι χάνεις, κάνε κλικ εδώ.

Σέλω ποζήλατο! - ίσως ο πιο σύντομος οδηγός απόκτησης ποδηλάτου

2011-07-14T18:56:00.006+03:00

Η δημοσίευση απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν να αποκτήσουν ένα ποδήλατο και προβληματίζονται για το είδος του ποδηλάτου. Ο σκοπός του κειμένου είναι να απαλλάξει από το άγχος το νέο ποδηλάτη που δεν έχει πείρα στην αγορά, το στήσιμο και τη χρήση του ποδηλάτου. Η γνώση που ακολουθεί έχει αποκτηθεί από την εμπειρία και δίνεται και μία "επιστημονική" απόδειξη της άποψης που θα ακολουθήσει.

Λοιπόν, τι είδος ποδηλάτου να πάρω;

Ναι, σας λέω, σέλω ποζήλατο! Μικρός δεν είμαι πια, δυστυχώς, αλλά βλέποντας τους ποδηλάτες να αυξάνονται και να πληθύνονται και να περνάνε δίπλα μου στην τρελή χαρά, ζηλεύω πανάθεμά με. Αυτά τα ρημάδια τα ποδηλατικά μαγαζιά ξεφυτρώνουν αβέρτα και έχουν καταντήσει μαρτύριο, μπαίνεις μέσα και χάνεσαι σε ένα δάσος ποδηλάτων, ανταλλακτικών, επιλογών... εγώ ένα ποδηλατάκι θέλω αλλά δεν μπορώ να διαλέξω. Καταστηματάρχες και υπάλληλοι με περιλαβαίνουν στο μπλαμπλά και αλίμονό μου, φεύγω πανικόβλητος στο επόμενο μαγαζί, αλλά κι εκεί τα ίδια. Είπα μια αποφράδα μέρα να μπω στο ίντερνετ, να βρω πληροφορίες, μπήκα σε ένα ποδηλατικό φόρουμ, εκεί να δεις αμέτρητους αθέατους ποδηλάτες να γράφουν σεντόνια για ανατριχιαστικές λεπτομέρειες αμέτρητων ανταλλακτικών. Το απόλυτο χάος. Τόλμησα να κάνω μία ερώτηση και γω, και πέσανε πάνω μου μια ντουζίνα ειδικοί με το μακρύ του και το κοντό του ο καθένας. Βοήθεια χριστιανοί κοντεύω να φλιπάρω. Ένα ποδήλατο θέλω επιτέλους!

Ποδήλατα δρόμου, ποδήλατα βουνού (ΜΤΒ), ποδήλατα trekking, ποδήλατα πόλης (city), ποδήλατα τουριστικά, ποδήλατα για φορτία, ποδήλατα ποδήλατα ποδήλατα... Πραγματικά ο αρχάριος δεν ξέρει τι να διαλέξει. Σε αυτό το άρθρο κάνουμε μία παραδοχή: ότι ο υποψήφιος ποδηλάτης δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις, αλλά θέλει ένα ποδήλατο για τους τρεις βασικότερους και σημαντικότερους λόγους για τους οποίους κάποιος θέλει ένα ποδήλατο:
- για την επικοινωνία δηλ. πρακτική κινητικότητα και ανεξαρτησία στην προσωπική μεταφορά
- για την ευχαρίστηση, και
- για την υγεία, δηλ. την ωφελιμότητα της προσωπικής άσκησης.
Αυτά τα τρία πανάρχαια παγκόσμια και πανανθρώπινα αγαθά συνιστούν ένα "πακέτο" υγείας, που είναι άμεσα προσιτό από τον καθένα, κοστίζει ελάχιστα σε σύγκριση με ο,τιδήποτε άλλο και είναι άμεσα υλοποιήσιμο. Κάποιος που έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις καλύτερα θα είναι να μην μείνει σε αυτές τις συμβουλές. Για παράδειγμα, εάν θέλει ένα ποδήλατο αποκλειστικά για την άσκηση, θα πρέπει να επικεντρωθεί σε ένα περισσότερο εξειδικευμένο ποδήλατο δρόμου. Αλλά αυτός θα έχει ήδη εμπειρία οπότε αυτές οι συμβουλές μάλλον θα του είναι περιττές...

Ωραία λοιπόν, θέσαμε το πλαίσιο: υποψήφιος ποδηλάτης ψάχνεται ψάχνοντας ποδήλατο.

Και λίγη επιστήμη: ένα απλό πείραμα

Για να πάρω μία ιδέα με αριθμητικά δεδομένα για το πόσο ρόλο μπορεί να παίξει το είδος του ποδηλάτου στην πράξη, σκέφτηκα ένα πείραμα. Όρισα μία διαδρομή μέσης αποστάσεως (~50 χλμ.), που από άποψη τεραίν περιέχει απ΄ όλα (ανηφόρες και κατηφόρες, όχι ακραίες, και ισάδι). Τη διαδρομή αυτή την έκανα 6 φορές συνολικά, από 3 φορές με 2 ποδήλατα τα οποία διέφεραν "σημαντικά ως προς το είδος τους" (η περιγραφή των ποδηλάτων στη συνέχεια). Όλες τις φορές οι συνθήκες ήταν ίδιες: ίδιος καιρός/θερμοκρασία/άνεμος, ίδια ώρα της ημέρας, ίδια διάθεση, ακόμα και φορώντας στα ποδήλατα τα ίδια πετάλια ώστε να βάζω τη δύναμη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Τα ποδήλατα χρησιμοποιήθηκαν εναλλάξ, δηλ. τη μία ημέρα το ένα και την επόμενη το άλλο. Όλες οι έξοδοι έγιναν στον ίδιο ρυθμό, που δεν ήταν γρήγορος αλλά μιας υπομέγιστης-μέσης ταχύτητας (περίπου στο 70%, στην αερόβια ζώνη). Για τις 3 φορές για το κάθε ποδήλατο, έβγαλα το μέσο όρο του χρόνου στον οποία κάλυψα τη διαδρομή, και στο τέλος έκανα μια σύγκριση των 2 μέσων όρων που προέκυψαν για το κάθε ποδήλατο. Θα λέγαμε ίσως ότι η σύγκριση αυτή περιγράφει αριθμητικά το βαθμό άνεσης στη χρήση και την "αποτελεσματικότητα" του κάθε ποδηλάτου. Για να κατανοηθεί το πόσο τα 2 ποδήλατα, ο Άνεμος και ο Χουρντάς, διέφεραν "ως προς το είδος τους", ακολουθούν τα πορτραίτα τους.

Ο Άνεμος: Το πρώτο ποδήλατο είναι ένα καθαρόαιμο ιταλικό άτι γεννημένο για γκάζια. Στην άσφαλτο είναι στο στοιχείο του, όπως το ψάρι στο νερό. Ένα ποδήλατο με γεωμετρία και υλικό κατασκευής για σύντομες και γρήγορες διαδρομές, με ελαστικότητα και σπιρτάδα, με βάρος γύρω στα 10 κιλά. Μόλις ανεβείς στην ιταλίδα και καθίσεις στη σέλα της, σού ψιθυρίζει στο αυτί ότι τα αστεία τελείωσαν και ότι ήρθε η ώρα να πετάξεις. Εσύ αποκλείεται να μην ενδώσεις στον πειρασμό, αμέσως θα πέσεις στα πετάλια και θα χαθείς στο βάθος του ορίζοντα. Εκτός από τον σκελετό, που έχει φτιαχτεί από τα χέρια ενός παραδοσιακού Ιταλού κατασκευαστή που άφησε συλλεκτικά κομμάτια, τα περιφερειακά του είναι κορυφαίας ποιότητας δίνοντας την αίσθηση της πλήρους απουσίας τριβών και κραδασμών κόντρα στους νόμους της φυσικής. Η αίσθηση που δίνει αυτό το ποδήλατο στην άσφαλτο είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομά του: η αίσθηση του ανέμου.

Ο Άνεμος

Ο Χουρντάς: Το δεύτερο ποδήλατο είναι ένα 26άρι ΜΤΒ "παντός εδάφους και παντός καιρού", το άκρως αντίθετο του Ανέμου εκ φύσεως και κάνοντας ότι μπορεί για να δικαιώσει τον τίτλο του. Ο σκελετός είναι από βαρύ συμπαγές και ανελαστικό ατσάλι, φτιαγμένος αποκλειστικά με το σκεπτικό της αντοχής, για σκληρές συνθήκες τουρισμού και μεγάλου βάρους. Το ποδήλατο ζυγίζει 18,5 ολόκληρα κιλά με όλα του τα συμπράγκαλα - σχάρες, δυναμό, εργαλειοθήκη κλπ. - δηλ. παραπάνω από το διπλάσιο του άλλου, και εκτός από το κόστος του βάρους στις ανηφόρες, αυτά έτσι όπως προεξέχουν το κάνουν να έχει ασφαλώς κάκιστη αεροδυναμική. Το ποδήλατο αυτό είναι το άκρως αντίθετο της άνεσης: μια φορά που το έδωσα για 2-3 μέρες σε έναν φίλο μού το επέστρεψε λέγοντάς μου ότι δεν θέλει ποτέ να το ξανακαβαλήσει. Το ποδήλατο φέρει ρόδες 26άρες, λάστιχα χοντρά και "παντός εδάφους" με σχετικά λείο πέλμα αλλά καλά φουσκωμένα, και έχει περιφερειακά μιας μέσης-καλής ποιότητας αλλά άριστα συντηρημένα και ρυθμισμένα, δηλ. με πολύ καλή κύλιση. Στις ρόδες οι τριβές είναι αυτοσχέδιες, έχοντας προκύψει από το φόρεμα αξόνων με σκληρούς ατσάλινους κώνους μέσα σε απλά φτηνά κέντρα της σιμάνο - διότι παρατήρησα ότι ακόμα και τα φτηνότερα κέντρα έχουν πολύ καλό μέταλο στις φωλιές που δεν φθείρεται, οπότε φορώντας σκληρούς κώνους από χρωμομολυβδαίνιο προέκυψε ένας πολύ καλός συνδυασμός που κρατά πολλά χρόνια χωρίς φθορά και με άριστη κύλιση. Με μια κουβέντα, μπορεί ο σκελετός να είναι ένας πραγματικός χουρντάς, αλλά τα "νευραλγικά σημεία" του ποδηλάτου που τού δίνουν την ποιότητα κύλισης - κέντρα τροχών, μεσαία τριβή, μετάδοση κίνησης - είναι σε άψογη κατάσταση, άριστα ρυθμισμένα και συντηρημένα.

Ο Χουρντάς

Το αποτέλεσμα του πειράματος: Ο μέσος χρόνος με τον Χουρντά ήταν μεγαλύτερος κατά 16% από τον χρόνο με τον Άνεμο. Δηλ. για κάθε 1 ώρα με το γρήγορο ποδήλατο προστίθενται 10 λεπτά παραπάνω με το αργό ποδήλατο.

Το ηθικό δίδαγμα που προκύπτει κατ΄ εμέ, είναι ότι το είδος του ποδηλάτου είναι ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας. Μιλάμε πάντα για τον κανονικό μέσο ποδηλάτη και όχι για τον αθλητή. Για τον αθλητή ακόμη και μισό λεπτό παραπάνω θα είχε σημασία, αλλά για τον ποδηλάτη που στοχεύει στο τρίπτυχο της ποδηλασίας που αναφέρθηκε παραπάνω - επικοινωνία, υγεία, ευχαρίστηση - δέκα λεπτά παραπάνω στην ώρα δεν είναι κάτι άξιο λόγου (στη χειρότερη των περιπτώσεων). Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο το είδος του ποδηλάτου, όσο το καλοσυντηρημένο ποδήλατο.

Προς επίταση των ανωτέρω, θέλω να αναφέρω κάτι ακόμα από την προσωπική μου εμπειρία. Παρά την αποδεδειγμένη διαφορά στα δύο ποδήλατα που ανέφερα, καθημερινά σχεδόν αλλάζω από το ένα ποδήλατο στο άλλο. Θα περίμενε κανείς η αλλαγή από τον Άνεμο στον Χουρντά να είναι επώδυνη, και όμως δεν είναι καθόλου! Καμιά φορά βαριέμαι να αλλάζω πετάλια εργαλειοθήκη κλπ. και βγαίνω για μία γρήγορη βόλτα με το Χουρντά αντί με τον Άνεμο, ακόμα και σε ανηφόρα, και όμως η ανάβαση είναι πάντα εξίσου ευχάριστη, παρότι πιο αργή. Είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς συνηθίσει το ποδήλατό του, να έχει προσαρμοστεί πάνω του σε μια σωστή στάση και κίνηση, να έχει γίνει "ένα" με αυτό, για να μπορεί να απολαμβάνει την ποδηλασία χωρίς πόνους πιασίματα και συναφή προβλήματα που σού δυσκολεύουν τη ζωή.

Εάν είσαι αρχάριος και θέλεις να αποκτήσεις ποδήλατο, μην προβληματίζεσαι για το είδος του ποδηλάτου. Απλά πάρε κάποιο που πραγματικά σού αρέσει και ξεκίνα! Η αγορά είναι γεμάτη ποδήλατα και σίγουρα πολλά από αυτά κάνουν για σένα. Από τους τρεις σκοπούς του ποδηλάτου που αναφέρθηκαν - την επικοινωνία, την υγεία και την ευχαρίστηση - το σημαντικότερο για τον αρχάριο είναι η ευχαρίστηση. Και η ευχαρίστηση με το ποδήλατο εξαρτάται από παράγοντες όπως:
- Σωστό μέγεθος ποδηλάτου και στάση, ανάλογα με τη σωματική διάπλαση.
- Σωστό κάθισμα επάνω στο ποδήλατο (σχετική θέση πεταλιών σέλας και τιμονιού).
- Καλά ρυθμισμένες και συντηρημένες τριβές για καλό τσούλημα (κέντρα, μεσαία τριβή, σύστημα μετάδοσης).
- Κατάλληλη σέλλα: α. σκληρή και όχι μαλακή, β. γυαλιστερή (για μείωση τριβής).
- Επιλογή κατάλληλων/ευχάριστων διαδρομών, παρέας και ώρας.
- Ήπιος και ελεγχόμενος ρυθμός.
Αυτά έχουν την κυριότερη σημασία για τον μέσο χρήστη του ποδηλάτου και είναι απλά πραγματάκια που κάνουν τη ζωή μας εύκολη και ευχάριστη. Καλές πεταλιές!

Φωτογραφία γυμνού

2011-06-27T08:56:00.018+03:00

Ιταλικό hardcore - Περιεχόμενο για ενηλίκους - Εάν προσβάλεστε από το γυμνό παρακαλώ απομακρυνθείτε από τη σελίδα.

Τρεις μέρες πήρε το ξεγύμνωμα της Ιταλίδας. Το γδύσιμό της ήταν αργό, πολύ αργό, κανονικό στριπτίζ. Υπήρχαν πολλά ρούχα και εσώρουχα να απομακρυνθούν, βρέθηκαν στρώματα χρώματος από το αρχικό κόκκινο μέχρι πράσινο, μπλε, κίτρινο, πορτοκαλί, μαύρο, διότι λόγω σκληρότατης ιστορικής χρήσης και ταλαιπωριών ο σκελετός είχε βαφεί ήδη πολλές φορές (οι παρούσες φωτογραφίες τραβήχτηκαν πριν το τελευταίο βάψιμο).

Το φωτομοντέλο δεν είναι επαγγελματίας, και δεν θα αποκαλύψουμε το όνομά της. Μερικές τεχνικές λεπτομέρειες μόνο μπορούν να αποκαλυφθούν:
- Χρόνος και τόπος γέννησης: αρχές δεκαετίας 80, περιοχή του Τορίνο, βόρεια Ιταλία.
- Κατασκευαστής: Mario Sannino.
- Υλικό: CrMo Columbus SP.
- Βάρος πλαισίου (χωρίς πηρούνι): 1800 γραμμάρια.
- Μούφες: υπάρχουν σχόλια στις φωτογραφίες.
- Ηλικία: το ιδανικό φωτομοντέλο, η απόλυτη θηλυκή αιώνια νεότητα. Παρά την ανελέητη συνεχή χρήση της από τη γέννησή της μέχρι σήμερα, η Ιταλίδα είναι μάχιμη, όμορφη, ερωτεύσιμη. Και σκοπεύει να παραμείνει έτσι, της μοίρας επιτρεπούσης.

Η μούφα του άνω ποτηριού.

Η μούφα του κάτω ποτηριού.

Το ένα braze-on του λεβιέ της αλλαγής.

Η μούφα του παλουκόσελου. Ασημοκολλήσεις με ακρίβεια μορίου.

Η μούφα της μεσαίας τριβής. Φαίνεται και η μικρή γέφυρα ενίσχυσης των κάτω ψαλιδιών. Στις μούφες δεν υπάρχει ούτε μία ευθεία γραμμή, υπάρχουν μόνο καμπύλες.

Η μούφα της μεσαίας τριβής από κάτω. Χτυπημένη η φίρμα του κατασκευαστή, όπως και το νούμερο του σκελετού (μήκος κάθετου σωλήνα). Φαίνονται τα δύο brazed-on κανάλια για τις ντίζες των αλλαγών, όπως και δύο ανοίγματα στη μούφα για το στέγνωμα του σκελετού εσωτερικά από την υγρασία. Ο σκελετός (πρέπει να) φορά τριβή Campagnolo, η οποία έχει πλαστική θήκη για την προστασία των τριβόμενων μερών από νερό και ξένα σώματα.

Μια ματιά στο εσωτερικό της μούφας. Οι σωλήνες είναι κομμένοι μόνο όσο χρειάζεται. Ο σκελετός είναι βαμμένος και από μέσα, με δύο στρώματα χρώματος, και με το αστάρι και με το μητρικό του χρώμα (κόκκινο).

Το νύχι του σαζμάν. Brevettato Campagnolo. Υπάρχει και ρεγουλατόρος (με πάσο 3mm), ο οποίος δεν φαίνεται από τη γωνία αυτή.

Η μούφα-γέφυρα των κάθετων ψαλιδιών για το φρένο.

Λεπτομέρεια της γέφυρας του φρένου. Η ακρίβεια των ασημοκολλήσεων συνεχίζει να προκαλεί ζάλη.

Η μαγεία του δρόμου - Ανακατασκευή ενός σκεύους ηδονής

2011-06-13T22:15:00.014+03:00

Η παρούσα δημοσίευση απευθύνεται στους εραστές της ποδηλασίας δρόμου.

Λέγεται ότι οι παλιές αγάπες είναι οι μεγάλες αγάπες. Cannondale CAD3 R700, σκελετός της σειράς CAD3 με πολύ καλά χαρακτηριστικά, μοντέλο δεκαετίας 90. Χρησιμοποιήθηκε και από αθλητές. Ήταν από εκείνα τα ποδήλατα δρόμου που απευθύνονται σε όσους ξέρουν να εκτιμούν τη δύναμη της ασφάλτου. Ένας βασιλιάς του δρόμου, ένα καθαρόαιμο άτι που ψάχνει τον αναβάτη που θα το δαμάσει και θα το πάει στα όρια.

Το συγκεκριμένο ποδήλατο αγοράστηκε τότε με μια μικρή περιουσία, αλλά για μία δεκαετία και βάλε είχε την ατυχία να βρίσκεται στην αποθήκη ενός φίλου, ο οποίος εκτός του ότι δεν είναι καλός στα τεχνικά θέματα, περιόρισε τα τελευταία χρόνια τις ποδηλατικές του εξόδους έχοντας το ποδήλατο μονίμως μονταρισμένο στο προπονητήριο. Η συχνή ροή του ιδρώτα στο ποδήλατο προκάλεσε, αργά μεν αλλά σταθερά, ένα οξειδωτικό σοκ στο καθαρόαιμο το άτι. Το λυπήθηκε η ψυχούλα μου το δύσμοιρο. Ορκίστηκα να του ξαναδώσω την ελευθερία του. Να το ξαναβγάλω έξω, να καλπάσει ελεύθερο έξω στους δρόμους.

Το άτι πριν την ανακαίνισή του:

Χάλια πράγματα δηλαδή... Το πρώτο βήμα ήταν να έρθει στα χέρια μου. Το δεύτερο, να γίνει φύλλο και φτερό. Λύσιμο των πάντων, για να μείνει σκέτος ο σκελετός. Με την ευκαιρία, ένα ζύγισμα του σκελετού έδωσε το καταπληκτικό νούμερο των 1300 γραμμαρίων - με άλλα λόγια, όταν με αυτό κατεβαίνεις χύμα στα στροφιλίκια με τα αφτιά στην άσφαλτο, αυτά τα 1300 γραμμάρια είναι το νήμα της ζωής σου.

Ακολούθησε το γυαλοχάρτισμα του σκελετού. Και έπειτα η βαφή του, με 3 φιάλες σπρέυ χρώματος αυτοκινήτου, διαφορετικού χρώματος (να μην παίξουμε λίγο και με το χρώμα;). Το καθάρισμα και η συντήρηση των ανταλλακτικών (κάποια χρειάστηκαν αντικατάσταση). Και τέλος, η συναρμολόγηση. Ο συνολικός χρόνος για όλα αυτά ήταν 2-3 χαλαρές ημέρες (τίποτα σπουδαίο δηλ. ως όγκος δουλειάς).

Το άτι μετά την ανακαίνισή του:

Έλα άτι, πάμε. Πάμε εκεί όπου ανήκεις.

Ο σκελετός έχει μια εκπληκτική εκρηκτικότητα, αμέσως μόλις σκεφτείς με το μυαλό να βάλεις δύναμη στο πετάλι η δύναμη από το πόδι σου έχει ήδη αρχίσει να μεταφράζεται σε κίνηση. Σε αφήνει να συγκεντρωθείς στην πορεία σου, χώνεσαι κατευθείαν στο δρόμο κοιτώντας μπροστά χωρίς να σκας για τις ανωμαλίες του οδοστρώματος: εσένα σε νοιάζει η δύναμή σου και τα όποια "εμπόδια" τα αναλαμβάνει αυτό. Στην ανάβαση το νιώθεις εντελώς άκαμπτο και νιώθεις ότι δεν αφήνει ούτε σταγονίτσα δύναμης δεν πάει χαμένη. Στην κατάβαση, με τη βοήθεια του καλού λάστιχου, σού δίνει την αίσθηση ότι είσαι ένα με το δρόμο, ότι το ποδήλατο είναι κολλημένο στην άσφαλτο και δεν σε αφήνει να φύγεις έξω από το δρόμο (εκτός εάν εσύ το θελήσεις).

Παλιά αγάπη, μεγάλη αγάπη. Πραγματικά, ένα καλό ποδήλατο δρόμου είναι μια αίσθηση μοναδική. Ένας έρωτας που σε κρατάει νέο.

Σε δράση

Παρακαλώ το παρακάτω βίντεο να κριθεί ως concept μόνο και όχι ως εκτέλεση, γιατί τραβήχτηκε με μία φτηνή φωτογραφική στερεωμένη στο κράνος και επίσης οι τεχνικές μου γνώσεις στο βίντεο είναι ελάχιστες.

Ελληνικός Μάης, 2011

2011-06-03T06:23:00.004+03:00

Ο ελληνικός Μάης. Η καλύτερη εποχή για ποδήλατο. Ιδίως φέτος, μετά τις αρκετές βροχές, η ελληνική φύση στα καλύτερά της. Τα βουνά λάμπουν. Προέκυψε ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι στην Αθήνα, και ήταν μία ευκαιρία για λίγο ποδήλατο.

Το πλέον προβληματικό κομμάτι της διαδρομής είναι από τη Λαμία στην Αθήνα, γιατί δεν υπάρχουν κατάλληλοι δρόμοι παράλληλοι με την εθνική οδό. Απαράδεκτο θα πείτε, το ξέρουμε, αλλά ζούμε στη χώρα του παραλόγου, το έχουμε ξαναπεί. Η καλύτερη λύση είναι η παλιά εθνική Λαμίας-Αθήνας. Μια διαδρομή δύο ημερών, με σχετικά ήσυχους δρόμους, και ωραία φύση.

Αλλά ας μιλήσουν οι εικόνες (κλικ στις εικόνες του Panoramio για πλήρη προβολή).

Ανέκδοτο (ποδηλατικό)

2011-05-14T09:30:00.000+03:00

Θυμήθηκα μια ιστορία. Πραγματικό γεγονός. Ήταν η εποχή που πρωτοβγήκανε οι κάρμπον σκελετοί, και διάφοροι ποδηλάτες τρέχανε να πάρουν τη νέα τεχνολογία πληρώνοντας τα μαλιοκέφαλά τους. Ήταν ένα ήσυχο απόγευμα και η παρέα βγήκε βόλτα. Σε γερή ανάβαση, ανεβαίναμε σιωπηλοί και συγκεντρωμένοι, ξεφυσώντας σαν άλογα, μόνο οι ανάσες ακούγονταν (εκτός από τα πουλάκια).

Ο Κώστας είχε μια μόνιμη διαφωνία με τον Λάκη: ο πρώτος υπέρμαχος του κλασικού ατσαλιού (είχε ένα κλασικό ιταλικό chromoly), ο δεύτερος κάρμπον που το γυάλιζε και το πρόσεχε περισσότερο από τα μάτια του. Σε μια στιγμή όπως αρχίζει ένα ζόρικο κομμάτι, ο Κώστας (κλασικός ανηφορίστας) σηκώνεται και φεύγει άνετος και όπως περνάει δίπλα από το Λάκη πετάει το φοβερό:
-Κατάλαβέ το Λάκη, τα καρβουνάκια είναι για τα καντήλια.
Κόκκαλο ο Λάκης.

Κούκου; Τα;

2011-04-28T08:30:00.004+03:00

Πηγή άγνωστη - κυκλοφορεί ανείπωτο κι αδέσποτο. (Winston ονομάζονταν και ο πρωταγωνιστής του οργουελικού "1984", η κάνω λάθος;)

Άσκηση (για φιλομαθείς ποδηλάτες)
-Στο παρακάτω κείμενο, συμπληρώστε μία παράγραφο για τη χρήση του ποδηλάτου.

----------------------------

"Winston, come into the dining room, it's time to eat," Julia yelled to her husband.. "In a minute, honey, it's a tie score," he answered. Actually Winston wasn't very interested in the traditional holiday football game between Detroit and Washington .

Ever since the government passed the Civility in Sports Statute of 2017, outlawing tackle football for its "unseemly violence" and the "bad example it sets for the rest of the world," Winston was far less of a football fan than he used to be. Two-hand touch wasn't nearly as exciting.

Yet it wasn't the game that Winston was uninterested in. It was more the thought of eating another TofuTurkey. Even though it was the best type of VeggieMeat available after the government revised the American Anti-Obesity Act of 2018, adding fowl to the list of federally-forbidden foods, (which already included potatoes, cranberry sauce and mince-meat pie), it wasn't anything like real turkey. And ever since the government officially changed the name of "Thanksgiving Day" to "A National Day of Atonement" in 2020 to officially acknowledge the Pilgrims' historically brutal treatment of Native Americans, the holiday had lost a lot of its luster.

Eating in the dining room was also a bit daunting. The unearthly gleam of government-mandated fluorescent light bulbs made the TofuTurkey look even weirder than it actually was, and the room was always cold. Ever since Congress passed the Power Conservation Act of 2016, mandating all thermostats-which were monitored and controlled by the electric company-be kept at 68 degrees, every room on the north side of the house was barely tolerable throughout the entire winter.

Still, it was good getting together with family. Or at least most of the family. Winston missed his mother, who passed on in October, when she had used up her legal allotment of live-saving medical treatment. He had had many heated conversations with the Regional Health Consortium, spawned when the private insurance market finally went bankrupt, and everyone was forced into the government health care program. And though he demanded she be kept on her treatment, it was a futile effort. "The RHC's resources are limited," explained the government bureaucrat Winston spoke with on the phone. "Your mother received all the benefits to which she was entitled. I'm sorry for your loss."

Ed couldn't make it either. He had forgotten to plug in his electric car last night, the only kind available after the Anti-Fossil Fuel Bill of 2021 outlawed the use of the combustion engines-for everyone but government officials. The fifty mile round trip was about ten miles too far, and Ed didn't want to spend a frosty night on the road somewhere between here and there.

Thankfully, Winston's brother, John, and his wife were flying in. Winston made sure that the dining room chairs had extra cushions for the occasion. No one complained more than John about the pain of sitting down so soon after the government-mandated cavity searches at airports, which severely aggravated his hemorrhoids. Ever since a terrorist successfully smuggled a cavity bomb onto a jetliner, the TSA told Americans the added "inconvenience" was an "absolute necessity" in order to stay "one step ahead of the terrorists." Winston's own body had grown accustomed to such probing ever since the government expanded their scope to just about anywhere a crowd gathered, via Anti-Profiling Act of 2022. That law made it a crime to single out any group or individual for "unequal scrutiny," even when probable cause was involved. Thus, cavity searches at malls, train stations, bus depots, etc., etc., had become almost routine. Almost.

The Supreme Court is reviewing the statute, but most Americans expect a Court composed of six progressives and three conservatives to leave the law intact. "A living Constitution is extremely flexible," said the Court's eldest member, Elena Kagan. " Europe has had laws like this one for years. We should learn from their example," she added.

Winston's thoughts turned to his own children. He got along fairly well with his 12-year-old daughter, Brittany, mostly because she ignored him. Winston had long ago surrendered to the idea that she could text anyone at any time, even during Atonement Dinner. Their only real confrontation had occurred when he limited her to 50,000 texts a month, explaining that was all he could afford. She whined for a week, but got over it.

His 16-year-old son, Jason, was another matter altogether. Perhaps it was the constant bombarding he got in public school that global warming, the bird flu, terrorism or any of a number of other calamities were "just around the corner," but Jason had developed a kind of nihilistic attitude that ranged between simmering surliness and outright hostility. It didn't help that Jason had reported his father to the police for smoking a cigarette in the house, an act made criminal by the Smoking Control Statute of 2018, which outlawed smoking anywhere within 500 feet of another human being. Winston paid the $5,000 fine, which might have been considered excessive before the American dollar became virtually worthless as a result of QE13. The latest round of quantitative easing the federal government initiated was, once again, to "spur economic growth." This time they promised to push unemployment below its years-long rate of 18%, but Winston was not particularly hopeful.

Yet the family had a lot for which to be thankful, Winston thought, before remembering it was a Day of Atonement. At least he had his memories. He felt a twinge of sadness when he realized his children would never know what life was like in the Good Old Days, long before government promises to make life "fair for everyone" realized their full potential. Winston, like so many of his fellow Americans, never realized how much things could change when they didn't happen all at once, but little by little, so people could get used to them.

He wondered what might have happened if the public had stood up while there was still time, maybe back around 2010, when all the real nonsense began. "Maybe we wouldn't be where we are today if we'd just said 'enough is enough' when we had the chance," he thought.

Maybe so, Winston....Maybe so.

Love it... don't leave it...

2011-04-08T16:38:00.003+03:00

Μια ιστορία από τα (πολύ) παλιά (1884-1886)

2011-03-20T07:51:00.004+02:00

Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ, 22 Απριλίου 1884, 8 η ώρα το πρωί. Ένας ηλιοψημένος τριαντάχρονος άντρας, Βρετανός στην καταγωγή, ξεκινάει με ένα penny farthing προς τα ανατολικά. Σε ένα μικρό σακκίδιο κουβαλάει κάλτσες, ένα δεύτερο πουκάμισο, ένα αδιάβροχο που κάνει και για σκηνή και κρεβάτι εκστρατείας και ένα πιστόλι. Περνάει τη Σιέρρα Νεβάντα, Utah, Wyoming, και φτάνοντας στη Βοστώνη, μετά από 103 μέρες και 3.700 μίλια περπατώντας για το ένα τρίτο της διαδρομής πάνω σε μονοπάτια γραμμές τραίνου κανάλια και δρόμους όπου έβρισκε, ο Tom Stevens γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που διασχίζει τη Β. Αμερική με ποδήλατο. Σύμφωνα με χαρακτηριστική αναφορά της εποχής, ο γενναίος νέος σαν τον Ιούλιο Βερν εξερευνεί τα θαύματα του σύμπαντος όχι με μια καραμπίνα, αλλά με ένα ειρηνικό εξάρτημα της "σύγχρονης τεχνολογίας" θέλει να γνωρίσει τους ανθρώπους του πλανήτη.

Περνά το χειμώνα στη Ν. Υόρκη και στις 9 Απριλίου 1885 φτάνει με ατμόπλοιο στο Λίβερπουλ. Στις 4 Μαΐου ξεκινάει πάλι, διασχίζει την Αγγλία και περνώντας από τον τόπο που γεννήθηκε, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία, τη Σλαβονία, Σερβία, Βουλγαρία, Ελλάδα, Τουρκία. Στην Κωσταντινούπολη ανανεώνει το εξάρτημα της σύγχρονης τεχνολογίας, αποκτάει και καλύτερο πιστόλι, και περιμένει να ηρεμήσει λίγο η κατάσταση με τους ληστές. Συνεχίζει μέσα από τη Μικρά Ασία, Αρμενία, Κουρδιστάν, το Ιράκ και το Ιράν όπου τον φιλοξενεί ο Σάχης.

Δεν τού επιτρέπουν να περάσει από τη Σιβηρία και ξεκινάει στις 10 Μαρτίου 1886 για να περάσει το Αφγανιστάν αλλά και εκεί δεν τον αφήνουν. Παίρνει ένα ρωσικό ατμόπλοιο και περνά την Κασπία δυτικά φτάνοντας στο Μπακού. Με τραίνο φτάνει στο Μπατούμ στα παράλια του Ευξείνου. Με ατμόπλοιο στην Κωστανντινούπολη και από εκεί στην Ινδία. Περνάει με ποδήλατο την Ινδία, όπου του κάνει εντύπωση η απουσία ληστών... Πάει από την Καλκούτα στο Χονγκ Κονγκ με ατμόπλοιο και ποδηλατεί στην ανατολική Κίνα, όπου τον γλιτώνει κάποιος από κάποιους που τον πέρασαν για Γάλλο. Περνάει με ατμόπλοιο στην Ιαπωνία και στις 17 Δεκεμβρίου 1886 στη Γιοκοχάμα έχει καλύψει ένα δρομολόγιο 13.500 μιλίων σε δυόμισι χρόνια στον τότε κόσμο και περνάει στην ιστορία ως "ο πρώτος άνθρωπος που ποδηλάτισε τον κόσμο.

Δεν ξέρουμε σήμερα πόσοι άνθρωποι θα ήταν σε θέση να επαναλάβουν μια ανάλογη διαδρομή σαν αυτή του Tom Stevens, έχοντας στη διάθεσή τους ένα σύγχρονο ποδήλατο και όλα τα λοιπά "εξαρτήματα της σύγχρονης τεχνολογίας": εργαλεία χάρτες GPS κινητά δορυφορικά τηλέφωνα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Η αξία του εγχειρήματος πραγματικά αναδεικνύεται μόνο εάν αναλογιστεί κανείς τα μέσα και τις συνθήκες του τότε κόσμου...

Για πηγές και συνδέσμους ξεκίνα από:
http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Stevens_%28cyclist%29

["ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ"] Και λίγη ουτοπία

2011-03-16T22:22:00.000+02:00

Το ακόλουθο βίντεο μπορεί να σε κάνει να ξανασκεφτείς λιγάκι την έννοια της ουτοπίας. Το φιλμάκι δεν στερείται και χιούμορ: απόλαυσα ιδιαιτέρως τις παιδαριώδεις αιτιάσεις ενός δηλωμένου "φιλελευθεριστή" που προσπαθεί να καμουφλάρει τον ιδεολογικό του πανικό (ο νοών νοείτω).

Μαριναλέντα, η Γη της Ουτοπίας from Kouti Pandoras on Vimeo.

Η τρέλα δεν πάει στην πόλη

2011-03-10T07:38:00.003+02:00

Στα βουνά δεν πάει, ως γνωστόν. Πάει στην πόλη, όμως. Αμφιβάλλετε μήπως; Ρίξτε μια ματιά σε μια σύγχρονη χαώδη μεγαλούπολη, όπως είναι η Αθήνα, και θα το διαπιστώσετε αμέσως...

Έλα όμως που αυτό - κατά την κακή συνήθεια της στατιστικής - δεν ισχύει για όλους. Κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του, δυστυχώς ή ευτυχώς.

carnavalleycat from ken adams on Vimeo.

Αυτά τα τρελόπαιδα, που δείχνουν να παίρνουν τόσο αψήφιστα το νόμο της ζούγκλας που κυριαρχεί στην άσφαλτο, - περνώντας κόκκινα φανάρια και παίζοντας ανάμεσα στις ρόδες των γιωταχήδων και λοιπών τρελών που κυκλοφορούν ελεύθεροι στους δρόμους - μάλλον θα πρέπει να συγκαταλεχθούν στους πλέον σώφρονες πολίτες αυτής της τρελοπόλης. Αν ψάχναμε πόσα ατυχήματα έχουν πάθει, σίγουρα θα βρίσκαμε τα λιγότερα.

Τρελά νιάτα. Αίμα που βράζει. Αντί να καίνε τις μηχανές τους στο αλκοόλ και τις ουσίες, στη βία, και στις υπόλοιπες "διεξόδους" που έχει "στη διάθεσή του" ένας νέος που μεγαλώνει και ζει στο αρρωστημένο αστικό περιβάλλον, βρήκαν μια υγιέστερη δραστηριότητα να τους ενσωματώσει στη σύγχρονη τρελόπολη αλλά με τους δικούς τους όρους και όχι με τους δικούς της. Τι σύμπτωση: χρησιμοποιούν ποδήλατο.

Τι σκέφτηκε ο Γιαπωνέζος

2010-12-14T21:09:00.008+02:00

ή αλλιώς, πώς να διπλασιάσεις το χρόνο ζωής των γραναζιών σου
ή αλλιώς, ιστορίες καθημερινής ποδηλατικής τρέλας για τρελούς ποδηλάτες

Πάντα τόλεγα, η τρέλα δεν πάει στα βουνά. Ή αλλιώς πώς το λένε πώς το λένε, α ναι, από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, έτσι το λένε κι αφού μικρός δεν είμαι πια, ή τουλάχιστον δεν μπορώ να λογισθώ μικρός, ας επικαλεστώ τουλάχιστον το δεύτερο.

Μια φορά θυμάμαι τις προάλλες μια ρημάδα αλυσίδα ποδηλάτου αγόρασα, κάτι ψιλοευρώπουλα έκανε, και έτσι για πλάκα άνοιξα το σαχλόχαρτο που συνήθως συνοδεύει τη συσκευασία (οδηγίες χρήσης για ηλίθιους χρήστες, τα γνωστα idiot safe instructions) να δω τι στο καλό γράφει. Και έγραφε το εξής συγκλονιστικό: "συνιστάται να χρησιμοποιήσετε την αλυσίδα αυτή (ήταν μάρκα σιμάνο, δεν γράφω στα αγγλικά τη λέξη γιατί δεν θέλω να τους κάνω τη χάρη να μπει η σελίδα στις μηχανές αναζήτησης!) με γρανάζια και δίσκους σιμάνο". Και τα πήρα στο κρανίο, κατά το κοινώς λεγόμενον. Διότι βέβαια το μόνο που έχει σημασία για την καλή λειτουργία είναι η κατασκευαστική γεωμετρία - οτιδήποτε μάρκα και να συνδυάσεις πρέπει να δουλέψει καλά διάβολε, και πράγματι θα δουλέψει καλά! Δηλαδή θέλουν να κάνουν τα ποδήλατα σαν τα αυτοκίνητα, όπου η κάθε μάρκα έχει σκοπίμως τα δικά της στάνταρ και σκοπίμως φτιαγμένα έτσι ώστε να μην ταιριάζουν με καμιάς άλλης μάρκας, ώστε μόλις να σού χαλάσει κάτι να πετάξεις ολόκληρο το όχημα αν είναι δυνατόν, για να αγοράσεις καινούργιο! Σπούδασαν καλά το μάρκετινγκ, οι μάγκες.

Λοιπόν, για εκδίκηση βρε μπαγάσηδες. Όχι τίποτε άλλο, αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό από το να σε πιάνουν κορόιδο.

Το σύστημα μετάδοσης κίνησης του ποδηλάτου - συγκεκριμένα: μπροστινοί δίσκοι, πίσω γρανάζια, αλυσίδα - υπόκειται σε φυσιολογική φθορά λόγω χρήσης. Σε μια φυσιολογική χρήση δρόμου, με κανονική λίπανση και με οδήγηση χωρίς βαριά πατήματα, περίπου αντέχει γύρω στα 10-12.000 χιλιόμετρα, μέχρι τη στιγμή που θα αρχίσουν να εμφανίζονται προβλήματα στα μεσαία γρανάζια τα οποία και χρησιμοποιούνται περισσότερο. Το πρώτο πρόβλημα είναι οι προβληματικές αλλαγές: τσιμπάς το λεβιέ για να ανεβάσεις ταχύτητα και η αλυσίδα δεν πιάνει αμέσως, αλλά ακούγεται ένα απαίσιο "κράκα-κράκα" μέχρι τελικά να πιάσει το πάνω γρανάζι. Αυτό χειροτερεύει σταδιακά, μέχρι που κάποτε σού σπάνε τα νεύρα οι αλλαγές οπότε ήρθε η ώρα να τα πετάξεις όλα - δίσκους γρανάζια αλυσίδα (γρανάζια και αλυσίδα σίγουρα, δίσκους όχι σίγουρα ιδίως για τον μικρό που χρησιμοποιείται λίγο και ιδίως εάν το ποδήλατο δεν χρησιμοποιείται σε σκληρές συνθήκες βουνού). Το δεύτερο πρόβλημα, εάν αφήσεις την κατάσταση, είναι ότι σε κάποια στιγμή που θα πατήσεις πολύ δυνατά το πετάλ μπορεί να φύγει η αλυσίδα (να πηδήξει έξω από το γρανάζι ή δίσκο) και αυτό είναι επικίνδυνο γιατί εκείνη τη στιγμή το πόδι σου βρίσκει κενό και μπορείς να φας και τα μούτρα σου άμα λάχει - κοινώς να αγοράσεις οικόπεδο (μέθοδος αγοράς που δεν συνιστάται).

Το μέρος που υφίσταται τη μεγαλύτερη φθορά στο σύστημα μετάδοσης κίνησης είναι τα πίσω γρανάζια (κασέτα πλέον συνήθως, όχι διβωτά). Ο λόγος, επειδή έχουν μικρότερο αριθμό δοντιών από τους δίσκους, οπότε υφίστανται αναλογικά μεγαλύτερες δυνάμεις τριβής αθροιστικά.

Το κάθε δόντι του γραναζιού δεν υφίσταται τη φθορά ομοιόμορφα στην επιφάνειά του, αλλά στο μπροστινό μέρος της εσωταρικής καμπύλης του, όπου και δέχεται την τάση της αλυσίδας. Επομένως εδώ μπορούμε να κάνουμε μία έξυπνη σκέψη. Εάν αλλάξουμε τη θέση του γραναζιού φορώντας το από την άλλη πλευρά (καπάκι), θα διπλασιάσουμε (περίπου) το χρόνο ζωής του, επειδή τα δόντια θα γυρίσουν από την ανάποδη και θα δέχονται την τάση της αλύσίδας στην αντίθετη και φρέσκια πλευρά της καμπύλης. Κατανοητόν;

Πάμε λοιπόν σε μια κασέτα να δούμε τι συμβαίνει - της πονηρούλικης σιμάνο.

Με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι ο πονηρός ο Γιαπωνέζος το σκέφτηκε πριν από μας! Σκέφτηκε ότι μπορεί να το σκεφτούμε! Ο φορέας στον άξονα έχει εντομές περιμετρικά, γιατί το γρανάζι πρέπει να δένει γερά ώστε να δέχεται τις δυνάμεις αλλά την μία εντομή την κατασκεύασε πλατύτερη από τις υπόλοιπες και ΕΚΚΕΝΤΡΑ ώστε τα γρανάζια να μην μπορούν να φορεθούν ανάποδα! (απέχει σε άνισες αποστάσεις από τις διπλανές της). Έτσι ο πονηρούλης θέλει να σε κάνει να πετάξεις τα γρανάζια μόλις αποκτήσουν φθορά, και να αγοράσεις καινούργια. Και τα γρανάζια βεβαίως δεν θα πάνε μόνα τους, η παλιά αλυσίδα λόγω φθοράς δεν θα συνεργάζεται καλά με τα γρανάζια, μαζί με την αλυσίδα ίσως θα αλλάξεις και μπροστινούς δίσκους, πάμε για αρκετά φράγκα δηλαδή. Το σπούδασε καλά το μάρκετινγκ, ο μάγκας.

Έτσι είσαι ρε μάγκα; Τώρα θα δεις. Τα 5 γρανάζια έχουν 3 πείρους και πρέπει να τα ελευθερώσουμε. Με ένα μικρομότορ χεριού με τροχό μετάλλου τρώμε τα κεφάλια των πείρων (από την ανάποδη πλευρά που φαίνεται στη φωτο) και τα ελευθερώνουμε. Πετάμε τους πείρους, δεν χρειάζονται, είναι μόνο για την συγκράτηση των 5 γραναζιών - μήπως όμως είναι και για να μην σκεφτούμε να τα βάλουμε ανάποδα; (Καλά ντε, μια ερώτηση έκανα...) Μετά, τρώμε λίγο τις άκρες στην εσωτερική καμπύλη στο σημείο που φαίνεται στη φωτο με πράσινο βέλος, ώστε το γρανάζι να περνά ανάποδα στο φορέα (1-2 λεπτά δουλειά για κάθε γρανάζι). Αυτό ήταν. Φοράμε αναποδα και είμαστε φρέσκοι.

Η δουλειά δεν χρειάζεται να γίνει σε όλα τα γρανάζια, μόνο στα μεσαία που έχουν και τη μεγαλύτερη φθορά. Στα δύο τελευταία έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να φορεθούν ανάποδα αλλά σε αυτά δεν θα υπάρξει σημαντική φθορά και πρόβλημα. Σε κάθε καινούργια κασέτα μόλις την αγοράσεις μπορείς να κάνεις τη δουλειά για να την έχεις έτοιμη εξαρχής, και όταν χρειαστεί θα σκαντζάρεις τα γρανάζια αργότερα όταν παρουσιαστεί πρόβλημα.

Όμως το σύστημα μετάδοσης δουλεύει και με την αλυσίδα. Καλύτερα λοιπόν στη μέση του χρόνου, στην αλλαγή, να αλλάξεις και φρέσκια αλυσίδα αφού είναι φτηνή. Δεν το κάνω πάντα και συνήθως δεν χρειάζεται αλλαγή δίσκων γιατί αυτοί δεν έχουν ανάλογη φθορά - ίσως μόνο χρεαστεί αλλαγή ο μεσαίος που φθείρεται λόγω ανηφόρας. Υπάρχει όμως και μια άλλη ενδιαφέρουσα επιλογή. Η αλυσίδα δεν συμπεριφέρεται το ίδιο όταν ανεβάζεις ταχύτητα (όπου και παρουσιάζει το πρόβλημα στην αλλαγή) και όταν κατεβάζεις ταχύτητα, οπότε κατά ανάλογο τρόπο αυτό μας οδηγεί στη σκέψη της αλλαγής της φοράς της αλυσίδας. Τη στιγμή της αλλαγής των γραναζιών κάνεις και αυτό, δηλ. κόβεις την αλυσίδα και τη φοράς ανάποδα. Έτσι το ανέβασμα ταχύτητας γίνεται με την άλλη πλευρά της, η οποία δεν έχει υποστεί την φθορά μαζί με την αντίστοιχη πλευρά των γραναζιών.

Μαγκεψάμαν ο Γιαπωνέζος, μαγκεψάμαν και μεις όμως. Sugamoto magazaki (ασιχτίρ στα γιαπωνέζικα).

Φτιάξτο μόνος σου... όσο δεν πάει άλλο (DIY hardcore)

2010-12-12T19:49:00.006+02:00

Προειδοποίηση: το παρόν ανάγνωσμα απευθύνεται στους σκληρούς του "φτιάξτο μόνος σου". Εάν δεν είσαι ένας τέτοιος μην το διαβάσεις, γιατί κινδυνεύουμε και οι δύο: εσύ να χάσεις χρόνο και εγώ να εισπράξω έναν ακόμα χαρακτηρισμό του ψώνιου. :-)

Για τον ποδηλατικό νυχτερινό φωτισμό, τα τελευταία χρόνια προτιμούσα την εξής λύση: πίσω μια κόκκινη ψείρα με 2 μικρές μπαταρίες που αναβοσβήνει (μπαίνει και αφαιρείται εύκολα και οι μπαταρίες κρατάνε μέχρι που τις βαριέσαι) και για μπροστά έναν απλό φακό κεφαλής, που έχει και το πλεονέκτημα να είναι χρησιμοποιήσιμος και εκτός ποδηλάτου. Ψάχνοντας σε κάποιο συρτάρι για κάτι άλλο μια μέρα βρίσκω αυτό το πράγμα (η φωτο από το net):

Βρε αμάν, είχα ξεχάσει ότι υπάρχει στο σπίτι μου. Ένα δυναμό ποδηλάτου Dynapower NH-T6 λέει, μού το είχαν φέρει από το εξωτερικό (μάλλον Αμερική) γύρω στο 1984 το πολύ. Τότε θεωρούνταν πολύ καλό μοντέλο, μιλάμε για τεχνολογία τριών δεκαετιών πίσω και βάλε. Κανονικά φορούνταν με μια μεγάλη βίδα, κάτω από τη μεσαία τριβή, και έδινε ισχύ 6V/3W ικανή για δύο φώτα, μπρος και πίσω. Το δυναμό αυτό το είχα φορέσει αρκετά, και σε ταξίδια, και σε άγριες συνθήκες, ποτέ δεν με είχε προδώσει, και είχε το μεγάλο πλεονέκτημα να δίνει φως από χαμηλές στροφές. Θυμάμαι και κάποτε που κατέβαινα από το βουνό σε νυχτερινές βόλτες και γρήγορα, να κάνει τη νύχτα μέρα, σε σημείο που είχα κάψει και λαμπάκι. Το βαρελάκι κύλισης δεν κάθεται στο πλάι του λάστιχου αλλά στο πέλμα και η απώλεια δύναμης είναι μικρότερη από τα βαρελάκια που πιάνουν στο πλάι - ωστόσο όπως διαπιστώνω πλέον δεν συγκρίνεται ούτε αυτό με τα σύγχρονα δυναμό κέντρου, για να πω την πάσα αλήθεια.

Επειδή δεν με βόλευε αρκετά ο αρχικός σχεδιασμός του, είχα κατασκευάσει μια πολύ πρακτική "πατέντα". Αντί να έχω μόνιμα το δυναμό κάτω από τη μεσαία τριβή, κοτσάρισα το φανάρι του επάνω στο δυναμό με ένα λαμάκι και είχα πλέον ένα κομμάτι, που μπορούσα με μια απλή αλενόβιδα να το φοράω στην μπροστινή ρόδα (όχι στην πισινή), είτε στην κεντρική βίδα του τιμονιού είτε στην μπροστινή σχάρα. Έτσι, το προσθαφαιρούσα όποτε το χρειαζόμουν, απαλείφοντας και τον κίνδυνο κλοπής επίσης με αυτόν τον τρόπο.

Η θέα αυτού του πράγματος με ερέθισε για νέες περιπέτειες. Ο τρελός επιστήμονας πάλι άρχισε να κατεβάζει ιδέες. Πάντα πίστευα ότι το "φτιάξτο μόνος σου" δεν είναι για φυσιολογικούς ανθρώπους, είναι ένα είδος τρέλας που πιάνει αυτούς που έχουν τη μανία να βρίσκουν απλές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα. Και το νυχτερινό φως είναι ένα σύνθετο πρόβλημα. Πριν λίγο καιρό μού συνέβη ένα βράδυ ένα περιστατικό, όπου κάποιος οδηγός ισχυρίστηκε ότι δεν με είδε επειδή "δεν είχα φώτα", και δυστυχώς για μένα πράγματι δεν είχα φως μπροστά εκείνη τη στιγμή γιατί απλά έπεσαν οι μπαταρίες του φακού κεφαλής... Αποφάσισα λοιπόν ακαριαία να βάλω το φως αυτό, που δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει ποτέ. Έχοντας όμως χρόνια να χρησιμοποιηθεί, το δυναμό έπρεπε να μπει στο τραπέζι του ανατόμου. Έτσι και έγινε.

Το Dynapower στο χειρουργικό τραπέζι.

Ποτέ δεν θυμάμαι να το είχα κάνει φύλλο και φτερό. Αρκούμουν σε λάδωμα των άκρων περιστροφής του βαρελιού, πράγμα που όπως πια διαπιστώνω δεν ήταν αρκετό καθώς το λάδι δεν έφτανε εκεί που έρπεπε, γι΄ αυτό και είχε ήδη αποκτήσει έναν σημαντικό τζόγο. Η κατασκευή εκπληκτικά απλή: ένα τριπολικό πηνίο που περιστρέφεται μέσα σε έναν κυκλικό μαγνήτη. Και όμως, αυτό το εκπληκτικά απλό πράγμα να δίνει ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα! Πραγματικά έρχονται φορές που κάποια πράγματα σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι στο διάβολο χρειάζεται η μανία της υψηλής τεχνολογίας - την οποία και πάντα χρυσοπληρώνεις αλλά συχνά δεν έχει αποτέλεσμα που να την δικαιολογεί!...

Το μόνο μειονέκτημα του, ότι οι επιφάνειες τριβής στα δύο άκρα είναι γυμνό μέταλλο, χωρίς ρουλεμάν δηλαδή. Εάν εκεί υπήρχαν ρουλεμάν, η κύλιση θα ήταν σημαντικά καλύτερη και ίσως το προϊόν θα ήταν πλέον φανταστικό. Ωστόσο όμως, όταν το συναρμολόγησα και το δοκίμασα, σκέφτηκα ότι ίσως πραγματικά κάτι τέτοιο να μην είναι και απαραίτητο: το διαβολάκι έχει μεν θόρυβο (γιατί οι κραδασμοί από την τριβή ενισχύονται από τις διάφορες επιφάνειες, όπως ένα προστατευτικό πέτασμα που έβαλα για το πιτσίλισμα του νερού) αλλά τελικά η απώλεια τριβής δεν είναι και απαγορευτική. Η επίδραση είναι κυρίως ψυχολογική λόγω του θορύβου που ακούς στην ησυχία της νύχτας, αλλά εκτιμώ ότι με την ίδια προσπάθεια που πας με 26χλμ./ώρα με αυτό άντε να πας με 22 και πολύ λέω.

Φορεμένο στη μπροστινή σχάρα, έτοιμο για δράση:

Το ηθικό δίδαγμα:

Ίσως βρω κάποιο σύγχρονο φανάρι, για να αντικαταστήσω την παλιά λάμπα κρυπτού που του είχα φορέσει πριν καμιά εικοσαριά χρόνια, σίγουρα θα αποδώσει περισσότερο φως. Ήδη όταν το ποδήλατο πιάσει τα 8 χλμ/ώρα έχω αρκετό φως για να βλέπω πού πάω! Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι θα το κάνω. Είναι φορές που ευχαριστιέσαι κάτι απίστευτα και γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια τεχνικά δεδομένα και μετρήσεις. Δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί. Ίσως έχει να κάνει με κάποιο είδος μαγείας. Παλιά αντικείμενα, που λειτουργούν σαν παλιές φωτογραφίες όπου πάνω τους λες και σταματάει ο χρόνος; Προσωπική τρέλα; Ψώνιο; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι παρόλες τις έρευνες που έχουν γίνει, μονάδα μέτρησης της ευχαρίστησης δεν επινοήθηκε ακόμα. Είναι κι αυτό κάτι που συνήθως μένει στα αζήτητα.

Ένα ενδιαφέρον βίντεο και μία πρόταση

2010-12-02T17:38:00.003+02:00

Το βίντεο είναι αυτό (ας το πούμε Η Κουλτούρα του Φόβου):

Και η πρόταση:
Στα κράνη (πάσης φύσεως, αλλά ιδίως τα ποδηλατικά) να αναγράφεται το εξής:
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.

Η σελίδα του γέλιου

2010-11-28T05:08:00.008+02:00

[Η σελίδα αυτή θα ενημερώνεται - ελπίζω γιατί το γέλιο το έχουμε ανάγκη...]

Το Σήμα (The arrogance of authority)

Ένας σερίφης της DEA σταματάει σε ένα ράντσο στο Texas, και λέει στο γέρο rancher.
"Θα ελέγξω για παράνομα φυτά." Ο rancher λέει "ΟΚ αλλά μη πας σε εκείνο εκεί το χωράφι".

Ο DEA εκρήγνυται αμέσως! "Μίστερ, έχω την εξουσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης!"
Βάζει το χέρι στην τσέπη, βγάζει το Σήμα και περήφανα το δείχνει.
"Το βλέπεις αυτό; Πηγαίνω όπου θέλω με Αυτό. Ούτε ερωτήσεις, ούτε απαντήσεις. Είμαι σαφής;"

Ο rancher νεύει ευγενικά και ζητά συγνώμη.

Λίγο μετά ο ράντσερ ακούει ουρλιαχτά και βλέπει τον DEA να τρέχει πανικόβλητος έχοντας από πίσω έναν Santa Gertrudis.

Με κάθε βήμα ο ταύρος τον πλησιάζει και φαίνεται ότι ίσως δεν θα τη βγάλει καθαρή.
Ο ράντσερ πετάει το φτυάρι, τρέχει στο φράχτη και ξελαρυγγιάζεται όσο μπορεί πιο δυνατά:

"Το Σήμα! Δείξε του το Σήμα!"

Ωραίος ο παπάς

Στρίβει άτσαλα ο παπάς με το Υugo και πέφτει σε μια Ferrari που έρχονταν σφαιράτη. Και γίνεται μια τρομακτική σύγκρουση, από την οποία καταστρέφονται ολοσχερώς και τα δύο αυτοκίνητα.
Οι οδηγοί όμως δεν έχουν ούτε γρατσουνιά. Βγαίνει από τις λαμαρίνες ο οδηγός της Ferrari και κατεβάζει όλα τα καντήλια στον παπά.

Ατάραχος ο παπάς απεγκλωβίζεται κι αυτός από το Yugo και λέει πράος:

-Τέκνον μου ηρέμησε. Είναι αμαρτία να υβρίζεις αυτή την στιγμή που έχει επιτελεστεί ένα πραγματικό θαύμα. Τα αυτοκίνητα μας καταστράφηκαν τελείως όμως εμείς δεν πάθαμε απολύτως τίποτα. Αυτό δεν είναι θαύμα;

Ο τύπος συνειδητοποιεί πως είναι σώος και αβλαβής και δαγκώνεται.

-Εεεεε παπά μου ίσως έχεις λίγο δίκιο...

-Και όχι μόνο αυτό τέκνον μου, ακάθεκτος ο παπάς, αλλά μας δίδεται η ευκαιρία να δοξάσουμε τον Κύριο, πίνοντας από αυτό το κρασί που προόριζα για την Θεία Κοινωνία. Και βγάζει ένα μπουκάλι μαυροδάφνη. Το ανοίγει ο παπάς και το προσφέρει. Ο τύπος με ύφος αποκάλυψης το παίρνει και κατεβάζει κάμποσο για να στανιάρει.

-Πάτερ μου δεν ξέρω τι να πω, είναι πράγματι ένα θαύμα, άντε πιες κι εσύ για να δοξάσεις τον Κύριο.

-Α όχι τέκνον μου, εγώ περιμένω την αστυνομία για το αλκοτέστ.

Μια διδακτική ιστορία

2010-10-27T21:01:00.005+03:00

Από τα (σπάνια) καλά που φτάνουν στη θυρίδα του email...
Ψυχολογική υποστήριξη για του φίλους που προσπαθούν να κόψουν το κάπνισμα!
(Το μετέφρασα από τα αγγλικά. Το αγγλικό κείμενο βρίσκεται στο τέλος.)

Μια θεοσεβούμενη κυρία τις Κυριακές πήγαινε στην εκκλησία και δίδασκε στο κατηχητικό. Μια Κυριακή ένας κύριος ήταν πίσω της στο στασίδι και πρόσεξε τι ωραία γυναίκα ήταν. Προς το τέλος της λέει:
-Τι θάλεγες, οι δυο μας να πάμε για δείπνο την Τρίτη;
-Ευχαρίστως, αυτή ανταποκρίθηκε, και αυτός δεν μπόρεσε να πιστέψει την τύχη του.

Την Τρίτη την πήγε στο καλύτερο εστιατόριο. Μόλις κάθισαν, της πρότεινε:
-Θα ήθελες ένα κοκτέιλ;
-Όχι, απαντά η αριστοκράτισσα, αν το έκανα αυτό τι θα έλεγα στα παιδιά στο κατηχητικό;
Αυτός ανακάθισε, δεν ήταν ιδιαίτερα ομηλιτικός, μέχρι το τέλος του δείπνου, όταν έβγαλε το πακέτο του και της πρόσφερε τσιγάρο.
-Όχι βέβαια, απαντά αυτή, αν το έκανα αυτό δεν θα μπορούσα να αντικρύσω τα παιδιά την Κυριακή.

Ο απογοητευμένος και η κυρία έφυγαν, και την έβαλε στο αυτοκίνητο για να την φέρει στο σπίτι της. Περνώντας έξω από ένα μοτέλ, αυτός σκέφτεται ότι ήδη τον έχει απορρίψει δυο φορές, και στη σκέψη ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, τολμά και τη ρωτά:
-Χμμμ... θα ήθελες να σταματήσουμε σε αυτό το μοτέλ;
-Σίγουρα, θα ήταν ωραία, απάντησε αυτή με μια νότα προσμονής.
Δεν πίστεψε στα αυτιά του, έκοψε το τιμόνι αμέσως, και μπήκε στο μοτέλ να βρει δωμάτιο.

Το επόμενο πρωί, μετά από μια άγρια παθιασμένη ερωτική νύχτα, αυτός ξύπνησε πρώτος. Την κοίταξε δίπλα στο κρεβάτι και σκέφτηκε με τύψεις, τι έκανε. Την ξύπνησε και της είπε:
-Θέλω να σε ρωτήσω ένα πράγμα. Τι θα πεις τώρα στα παιδιά την Κυριακή;
-Το ίδιο πράγμα που τους λέω πάντα. Δεν χρειάζεται να καπνίζεις και να πίνεις για να περάσεις καλά.

-----------------
Και μιας και το έφερε η κουβέντα περί υγείας, εδώ ένα ενδιαφέρον βίντεο για την ανθρώπινη ζωή.
-----------------

Το αγγλικό κείμενο της ιστορίας:
The lady was a Southern Baptist who attended services and taught Sunday School every week.
One Sunday an out of town acquaintance, a gentleman, was in the pew right behind her. He noted what a fine looking woman she was. While they were taking up the collection, the man leaned forward and said, "Hey, how about you and I having dinner on Tuesday?"
"Why yes, that would be nice", the lady responded. Well, the Gentleman couldn't believe his luck.
On Tuesday he picked the lady up and took her to the finest restaurant in that part of South Carolina. When they sat down, the gentleman looked over at her and suggested, "Would you like a cocktail before dinner?"
"Oh, no," said the fine example of southern womanhood,"What ever would I tell my Sunday School class?"
Well, the gentleman was set back a bit, so he didn't say much until after dinner, when he pulled out a pack of cigarettes and asked, "Would you like a smoke?"
"Oh goodness no," said the woman. "I couldn't face my Sunday School class if I did!"
Well, the man felt pretty low after that, so they left, got in his car and as he was driving the lady home, they passed the local Holiday Inn. He'd been morally rebuffed twice already, so he figured he had nothing to lose so he ventured forthwith, "Ahhh ... Mmmm how would you like to stop at this Motel?"
"Sure, that would be nice," she said in anticipation.
The gentleman couldn't believe his ears, and did a fast U-turn right then and there, and drove back to the motel and checked in.
The next morning, after a wild and passionate night of the most incredible love making imaginable, the gentleman awoke first. He looked at the lovely Dixie darling lying there in the bed and with remorse thought, "What the hell have I done?”
He shook her awake and pleaded, "I've got to ask you one thing, what ever are you going to tell your Sunday School Class?"
The lady said, "The same thing I always tell them. You don't have to smoke and drink to have a good time.."

Στη μηχανή του χρόνου

2010-10-21T09:42:00.008+03:00

Η φωτογραφία είναι μία τέχνη παγίδευσης του χρόνου. Δεκαέξη στιγμές από τη μηχανή του χρόνου. Δεκαέξη στιγμιότυπα τραβηγμένα σε ταξίδια στην Ελλάδα, τη δεκαετία του 80 - αρχές 90. (Συνιστάται οθόνη 1280Χ1024, και σωστά ρυθμισμένη.)

Οι φωτογραφίες του Fred Boissonnas

2010-09-11T00:05:00.002+03:00

Πώς μου ξέφυγε... Γνωστό, αλλά από αυτά που δεν πρέπει να ξεχνιούνται. Απολαύστε το.

Open publication - Free publishing - More greece

Για ένα παλιό βιβλίο...

2010-08-26T05:11:00.011+03:00

Τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη μου, βρέθηκε αναπάντεχα στα χέρια μου, πάλι. Λατρεύω τα παλιά βιβλία, ιδίως όσα ανήκουν στην κατηγορία των βιβλίων που κάποτε με σημάδεψαν. Χωρίς επέμβαση στην πραγματική εικόνα, παραθέτω την εικόνα του εξωφύλλου όπως την πήρα από το scanner. Κιτρινισμένη από το χρόνο, μια εικόνα ενός βιβλίου με το οποίο πριν αρκετά χρόνια πέρασα πολλά όμορφα βράδια. Ίσως και μέρες.

Στο εσώφυλλο, πριν την αρχή:

Ο Jacques Lacarriere ταξίδευε στην Ελλάδα από το 1947 μέχρι το 1966. Οι πολυάριθμες επισκέψεις και παραμονές του στη χώρα στάθηκαν αφορμή για κάμποσα βιβλία και ταξιδιωτικά κείμενα. Εφοδιασμένος με ένα ασίγαστο πάθος για την αρχαία Ελλάδα και τη μυθολογία της, καθώς και με μια Leica, για τις περιπλανήσεις του έδωσε εικόνες και περιγραφές σπάνιας ευαισθησίας. Σύμφωνα με την επιθυμία του, η τέφρα του σκορπίστηκε στη θάλασσα ανοιχτά των Σπετσών.

"Ο βοσκός στον Κιθαιρώνα"

"Πατέρας και γιος Σπαθάρης παίζοντας Καραγκιόζη (Μαρούσι 1957)"

Το "Ελληνικό Καλοκαίρι" είναι μια μοναδική μαρτυρία για αυτή ακριβώς την "καθημερινή Ελλάδα των 4000 ετών", ένα βιβλίο που ακροβατεί με μοναδικό τρόπο ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, ενώνοντας δυο στιγμές της ιστορίας. Το μόνο που μπορώ να πω: εάν βρεθεί μπροστά σου αυτό το βιβλίο, μην το χάσεις.

Συνδέσεις για τον συγγραφέα και το βιβλίο:
http://en.wikipedia.org/wiki/Jacques_Lacarri%C3%A8re
http://www.skroutz.gr/books/a.14231.Lacarri%C3%A8re-Jacques.html
http://www.skroutz.gr/books/192546.%CE%A4%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B9.html

Κάτι από ελληνικό χωριό

2010-07-19T00:02:00.005+03:00

Κυριακή 18 Ιουλίου, στο Δίλοφο, ένα χωριό έξω από τα Φάρσαλα, από τις δέκα το πρωί άρχισε η ζέστη. Ο αγώνας άρχισε κατά τις 10:30 και μέχρι να τελειώσει σε κανένα δίωρο, μεσημέριαζε και ο τόπος ψήνονταν. Ημέρα καύσωνα στο θεσσαλικό κάμπο, δεν λέμε τίποτα άλλο. Και όμως, παρά τη ζέστη, κάποιοι ήταν εκεί. "1ος ποδηλατικός αγώνας ορεινής ποδηλασίας", από τον αγροτικό σύλλογο του χωριού. Φυσικά, δεν θα περίμενε κανείς συμμετοχές ολκής, ούτε καμιά κοσμοσυρροή, αλλά αυτά τα τοπικά γεγονότα έχουν πάντα το γούστο τους. Μακάρι να γίνονταν πιο συχνά, στην ελληνική ύπαιθρο, που όσο πάει ερημώνει. Μπράβο σε αυτούς τους ανθρώπους που νοιάζονται για τον τόπο τους. Η φιλοξενία ήταν άψογη, με εξαιρετικό φαγητό με ντόπια καλούδια, κοινώς έπεσαν μάσες ιστορικές.

Παρόλο που κατά κανόνα η ύπαιθρος ερημώνει, αντί να περιμένουν "ανάπτυξη" με μηχανοκίνητα σπορ και διάφορα άλλα βίαια, κάποιοι πιο ανοιχτόμυαλοι έπιασαν το νόημα του ποδηλάτου. Του ποδηλάτου που μπορεί να φέρει κόσμο, κυρίως νέο, στο βουνό και στην ύπαιθρο, με σεβασμό προς τον τόπο, τη φύση, το χωριό, την τοπικότητα.

Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς αυτό που μού αρέσει σε αυτές τις "γραφικές" εκδηλώσεις του ελληνικού χωριού, αλλά βλέπεις μια ανθρωπιά, μια κοινωνικότητα, κάτι που σού θυμίζει παλιότερες εποχές. Τελικά μάλλον θυμίζει κάποια άλλη Ελλάδα...

Επιτέλους, να η μέθοδος για να μην παθαίνεις συνέχεια τρύπια λάστιχα. Ομολογώ ότι δεν το είχα σκεφτεί.

Πέντε λεπτάκια την ημέρα τον γιατρό τον κάνουν πέρα

2010-05-31T23:05:00.003+03:00

Η είδηση δεν είναι από εκείνα που θα ακουστούν στα δελτία ειδήσεων στις "ζώνες μεγάλης ακροαματικότητας". Ως δημοσιογραφική είδηση. Αλλά ακόμα και ως επιστημονική είδηση, μπορεί να σχολιαστεί: πρόκειται για μία περίπτωση συνεπούς εφαρμογής της επιστημονικής μεθοδολογίας, όπου η επιστήμη έρχεται και αποδεικνύει το αυτονόητο. Αυτό που ξέρουμε όλοι από μικρά παιδιά...

Δύο βρετανές ερευνήτριες του πανεπιστημίου του Έσσεξ απέδειξαν ότι η καθημερινή άσκηση πέντε λεπτών σε πράσινο περιβάλλον αρκεί για να βελτιωθεί θεαματικά η σωματική και ψυχική υγεία. Πεντάλεπτη άσκηση στο φυσικό περιβάλλον, όπως το περπάτημα, η ποδηλασία, η κηπουρική κλπ. αυξάνει την αυτοεκτίμηση και βελτιώνει τη διάθεση σε όλες τις ηλικιακές και κοινωνικές ομάδες. Τα πιο ευεργετικά αποτελέσματα παρατηρούνται στους νέους ανθρώπους και σε όσους πάσχουν από κάποια ψυχική νόσο. Παρατηρήθηκε ότι τα βέλτιστα αποτελέσματα αφορούν φυσικό χώρο με αμιγή δασικό χαρακτήρα. Όπως είπαν, "συχνά η πρώτη επιλογή των γιατρών είναι να συνταγογραφούν φάρμακα τη στιγμή που, αντί για αυτό, θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τους ασθενείς να γραφτούν σε ομάδα περιπάτου. Θα θέλαμε να δούμε τους γιατρούς να συστήνουν την άσκηση στην ύπαιθρο ως εναλλακτική μορφή θεραπείας."

Με το ποδήλατό μας μπορούμε να κάνουμε περισσότερο από πέντε λεπτά, έτσι δεν είναι;

Πηγές:
• http://www.essex.ac.uk/news/event.aspx?e_id=1588
• http://pubs.acs.org/stoken/presspac/presspac/full/10.1021/es903183r?cookieSet=1

Αχ παλιόσκυλο...

2009-10-24T13:44:00.003+03:00

Δεν με κυνηγούσανε πρώτη φορά σκυλιά, αλλά αυτή τη φορά δεν είχα τρόμπα (γιατί, δεν ξέρω, μυστήριο) και αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το χέρι μου. Κατέβασα μια πολύ γερή γροθιά στο κεφάλι του μεγάλου σκύλου που με πλησίασε επικίνδυνα από τα δεξιά. Πόνεσα πολύ. Στον ξύπνιο μου όμως.

Δυο μέρες πέρασαν και το χέρι ακόμα είναι μελανό και με πονάει. Το χτύπημα στην κόψη του καναπέ ήταν δυνατό.

Ηθικό δίδαγμα: ο ποδηλάτης ποτέ να μη μαλώνει με τη γυναίκα του για να μην κοιμάται στον καναπέ.
Ηθικό δίδαγμα ΙΙ: ο ποδηλάτης να κοιμάται σε φαρδύ κρεβάτι και χωρίς επικίνδυνες προεξοχές για να μπορεί να χτυπάει τα σκυλιά χωρίς να χτυπιέται ο ίδιος.

Αχ βρε παλιόσκυλο, δεν θα σε πετύχω σε άλλο όνειρο; Θα σού δείξω εγώ... Την τρόμπα να μη ξεχάσω μόνο...

Το Ταξίδι του Ιάσονα

2009-09-01T09:50:00.016+03:00

6.100 χλμ. στους δρόμους της Ανατολής
στα χνάρια του μύθου της ιστορίας και του πολιτισμού

Η διαδρομή

Ενημέρωση 16 Ιουλίου 2010:
Το Ταξίδι του Ιάσονα απέκτησε τη δική του σελίδα: http://www.iason2009.gr/.
Καλό σας ταξίδι!

Φτιάξτο μόνος σου: EasyTrailer

2009-06-12T13:41:00.014+03:00

Ένα ακόμη εργαλείο ελευθερίας

Όταν έφτιαχνα το ExtremeTrailer, προσπαθούσα να καλύψω την ανάγκη της μεταφοράς μεγάλου όγκου πραγμάτων με το ποδήλατο. Όπως έδειξε η πράξη, το πέτυχα. Πρόκειται για ένα εργαλείο για "βασιλιάδες", αφού μπορώ να μεταφέρω πολλά πράγματα - αλλά δύσκολα πάει σε άγριους δρόμους. Φέτος όμως, καθώς έχω στα σχέδιά μου ταξίδια σε άγριες ορεινές διαδρομές, αναζήτησα μια λύση με επίσης σημαντικό όγκο αλλά και με τη δυνατότητα για δύσκολο τεραίν.

Η καλύτερη περιγραφή είναι όμως η κατασκευή:

Ο πρώτος στόχος ήταν να βρω ένα παλιό σκελετό α) σιδερένιο (για εύκολες κολλήσεις), β) με μέγεθος ρόδας 26 (όσο και του ποδηλάτου μου, για ίδιο μέγεθος ρόδας), γ) προς θυσίαν. Το τελευταίο πάει να πει ότι ο σκελετός αυτός θα... τεμαχιστεί καταλλήλως. Τι να κάνουμε, μερικά πράγματα θέλουν θυσίες. Το ψάξιμο για εύρεση σκελετού πήρε αρκετές μέρες. Τελικά βρήκα ένα ποδήλατο με τις παραπάνω προϋποθέσεις... πεταμένο σε ένα οικόπεδο και παραδομένο στα ανελέητα στοιχεία της φύσης για ουκ ολίγο χρονικό διάστημα - όπως συνέβη να διαπιστώσω.

Αφού το "ποδήλατο" εκείνο απογυμνώθηκε (όχι ιδιαίτερα εύκολο, λόγω της σκουριάς κάποια μέρη είχαν κολλήσει κλπ.), ήρθε η επώδυνη στιγμή της σφαγής. Θα μπορούσε ακόμα και εκείνος ο παλιοσκελετός με κάποια προσπάθεια να γίνει ένα λειτουργικό ποδήλατο! Ένιωσα άσχημα "σκοτώνοντάς" τον, παρηγορήθηκα όμως με τη σκέψη ότι σε τελική ανάλυση απλά θα σάπιζε μόνος του στη βροχή... έτσι τουλάχιστον έπιανε τόπο.

Ο καημένος ο σκελετούλης μετά το γδύσιμό του.

Με σιδεροπρίονο έκανα 4 τομές: κράτησα το κούτελο (σωλήνας πηρουνιού) με περίπου 5-6 εκ. στους σωλήνες, και το πίσω τρίγωνο (άνω και κάτω ψαλίδια και κάθετος σωλήνας). Πρώτα βεβαιώθηκα ότι το μέταλλο όλων των μερών είναι σιδηρούχο και εξασφάλισα κάποιον τεχνίτη καλό στις κολλήσεις μετάλλων, που με διαβεβαίωσε ότι οι κολλήσεις θα γίνουν γερές χωρίς πρόβλημα αντοχής. Παλιοσκελετός, αλλά για τη δουλειά που τον θέλω ήταν μια χαρά. Το κούτελο κολλήθηκε όπως φαίνεται στις εικόνες.

Μετά τις 4 τομές, το κούτελο στη θέση που πρόκειται να κολληθεί (ο πάνω σωλήνας θα διαμορφωθεί με τροχό σε κούρμπα).

Επίσης στο πηρούνι έγινε μια αλλαγή: κόπηκε το άνω κομμάτι και ξανακολλήθηκε, αλλά κάθετα:

Το πάνω κομμάτι του πηρουνιού κόπηκε και κολλήθηκε κάθετα. Φαίνεται το κάτω ποτήρι ξαναφορεμένο. Ανακουφιστικές τρύπες έγιναν σε όλους τους σωλήνες στο κάτω μέρος τους.

Ο κολλητής έκανε τις κολλήσεις άψογες. Αφού κατασκεύασα τις βίδες που θα βιδώσουν στον πίσω άξονα (κολλώντας σε κανονικές βίδες ένα κομμάτι ατσάλι 10mm δηλ. όσο το άνοιγμα την υποδοχής του πηρουνιού), δούλεψα το πηρούνι στραβώνοντάς το έτσι ώστε να κάθεται στις βίδες και να δουλεύει πάνω-κάτω καθώς το τρέιλερ θα παίζει ανάλογα με τις ανωμαλίες του δρόμου χωρίς να βρίσκει στο ντεραγιέ. Το ατσάλι αποδείχτηκε σκληρό καρύδι, αλλά με δυνατό χτύπημα ήρθε όπως έπρεπε.

Χρησιμοποιώντας ένα παλιό κέντρο που είχε ξεμείνει στα εργαλεία μου, και με μια φτηνή μονόπατη ζάντα (δεν υπάρχει μεγάλη απαίτηση αντοχής) και απλές ακτίνες έπλεξα μια ρόδα. Έδεσα και μια σχάρα στο ψαλίδι, την οποία έπρεπε να αγοράσω. Έδεσα το πηρούνι ανάποδα στο κούτελο με τα ίδια τα ποτήρια που είχε το σαράβαλο (και εδ'ω δεν υπάρχει ιδιαίτερη απαίτηση ποιότητας, και στο κάτω κάτω πρόκειται για φτήνια, εάν χαλάσουν ποτέ θα τα αλλάξω).

Η πρώτη δοκιμή: ναι, το σύστημα δουλεύει. Η οδική συμπεριφορά άψογη. Το τρέιλερ πρέπει να εκτελεί 2 κινήσεις: περί τον κάθετο άξονα ώστε το σύστημα να ισορροπεί και να στρίβει και περί τον άξονα της πίσω ρόδας ώστε να προσαρμόζεται στο δρόμο.

Το σύστημα δοκιμάστηκε αγρίως. Συμπεράσματα:
- Το ποδήλατο είχε 2 συστήματα στήριξης: μπροστά και πίσω (4 σακκίδια και 2 σχάρες). Τώρα απέκτησε και ένα 3ο. Δηλ. + 2 σακκίδια και 1 σχάρα επιπλέον. Ο όγκος αυτός κρίνεται αρκετός για να κουβαλήσεις ένα ταξιδιωτικό νοικοκυριό.
- Η ρόδα του τρέιλερ έχει το ίδιο μέγεθος με αυτές του ποδηλάτου. Μπορείς λοιπόν να έχεις μια κανονική ρόδα ρεζέρβα. Αν συμβεί ατύχημα με ρόδα (μάλλον θα είναι με πισινή) αντικαθιστάς την προβληματική (ή το λάστιχο) και συνεχίζεις.
- Η ρόδα του τρέιλερ είναι μεγάλη και περνάει καλύτερα τις ανωμαλίες του δρόμου. Αυτό έχει σημασία στους δύσκολους χωματόδρομους.
- Είναι μια απλή κατασκευή που γίνεται εύκολα και με ελάχιστο κόστος. Δε φοβάσαι μη γρατσουνιστεί μη σκιστεί μη χαλάσει μη πάθει τίποτα.
- Ακόμα και στον πιο άσχημο δρόμο, το τρέιλερ απλά ακολουθεί. Εσύ οδηγάς κανονικά κι αυτό πίσω ας πηδάει ας χορεύει ας πάει "όπου θέλει". Πού θα πάει; - όπου και να πάει σε σένα θα γυρίσει...

Το σύστημα σε πλήρη άποψη. Το μήκος δεν αυξάνεται πολύ.

Υπάρχει διαθέσιμος χώρος για 2 παγουροθήκες. Ας τον εκμεταλλευτούμε: με 2 αυτοσχέδιες από αλουμίνιο αμέσως αποκτάμε τη δυνατότητα για μεταφορά 3 ακόμα κιλών νερού (τρυπάμε τον κάθετο σωλήνα). Επειδή η αναμονή του παλουκόσελου είναι ισχυρή, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε και αυτή για προσθήκη π.χ. ενός κουτιού εργαλείων, σάκκου, σημαίας κλπ.

Η λεπτομέρεια στο νύχι του πηρουνιού που πιάνει στον πίσω άξονα. Με δυο λαμάκια φτιάχνουμε μια ασφάλεια εκμεταλλευόμενοι τις υποδοχές braze-ons και με χρήση απλών safety-pins (ανοιχτή και κλειστή θέση). [Ενημέρωση: το σύστημα αυτό δεν αποδείχτηκε ιδιαίτερα καλό, κάποια στιγμή θα ασχοληθώ με μια καλύτερη "πατέντα".]

Ιδού το εξάρτημα, που ζυγίζει γύρω στα 5 κιλά αλλά μπορεί άνετα να κουβαλήσει 30, ακόμα και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες.

Δυτικό Πήλιο: ο (ξε)χα(σ)μένος παράδεισος

2009-05-18T06:50:00.022+03:00

Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Είναι παροιμιώδης η άγνοια του Έλληνα για τον τόπο του. Έχει το προνόμιο να ζει σε έναν τόπο με πλούσιο οικολογικό απόθεμα, αλλά ο πλούτος αυτός τού είναι άγνωστος κι ας βρίσκεται μόλις έξω από την πόρτα του. Στη χώρα "της αραχτής και της αρπαχτής" οι μόνοι γνωστοί τόποι είναι αυτοί στους οποίους υπάρχει εύκολη πρόσβαση με το IX αυτοκίνητο. Το "εινοσίφυλλο" Πήλιο, λόγω των ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών του παρελθόντος, έχει μείνει ανεπηρέαστο σε μεγάλο βαθμό από έντονες ανθρώπινες επεμβάσεις. Τα δάση του στο παρελθόν δεν βοσκήθηκαν έντονα, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι σε καλή κατάσταση. Τα δάση οξυάς που σκεπάζουν τις κορυφές του βουνού δίνουν εξαιρετικό νερό (το δάσος οξυάς είναι γνωστό στην παγκόσμια βιβλιογραφία ότι δίνει το καλύτερο νερό), ενώ παράλληλα προστατεύουν όλο το βουνό μέχρι κάτω τη θάλασσα από τη διάβρωση, και με τις υγιεινές τους ιδιότητες προσφέρουν εξαιρετικές ευκαιρίες για άσκηση αναψυχή και δημιουργική ενασχόληση, αποτελώντας επί της ουσίας σημαντικό κίνητρο για τους επισκέπτες που κάθε χρόνο δίνουν ώθηση στον ντόπιο τουρισμό.

Η περιοχή που έχει μείνει περισσότερο αλώβητη, και κυριολεκτικά μπορούμε να την αποκαλέσουμε "παρθένα περιοχή", είναι το βορειοδυτικό Πήλιο. Πρόκειται για το μισό της προστατευόμενης περιοχής "Όρος Πήλιο και Παράκτια Θαλάσσια Ζώνη". Την περιοχή αυτή την αναγνωρίζει κανείς εύκολα με την πρώτη ματιά στους χάρτες: απλά γιατί δεν έχει δρόμους. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε μια μεγάλη περιοχή που εκτείνεται περίπου από τα μέρη της Άνω Κερασιάς και του Βένετου μέχρι το Πουρί και τις κορυφές (Πουριανός Σταυρός), δεν υπάρχει ούτε ένας, μα ούτε ένας, ασφάλτινος δρόμος. Δεν υπάρχει δρόμος διότι δεν υπάρχει κανένας οικισμός, δεν υπάρχει κανένα σπίτι, δεν υπάρχει κανένα κτήμα, και (ευτυχώς για το μέρος) κοπάδια υπάρχουν ελάχιστα μόνο, κυριολεκτικά μετρημένα στα δάχτυλα.

Από παλιά κυκλοφορούσε η φήμη, ότι το ΒΔ Πήλιο είναι η τελευταία απομείνασα παρθένα φύση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά ίσως σε ολόκληρη την Ευρώπη. Υπήρχαν ανέκαθεν μαρτυρίες από όσους αγαπούσαμε την ορεινή πεζοπορία και επισκεπτόμασταν την περιοχή αυτή, για συναντήσεις επί του πεδίου με πεζοπόρους από ευρωπαϊκές χώρες, που δήλωναν... ρητώς και ανεπιφυλάκτως και με γνώση των συνεπειών του νόμου ότι έρχονταν κάθε χρόνο εδώ ειδικά για να περπατήσουν την τελευταία παρθένα φύση που γνώριζαν, δηλ. τη διαδρομή από τον Αγιόκαμπο μέχρι το Πουρί.

Όμως, τι κρίμα, δυστυχώς κάποιοι άλλοι παίρνουν κάποια πράγματα τόσο δεδομένα, κι ενώ αυτός ο πλούτος βρίσκεται τόσο κοντά τους τον έχουν πολύ μακριά τους. Εμείς κι αυτή τη φορά θα πάμε εκεί, όπως κάθε χρόνο, αυτό το Μάιο με το ποδήλατό μας. Η συνταγή για ένα θαυμάσιο σαββατοκύριακο είναι άλλωστε δοκιμασμένη: ξεκινάμε από Βόλο Σάββατο μεσημέρι, φτάνουμε για το βράδυ στην Άνω Κερασιά, Κυριακή πρωί ξεκινάμε για τη χωμάτινη περιπέτεια και μετά από 30 χιλιόμετρα στους δασικούς δρόμους το απόγευμα θα έχουμε επιστρέψει στη βάση. Α ναι, δεν ξεχνάμε και τη φωτογραφική μηχανή, τον αδιάψευστο "μάρτυρα" όσων θα δούμε. Διψάμε για το νερό των πηγών εκείνων που είναι εξαιρετικά υγεινό και διουρητικό, ανυπομονούμε να ρουφήξουμε τον αναζωογονητικό αέρα που φρεσκάρει τα πνευμόνια, να ακούσουμε τη βαθιά ησυχία του δάσους, να ατενίσουμε το βαθύ πράσινο που ξεκουράζει τα μάτια.

Είναι εκπληκτικό να σκεφτείς, γιατί ενώ στην περιοχή αυτή δεν υπάρχει τίποτε απολύτως το ανθρώπινο κάποιοι κάνουν λόγο για κατασκευή δρόμου. Ποια η σκοπιμότητα; Βέβαια η μόνη εξήγηση στο μυστήριο είναι η πάγια συνταγή της ανάπτυξης: πρώτα ο δρόμος, και σιγά σιγά θα έρθουν οι φέτες του σαλαμιού... οι αποχαρακτηρισμοί γης (οι γνωστοί "δασωθέντες αγροί" κλπ.), θα ξεφυτρώσουν οι βιλίτσες (τα γνωστά "κωλόσπιτα" κλπ.), τσουπ τα ξενοδοχειάκια, τσουπ οι επενδύσεις, και πάει λέγοντας. Έτσι κατάντησαν τα μέρη κοντά στον Αγιόκαμπο, μέσα σε δυο μόλις δεκαετίες, από ελεύθερη γη και φύση σε τσιμεντένιο συνονθύλευμα. Μια τυπική περίπτωση εφαρμογής της νεοελλαδικής αναρχίας, που έχει καταντήσει τη χώρα από τις δορυφορικές εικόνες όπως τη βλέπουμε στο διαδίκτυο στο μεγαλύτερο μέρος της να δίνει μια θλιβερή εικόνα ψωροφαγωμένου σκύλου. Όπου μυρίζει χρήμα οι συνένοχοι εύκολα συνευρίσκονται σαν τις μύγες στο μέλι: έμποροι γης, επενδυτές, χωριάτες να πουλήσουν χωράφια, δημαρχίσκοι που προσβλέπουν στα ψηφαλάκια τους, και το λοιπό καλό συναπάντημα, ένα σύστημα καλοδουλεμένο και εξόχως αποτελεσματικό.

Το ερώτημα είναι δραματικά απλό: θέλουμε να διαφυλάξουμε τον τόπο μας ή όχι; Το πρώτο αντίδοτο στην ισοπέδωση είναι η γνώση: όσο καλύτερα γνωρίσουμε τον τόπο μας τόσο δυνατότερα θα ακουστεί το "κάτω τα χέρια" στους διακορευτές του περιβάλλοντος όταν έρθει η αποφράδα ώρα της μπουλντόζας. Ευχόμαστε αυτός ο τόπος να μείνει αλώβητος από την ανθρώπινη απληστία και αχορτασιά, κληρονομιά για τα παιδιά μας στα οποία και θα τον αφήσουμε σαν μια φυσική παρακαταθήκη για να τους θυμίζει τον χαμένο παράδεισο. Ας μη την κάνουν επιτέλους εκεί τη ρημάδα την ανάπτυξη, ας την κάνουν αλλού (σιγά μη νοιαστούν για τις τσέπες μας, σιγά μη την κάνουν, μήπως την είδατε ποτέ πουθενά;). Ελπίζουμε περισσότεροι να γνωρίσουν και αυτόν τον τόπο από πρώτο χέρι, για να τον προστατέψουμε καλύτερα όταν χρειαστεί. Προς Θεού όμως, όχι με μηχανοκίνητα μεταφορικά μέσα, αυτά αφήστε τα απ΄ έξω!

Η διαδρομή.

Εικόνες (-)

Η λούτσα της Λυκόραχης. Εξαιρετικό μέρος για κατασκήνωση, μόνο μείνετε μακριά από το νερό. Αιτία το περίεργο ωράριο των βατράχων - το πανδαιμόνιό τους τη νύχτα θα σας ξεκουφάνει.

Η Κάρλα, όπως φαίνεται από την Άνω Κερασιά.

Ενημερωτική πινακίδα για το Μαυροβούνι. Καλό θα ήταν όμως και κάποια συντήρηση...

Η σουβάλα της Κάτω Γούρας.

Από την Κώστα Ράχη θέα στα ΒΔ. Αριστερά το Μαυροβούνι, δεξιά ο Κίσσαβος, στο βάθος ο χιονισμένος Όλυμπος.

Στην καρδιά του δάσους.

Στο Λαντοβίτο.

Στη μοναδική συστάδα με έλατα που υπάρχει στο Πήλιο.

Κοντά στο ρέμα της Καλιακούδας, με φόντο το θεσσαλικό κάμπο και την Κάρλα.

Μια νέα εκδοχή του αισώπειου μύθου με το λαγό και τη χελώνα...

Αρχείο ποδηλατοτουριστικών διαδρομών

2009-04-16T09:34:00.014+03:00

Οι ιδέες έχουν τη συνήθεια να έρχονται, έτσι ήρθε κι αυτή μια μέρα. Έψαξα στο ελληνικό διαδίκτυο και ομολογώ ότι δεν βρήκα ελληνικές σελίδες με ποδηλατοτουριστικές διαδρομές στην Ελλάδα (μόνο λίγες ξένες και μάλλον όχι αξιόλογες). Κάποιος πρέπει να το ξεκινήσει.

Διόρθωση: Αποφάσισα να δημιουργήσω μία ιδιαίτερη σελίδα -αυτό τουλάχιστον το αξίζουμε - αυτή.

Βελτίωση ποδηλάτου - ένα παράδειγμα αυτάρκειας

2009-04-12T16:20:00.006+03:00

Το πρώην καθημερινό ποδήλατό μου είχε παλιώσει και εδώ και καιρό σκεφτόμουνα να αγοράσω ένα καινούργιο. Μετά από μπόλικα χρόνια σκληρής χρήσης "τα είχε φάει τα ψωμιά του" το καημένο και είχε αποσβεστεί ήδη κάμποσες φορές... όμως θες από "βίτσιο" θες έτσι για πλάκα... αποφάσισα να επενδύσω λίγα χρήματα (όπως υπολόγισα όχι περισσότερα από 150Ε) για να το αναβαθμίσω, περισσότερο περίεργος να δω ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα παρά για να γλιτώσω τα επιπλέον χρήματα του καινούργιου.

Πήρε μια εβδομάδα δουλειά, στον ελεύθερο χρόνο στα απογεύματα. Και ιδού το αποτέλεσμα.

Το αναμορφωμένο "καινούργιο" ποδήλατο.

Πεταλιά την πεταλιά κάνεις χιλιόμετρα

Το πρώτο πράγμα με το οποίο ασχολήθηκα ήταν οι ρόδες. Αγόρασα δυο ζάντες, που θεώρησα ικανοποιητικές. Ικανοποιητική ζάντα δεν σημαίνει ακριβή ζάντα: επειδή σκέφτομαι με κριτήριο την ασφάλεια πρώτα απ΄ όλα η ζάντα δεν πρέπει να είναι "γερή", γιατί η ρόδα του ποδηλάτου παίζει σε ένα πιθανό ατύχημα το ρόλο που παίζει στο αυτοκίνητο το μπροστινό μέρος, δηλ. θα παραμορφωθεί απορροφώντας αυτή το σοκ της σύγκρουσης, γιατί βέβαια η ζάντα κοστίζει πολύ λιγότερο από τον σκελετό και αντικαθιστάται εύκολα. Τα κέντρα δεν ήταν σε καλή κατάσταση, αλλά επειδή οι φωλιές ήταν εντάξει τα κράτησα. Στο πίσω αντικατέστησα άξονα και κώνους. Άξονα (με βίδα, όχι μπλοκάζ, για έξτρα αντοχή) βρήκα σε ποδηλατά από χρωμιομολυβδαίνιο μαζί με τους κώνους, χρησιμοποίησα τον άξονα αλλά κώνους προτίμησα κάποιους που είχα ήδη της shimano και χάρηκα που ταίριαξαν (πράγμα όχι συνηθισμένο, αχ πονηρούλικα γιαπωνεζάκια). Στο μπροστινό κέντρο άλλαξα επίσης κώνους, και ο άξονας ήταν χτυπημένος και στραβός όμως με λίγο κόντρα χτύπημα με ξύλινο τάκο ήρθε εντάξει. Φυσικά μπήκαν καινούργιες μπίλλιες παντού, και μετά από γρασάρισμα και ρεγουλάρισμα τα κέντρα δούλεψαν καλά. Ακτίνες αγοράστηκαν επίσης καινούργιες, και οι 36άρες ρόδες πλέχτηκαν κανονικά.

Το σύστημα μετάδοσης δεν σήκωνε αστεία: μπήκε όλο καινούργιο (δισκομανιβέλα, κασέτα, αλυσίδα, ντεραγιέ). Επιλέχτηκαν προσεκτικά, ούτε ακριβά ούτε φτηνιάρικα. Η μεσαία τριβή δεν είχε μεγάλη φθορά, χρειάστηκε μόνο συντήρηση.

Τα ποτήρια τιμονιού δεν ήταν σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση, ωστόσο άφησα τα ίδια (μόνο έγινε συντήρηση) γιατί αυτό δεν είναι ένα μέρος του ποδηλάτου που χρειάζεται πολλή σημασία, ακόμα και με φθορά κάνουν τη δουλειά τους καλά.

Στις μεγάλες διαδρομές έχει σημασία η δυνατότητα να κουβάλάς μπόλικο νερό. Αντικατέστησα λοιπόν τις δύο παγουροθήκες με δύο αυτοσχέδιες, που κατασκεύασα από απλή αλουμινόλαμα 20άρα και απλά πριτσίνια και χωράνε μεγάλο μπουκάλι του 1,5 λίτρου. Έτσι μπορώ πλέον να κουβαλάω 3 κιλά χωρίς να απασχολώ χώρο πουθενά αλλού.

Αυτό που απέμενε, μιας και το ήθελα και ως τουριστικό ποδήλατο, ήταν η δυνατότητα να κουβαλάω αποσκευές. Μπόλικες αποσκευές. Η αρχική σκέψη ήταν λοιπόν, εάν θα μπορούσα να κουβαλώ στο μπροστινό μέρος του ποδηλάτου ότι και στο πισινό. Αποφάσισα να δοκιμάσω κάτι και γι΄ αυτό.

Πρώτα για το πίσω σύστημα, βρήκα μια φτηνή μεν αλλά καλά σχεδιασμένη σχάρα 4 σημείων, την οποία θα τροποποιούσα στο κάτω μέρος ώστε να μην δένει σε braze-ons στο σκελετό αλλά κατευθείαν πάνω στην κεντρική βίδα του άξονα (αυτό φυσικά για να σηκώσει μεγάλο βάρος). Πέταξα τα λαμάκια που είχε η σχάρα κάτω και τα αντικατέστησα με δυο σιδερένια αυτοσχέδια, στο άνω μέρος με δυο τρύπες για τις κάθετες μπάρες της σχάρας και στο κάτω μέρος μια τρύπα για την εξωτερική βίδα του άξονα (περασιά ώστε να βγαίνει εύκολα η ρόδα). Η σχάρα δοκιμάστηκε, ακλόνητη.

Τροποποιημένη πισινή σχάρα.

Για το μπροστινό σύστημα χρειάστηκε κάποιος αυτοσχεδιασμός. Τροποποίησα μια παλιά αυτοσχέδια σχάρα που έιχα κατασκευάσει για κάποια άλλα σακκίδια, ώστε να μπορούν να δέσουν επάνω οι κανονικοί ποδηλατικοί σάκκοι με τα clips της Ortlieb. Το καταλληλότερο ελαφρύ και φτηνό μέταλλο είναι φυσικά το αλουμίνιο. Ήθελα να αποφύγω τις κολλήσεις, γιατί με την υψηλή θερμοκρασία το αλουμίνιο υποβαθμίζεται σημαντικά, πράγμα που θα σήμαινε πιθανό πρόβλημα αντοχής σε μεγάλα βάρη, ένα ρίσκο που δεν ήθελα. Εφάρμοσα δέσιμο με βίδα όπου ήταν εύκολο και όχι με αλουμινοκόλληση. Κόβοντας μια παλιά σχάρα 3 σημείων (όχι τεσσάρων γιατί ήθελα δέσιμο στην κεντρική βίδα του τιμονιού) και με 4 μπάρες κάθετες για στερεότερο δέσιμο, την φόρεσα στο άνω μέρος και στηρίχτηκε καλά. Έτσι το ποδήλατο απέκτησε και στο μπροστινό του μέρος ένα σύστημα στήριξης ισάξιο με το πισινό. Φυσικά ο σχεδιασμός έγινε με τα σακκίδια να έρχονται σε χαμηλή θέση (lowriders) και το σύστημα στήριξης αποδείχτηκε πολύ δυνατό, αλλά το πόσο συνολικό βάρος τελικά θα μπει μπροστά θα κριθεί από τη θέση των σάκκων (έχουν δυνατότητα ρύθμισης μπρος-πίσω) και την συμπεριφορά του τιμονιού στην οδήγηση - πράγμα που από ότι φαίνεται δεν θα είναι ιδιαίτερο πρόβλημα. Ήταν σημαντικό ότι η στήριξη των σάκκων έγινε σε σημείο που επιτρέπει το ρεγουλάρισμά τους κοντά στο σημείο όπου το κέντρο βάρους τους πέφτει πάνω στην ευθεία περιστροφής του τιμονιού, ώστε να μην επιβαρύνεται το τιμόνι στην οδήγηση - πράγμα βέβαια που είναι και το σημείο-κλειδί στο σκεπτικό των lowriders.

Το μπροστινό σύστημα στήριξης, για 2 σάκκους χαμηλής στήριξης + σχάρα κορυφής.

Μπροστινός σάκκος, ίδιος σε μέγεθος με πισινό.

Συμπέρασμα

Φτερά μπρος και πίσω συμπλήρωσαν το "νέο λουκ" του ποδηλάτου. Το ποδήλατο τσουλάει πολύ ωραία, δεν ακούγεται κανένας θόρυβος, σταθερότατο, έχει άψογη συμπεριφορά και σού δίνει την αίσθηση της σιγουριάς και ότι θα πάει οπουδήποτε εσύ θελήσεις να το πάς.

Χωρίς να αγοράσω καινούργιο ποδήλατο, αξιοποιώντας παλιά υλικά και με λιγότερο από 150 ευρώ απέκτησα ένα ποδήλατο που για τα επόμενα τουλάχιστον 4 χρόνια θα με υπηρετήσει πιστά και με ασφάλεια.

Με λίγη φαντασία και προσωπικό χρόνο και προσπάθεια μπορούμε να βελτιώσουμε ένα παλιό ποδήλατο
• χωρίς να ξεπαραδιαστούμε
• κάνοντάς το όπως το θέλουμε
• απολαμβάνοντας τη δημιουργικότητά μας
• και σε τελική ανάλυση χωρίς άγχος να μη μας το κλέψουνε, αφού ακόμα και αν γίνει αυτό (χτύπα ξύλο!) εύκολα θα μπορέσουμε να το αντικαταστήσουμε.

Ένα βίντεο για την προώθηση του ποδηλάτου

2009-03-01T22:16:00.005+02:00

Αφιερωμένο στον μεγαλύτερο τεμπλεχανά του σύμπαντος

Μια απλή ταινιούλα για την προώθηση του ποδηλάτου στη χώρα της αρπαχτής και της αραχτής. Όποιος έχει ανάγκη από λίγη έμπνευση ας το δει. Δες το σε πλήρη οθόνη (με εγγραφή στο vimeo μπορείς να κατεβάσεις το αρχικό βίντεο). (Για το πώς γεννήθηκε... διάβασε πιο κάτω.)

Το βίντεο

Το χρονικό

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου σήμερα. Μετά από πολλές μέρες με χειμωνιάτικο καιρό, ο καιρός έφτιαξε. Επιτέλους καλός καιρός! Πήρε το ποδήλατό του για την καθιερωμένη βόλτα στα εξώτερα της κωμόπολής του.

Περνώντας από το κέντρο της μικρής επαρχιακής πόλης, στην παραλία έπρεπε να περάσει από τα "περιδρομιάδικα". Έτσι αποκαλούσε τον παραλιακό δρόμο τον γεμάτο (ούτε τετραγωνικό μέτρο δεν έμεινε ανεκμετάλλευτο) με τις ταβέρνες ουζερί και τα λοιπά φαγάδικα. Κάθε μέρα που θα σκάσει καλός καιρός, αργίες κυρίως, τίγκα όλη η παραλία στους πελάτες, δε θα έβρισκες ούτε τραπέζι ούτε καρέκλα να καθίσεις, καρφίτσα δεν πέφτει. Τα γκαρσόνια πηγαινοέρχονται με ρυθμό πανικού, περνώντας συνεχώς το δρόμο με τα αυτοκίνητα -και τα παρκαρισμένα και τα διερχόμενα από το δρόμο- για να εξυπηρετήσουν τους περιδρομιάζοντες. Και βέβαια οι περιδρομιάζοντες, εν μέσω του άκρως χαρακτηριστικού μόνιμου θορύβου της περιδρομιάσεως και μαχαιροπηρουνοεργασίας, εργάζονται πυρετωδώς, εκτιμώντες δεόντως τα εκπληκτικής ποιότητος νεοελληνικά ταβερνοεδέσματα. Μόνο τα σαγόνια εργάζονται. "Μια τζατζίκι!" ακούγεται περιστασιακά καμιά φωνάρα ανάμεσα στα τσάνγκα-τσούνγκα από τα μαχαιροπήρουνα, και το γκαρσόνι τσακίζεται να το φέρει χαϊδεύοντας ξυστά το διερχόμενο ΙΧ στο δρόμο.

Τα σαγόνια είναι το μόνο καλά γυμνασμένο μέρος του σώματος του Νεοέλληνα. Οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματός του ο Νεοέλληνας αρνείται μετα βδελυγμίας να το γυμνάσει. Κάθε σωματική προσπάθεια θεωρείται από τον Νεοέλληνα μία απαράδεκτη προσωπική προσβολή. Α πα πα! Μη του ζητήσεις να κάνει κάτι που απαιτεί οποιαδήποτε σωματική προσπάθεια, σε παρακαλώ τον προσβάλλεις. Κάθεται στο αραχτάδικο και το ΙΧ του το έχει παρκάρει λίγα μέτρα πιο κει. Τι, να περπατήσει από το πάρκινγκ μέχρι το φαγάδικο; Ο δήμαρχος αν δεν τού εξασφαλίσει μια απόσταση μικρότερη των 30 μέτρων από το παρκινγκ μέχρι τη μάσα, δεν θα δει ψήφο στον αιώνα. Τα σαγόνια πάντα να δουλεύουν, αλλά οι κάλτσες να μην ιδρώνουν ποτέ. Ο Νεοέλληνας τρέφει ένα ιδιάζον συνδυασμό συναισθημάτων για το σώμα του: το αγαπά υπερβολικά όταν τρώει και το μισεί υπερβολικά όταν εργάζεται.

Πέρασε από τα περιδρομιάδικα, μέσα από την τσίκνα τα αρώματα των κυριών και άλλες ευωδίες, και κατευθύνθηκε προς τα περίχωρα. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά της ώρας, ήταν στον παράδεισό του. Σε έναν από τους πολλούς. Ο καιρός υπέροχος, ο ήλιος υπέροχος, η ατμόσφαιρα υπέροχη, χαρά θεού όλος ο τόπος. Το καθιερωμένο "κύκλωμα εφιδρώσεως" διήρκεσε γύρω στη μιάμιση ώρα, όπως συνήθως. Επέστρεψε σπίτι, απόλαυσε έναν υπέροχο χυμό από τα πορτοκάλια που βρήκε στη διαδρομή του, και, απόλυτα χαλαρός γεμάτος και ευτυχισμένος, σκέφτηκε να φτιάξει αυτό το βιντεάκι, και να το αφιερώσει στο μεγαλύτερο τεμπλεχανά του σύμπαντος. Έπαιρνε μια τρελή χαρά από μια τρελή χαιρεκακία που ξεπηδούσε από μέσα του: μια αυτοδίκαιη εκδίκηση απέναντι σε αυτούς που δεν ξέρουν τι χάνουν ενώ ξέρουν τι θα έπρεπε να κάνουν.

Περί πνευματικότητας του ποδηλάτου

2008-12-19T20:41:00.002+02:00

ή πώς ένα μυστήριο περιμένει λύση

"Η ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου" κατά την ποιητική έλαμψη του Εμπειρίκου. Ο Εμπειρίκος κάποια ωραία πρωία εμπνεύστηκε από την ανάπτυξη του ποδηλάτου - το κεντρικό γρανάζι με τα δόντια που προκάλεσε την κίνηση προς την εμπειρίκια εκδρομή - εγώ ένα ωραίο απόγευμα από τη σαμπρέλα. Πειράζει; Μη με κατηγορήσετε γι΄ αυτό. Άλλοι φταίνε, αυτοί που προέκτειναν την έννοια της πνευματικότητας σε νέα πεδία αλλά ασφαλώς όχι ποδηλατικά. Γιατί όμως, τι έφταιξε το καημένο το ποδήλατο;

Στη μηχανική, πνευματικό καλείται ό,τι λειτουργεί με αέρα. Από αυτή την άποψη, το ποδήλατο είναι πνευματικό. Ρωτήστε τον πισινό σας τι θα τραβούσε αν το ποδήλατό σας δεν είχε σαμπρέλες. Έτσι κι αλλιώς και τώρα πολλά τραβάει, κι εδώ που τα λέμε κάτι ξέρει κι αυτός από πνευματικές λειτουργίες, αλλά αν έχετε ποτέ καβαλήσει Penny Farthing - εκείνο το αρχαίο είδος ποδηλάτου με τη μεγάλη ρόδα χωρίς ούτε ανάπτυξη ούτε σαμπρέλα - τότε σίγουρα ο πισινός σας θα ξέρει καλύτερα από σας τι πάει να πει μαρτύριο: ο δικός μου πάντως δεν άντεξε παραπάνω από μισή ώρα ψηλά σε εκείνο το πράγμα και εμμέσως πλην αμέσως μού συνέστησε ο δύσμοιρος να επανέλθω σε περισσότερο πνευματικές λύσεις. Η ιστορία του ποδηλάτου λένε ότι ξεκίνησε από τον εκρηκτικό Leonardo da Vinci που από το 1490 είχε συλλάβει το concept του ποδηλάτου, αλλά η πνευματική ιστορία του ποδηλάτου κρατάει από εκεί γύρω στο 1800 που ο John Boyd Dunlop τού έβαλε εξωτερικά ελαστικά με εσωτερικό αεροθάλαμο αντικαθιστώντας τα μέχρι τότε συμπαγή για την καλύτερη απορρόφηση των κραδασμών.

Ευτυχώς ή δυστυχώς εγώ δεν υπήρχα το 1800, άρχισα το ποδήλατο εδώ και λίγες δεκαετίες, αλλά αυτό το μέγα μυστήριο ακόμα δεν έχει λυθεί. Το μυστήριο ξαναχτύπησε αυτή την εβδομάδα. Αλλά ας παρουσιάσω τα γεγονότα, και από αυτά ο καθείς ας προτείνει τη δική του εξήγηση στο μυστήριο - αν έχει καμία. Και φυσικά δεν είμαι ο μόνος που το έχει παρατηρήσει... όλοι οι ποδηλάτες κάποτε παθαίνουν τέτοια ανεξήγητα συμβάντα.

Δευτέρα: το λάστιχο τρυπάει. Κανένα πρόβλημα, δεν είναι φυσικά ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Η τρύπα είναι μικρή, χάνει λίγο, ξεφουσκώνει σε 3-4 ώρες. Φουσκώνω με την τρόμπα, κάνω τις δουλειές μου, και όταν θα επιστρέψω σπίτι με την ησυχία μου θα το κολλήσω. Έτσι και γίνεται: το απόγευμα βγάζω τη σαμπρέλα, τρύπα δεν βρίσκω όμως. Ξαναψάχνω, ξαναψάχνω, βάζω σε νερό, ξαναψάχνω, ζουλάω ξαναζουλάω, ελέγχω και τη βαλβίδα, όμως τρύπα πουθενά. Ελέγχω φυσικά και το εξωτερικό λάστιχο, καρφίτσα ή άλλο μυτερό εμπόδιο κανένα και τίποτα. Ξαναφοράω, φουσκώνω, φεύγω. Σε 3 ώρες πάλι ξεφούσκωτο το λάστιχο.

Τρίτη: η ιστορία επαναλβάνεται. Ψάξιμο σαμπρέλας και λάστιχου με την απόλυτη επιμέλεια και πάλι. Τρύπα πουθενά δεν βρίσκω. Φοράω. Σε 3 ώρες ξεφούσκωτο.

Τετάρτη: η ιστορία σήμερα δεν επαλαμβάνεται. (Γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις φυσικά δε χολοσκάω, καθώς το κόστος της λύσης του προβλήματος ισούται ακριβώς με 2 ευρώ - όσο δηλ. το κόστος μια καινούργιας σαμπρέλας, απλά τώρα να βρε παιδάκι μου μιλάμε για το μυστήριο.) Με εμφανή διάθεση για παιχνίδι, λύνω ρόδα, βγάζω το εξωτερικό λάστιχο, το αντικαθιστώ και ξαναμοντάρω με άλλο εξωτερικό λάστιχο... ό-μως... με την ί-δι-α σα-μπρέ-λα. Φουσκώνω και συνεχίζω.

Θέλετε να μάθετε τι συνέβη; Από τότε (πέρασαν πολλές μέρες) το λάστιχο δεν έχει ξεφουσκώσει καθόλου. (Και νά ΄τανε η πρώτη φορά που γίνονται τέτοια.)

Προειδοποίηση: κάθε θεωρία θρησκευτικού τύπου (επειδή είσαι αμαρτωλός ο θεός σε τιμωρεί), μεταφυσικού τύπου (επειδή κρύφτηκε κατά λάθος ένα διαολάκι μέσα στη σαμπρέλα όταν τη φτιάχνανε στο εργοστάσιο), αστρολογικού τύπου (επειδή ο Άρης διέρχεται από τον τρίτο οίκο του ωροσκοπίου σου σε τρίγωνο με τα βυζιά της Ανδρομέδας και σε τετράγωνο με τα αχαμνά του Ωρίωνα) και τα όμοια θα παταχθεί πάραυτα και αρκούντως και με τη μέγιστη σφοδρότητα.

Η Ιθάκη και το Ταξίδι

2008-12-15T05:51:00.003+02:00

Ο Βασίλης και η Δανάη ταξίδεψαν μέχρι την Κίνα. Ας ταξιδέψουμε και εμείς.

Το κείμενο αντιγράφηκε από εδώ.

Ένα ταξίδι με ποδήλατο μεταμορφώνει τη ζωή μας...

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Το παιδί γεννιέται σαν ένα στεγνό σφουγγαράκι γεμάτο πόρους. Έτοιμο να ρουφήξει για να ικανοποιήσει τη δίψα του. Είναι ανοιχτό στο να νιώσει με όλες τις αισθήσεις του αυτά που υπάρχουν γύρω του.
Σιγά σιγά βαραίνει το σφουγγάρι με αυτοματισμούς της καθημερινής ζωής. Της επανάληψης. Με αυτοματισμούς και δεδομένα. Κι αυτό είναι εως ένα βαθμό αναγκαίο. Τα δεδομένα είναι μια αγκαλιά προστασίας για το παιδί που μεγαλώνει.

Μια υλική ασφάλεια : ξέρω πως όταν ανοίξω το ψυγείο θα βρω νερό και φαγητό. Ξέρω πως με περιμένει το κρεβάτι και μια στέγη όταν γυρίσω κουρασμένος στο σπίτι...
Μια ψυχολογική σιγουριά : ξέρω πως πάντοτε θα έχω δίπλα μου την οικογένεια και τους φίλους, οι οποίοι θα με στηρίξουν όταν δυσκολευτώ.

Αυτή η προστατευτική αγκαλιά είναι αναγκαία. Για όλους μας.
Η καθημερινότητα – η ρουτίνα, η μονότονη διαδοχή καταστάσεων - έχει όμως τη δύναμη να βουλώσει τους πόρους του σφουγγαριού. Τα δεδομένα έχουν τη δυνατότητα να με πείσουν πως είναι μοναδικά και ανεξίτηλα. Μπορώ να παρασυρθώ πολύ εύκολα και να καλυφθώ με ένα αδιαφανές κουβούκλιο παγιωμένων αντιλήψεων ξεχνώντας πως υπάρχουν αμέτρητες δυνατότητες λίγο παραπέρα.
Ταξιδεύω δε σημαίνει παίρνω το ποδήλατο και φεύγω. Δε σημαίνει αποφεύγω την καθημερινότητα και τα προβλήματά μου. Δε μιλάω για μια μόδα : δοκιμάζω ένα έξαλλο ρούχο ή ένα ασυνήθιστο φαγητό. Δε μιλάω για μια στιγμιαία αποφυγή από την κουραστική μου ρουτίνα. Μιλαώ για ένα ταξίδι που γίνεται τρόπος ζωής.
Ένα ταξίδι με εγγενείς δυσκολίες, όπου είμαι εκτεθειμένος σε διαφορετικά δεδομένα. Ζω και εγώ μια απρόσμενη καθημερινότητα που αλλάζει διαρκώς. Πρέπει να ψάξω ένα σκέπαστρο για να προστατευτώ από τα σκαμπανεβάσματα του καιρού, τροφή και νερό εκεί που η φύση δυσκολεύεται να προσφέρει. Πρέπει να μάθω να προσαρμόζομαι. Έτσι μαθαίνω να εκτιμώ.
Από την άλλη επιλέγω μια γλυκιά δυσκολία. Να δείξω το πόσο όμορφα μπορώ να επικοινωνήσω με ανθρώπους οι οποίοι «μοιάζουν τόσο διαφορετικοί». Εγώ είμαι ο ηθοποιός που αποφασίζει να βιώσει και να ενσωματωθεί στο νέο σκηνικό, να μάθει τη διάλεκτό του, να ντυθεί στα χρώματά του και να χαμογελάσει στο ίδιο χαμόγελο που δέχεται.
Χωρίς τους ανθρώπους που γνωρίσαμε δε θα είχαμε φτάσει πουθενά. Ταξιδεύοντας γινόμαστε ένα πολύχρωμο σφουγγάρι με πολύμορφους πόρους.

ΟΝΕΙΡΑ

Ο άνθρωπος είναι περισσότερο αποδοτικός όταν είναι ικανοποιημένος... Είναι δημιουργικός και ανοιχτός απέναντι στους άλλους. Όλοι κερδίζουν με αυτό τον τρόπο. Όλοι μεγαλώνουμε με την τάση να προσεγγίζουμε για να ρωτήσουμε και να μάθουμε – το στοιχείο της περιέργειας – και συχνά νιώθουμε ότι ταυτιζόμαστε με ιδέες και δράσεις ίσως και στο βαθμό που τις ασπαζόμαστε και τις κάνουμε κομμάτι μας. Όλοι μας έχουμε μια φλόγα μέσα μας που άλλοτε σιγοκαίει και άλλοτε φουντώνει. Η καθημερινότητα συχνά δρά ενάντια στα πηγαία ένστικτά μας και τα καταπιέζει. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από την ανθρώπινη έκφραση, όταν αυτή εκδηλώνεται αβίαστα, ανεξάρτητα από το κοινωνικό κόστος και τις θυσίες που χρειάζονται. Ένας άνθρωπος γεμάτος είναι βέβαιο πως μπορεί να συμβάλει στο κοινό καλό.

ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουν πως ένα τέτοιο ταξίδι είναι κατόρθωμα που μόνο ένας υπεραθλητής με ιδιαίτερες σωματικές και ψυχικές ικανότητες μπορεί να επιτύχει. Αντιθέτως, το ταξίδι με ποδήλατο είναι ο πλέον ιδανικός τρόπος να προσεγγίσουμε το περιβάλλον και να μοιραστούμε εμπειρίες με τους συνανθρώπους μας. Χρησιμοποιούμε τα ελάχιστα δυνατά τεχνητά μέσα για να διασχίσουμε το χώρο και κινούμαστε με σχετικά αργούς ρυθμούς, γεγονός που μας βοηθάει να συμμετέχουμε στα γύρω δρώμενα και να βιώνουμε έντονα εμπειρίες. Ένα ποδήλατο γεμάτο αποσκευές και εξοπλισμό αναμφίβολα τραβάει την προσοχή των ντόπιων, ενώ η προφανής απουσία πλούτου δεν παρουσιάζει καμία απειλή. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται εύκολα η αρχική προσέγγιση και μια ολόκληρη διαδικασία ανταλλαγής ιδεών, πληροφοριών και συναισθημάτων μπορεί να ακολουθήσει εφόσον την επιζητήσουμε. Γνωρίσαμε πάρα πολλούς ανθρώπους κατά τη διάρκεια της διαδρομής, οι οποίοι μας φέρθηκαν ανοιχτόκαρδα προσφέροντάς μας αξέχαστη φιλοξενία. Κύριος στόχος μας υπήρξε η ενδυνάμωση των ανθρώπων μέσω της προτροπής να αγωνιστούν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, όπως εμείς καταφέραμε να ζήσουμε το δικό μας όνειρο μέσα από την περιήγηση με ποδήλατο: ένα ταξίδι στον κόσμο ανταλλάσοντας εμπειρίες με τους ανθρώπους που γνωρίζαμε. Υποστηρίζουμε πως «τα πάντα είναι δυνατά» εφόσον πιστεύουμε σε κάτι και αγωνιζόμαστε να το πετύχουμε. Το σλόγκαν στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου ξεχώριζε: “One World, One Dream” Είμασταν τυχεροί που καταφέραμε να βιώσουμε την αδερφικότητα στην παγκόσμια διάστασή της και θα συνεχίσουμε να την αναζητούμε!

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙ

Ο άνθρωπος βυθισμένος στην καθημερινότητα, στη συνήθεια, απομονώνεται συναισθηματικά και νοητικά από τα θορυβώδη ερεθίσματα για να αντέξει. Με αυτή του την προστατευτική στάση στερείται κάθε ευκαιρίας που παρουσιάζεται γύρω του για προσωπική καλλιέργεια και εξέλιξη. Συχνά μπορούμε να φτάσουμε και στα άκρα θεωρώντας δεδομένα και παγιωμένα αυτά που έχουμε συνηθήσει.

Η καθημερινότητα μεταμορφώνει τη διαδρομή σ’έναν αόρατο δρόμο. Ένας δρόμος που δεν έχει άλλο λόγο να υπάρχει εκτός από τη συνήθεια. Ένας δρόμος που απλά ακολουθεί κάποιος. Το μόνο που παροτρύνει έναν άνθρωπο να ανέβει σ’αυτό το τρένο είναι το μέρος στο οποίο θα φτάσει. Είναι αυτό που θα αγοράσει το Σαββατοκύριακο. Είναι η βραδιά που θα περάσει στην ταβέρνα με τους φίλους του μετά από μια δύσκολη εβδομάδα δουλειάς. Τελικά ζούμε για το αύριο, για το «σε μια βδομάδα, σε 10 χρόνια όταν ξεπληρώσω το δάνειο μου, θα ζήσω». «Όταν πάρω τη σύνταξή μου θα κάνω αυτό που θέλω».

Όλοι σκεφτόμαστε μονάχα το πού θα φτάσουμε. Κι ο δρόμος αόρατος, ασήμαντος. Περνάμε από το διάδρομο χωρίς να παρατηρήσουμε το τί καινούργιο μπορεί να βρίσκεται στους τοίχους. Πώς τα περάσατε στην Κίνα; Ποια Κίνα; Και το ταξίδι; Η διαδρομή; Εμείς πάντως τη ζήσαμε, τη νιώσαμε βαθιά μέσα στο πετσί μας...

Δικαίωμα στην Ελεύθερη Φύση τώρα!

2008-12-15T05:32:00.004+02:00

Ποιοι θέλουν το ξεπούλημα της ελληνικής φύσης

Στο πνεύμα της "τουριστικής ανάπτυξης" που υπηρετούν τα κοράκια της πολιτικής τα τελευταία χρόνια, κατά το δυτικό πρότυπο της αγοράς, ονειρεύονται μια Ελλάδα όπου ο κόσμος δεν θα έχει πρόσβαση στη φύση, ώστε να αναγκάζεται να πληρώνει ακόμα και για αυτό!
Πριν είναι αργά πρέπει όλοι μας να ξυπνήσουμε, γιατί ήδη έχει γίνει ζημιά σε πολλά μέρη στην Ελλάδα, και αν αυτό προχωρήσει θα έρθει η στιγμή που η "φύση" μας θα γίνει ιδιωτική.
Το κείμενο που ακολουθεί το αντέγραψα από εδώ.

η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Εδώ και χιλιετίες η διαβίωση στη φύση είναι μια πραγματικότητα για τον άνθρωπο. Μπορεί για τον περισσότερο κόσμο να θεωρείται δεδομένο πως κάποιος μπορεί – ελεύθερα – να επιλέξει να περάσει κάποιες στιγμές στη φύση, να κοιμηθεί στην αγκαλιά της Μάνας Γης κάτω απ' τα αστέρια. Όμως ο νόμος Ν.2160/93 (παρ.12, άρθ. 4) (ΦΕΚ 18/Α/19.7.93) "Ρυθμίσεις για τον τουρισμό και άλλες διατάξεις" απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση σε κοινόχρηστους χώρους, δάση, αιγιαλούς, ακόμη και σε ιδιωτικά οικόπεδα (!), επιφυλάσσοντας στους παραβάτες αυτόφωρη σύλληψη, ποινή φυλάκισης και χρηματική ποινή μέχρι 150 ευρώ. Αντίστοιχα, όσοι κτίζουν αυθαίρετα σε δάση, αιγιαλούς και κοινόχρηστους χώρους συνήθως κερδίζουν και έπαθλο-επιβράβευση της καταπάτησης, τη νομιμοποίηση.

Ο σχετικός νόμος – που βασίστηκε σε ένα μεταχουντικό νόμο του 1974, που σκοπό είχε να χρησιμοποιηθεί ενάντια στους τσιγγάνους και στους χίππυς της εποχής – απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση μέσα από διατάξεις που μετατρέπουν τους κοινόχρηστους ελεύθερους χώρους σε δημόσια περιουσία η οποία "αξιοποιείται" μέσα από τη μίσθωσή της σε ιδιώτες για τη δημιουργία οργανωμένων χώρων κατασκήνωσης και ενοικιαζόμενων δωματίων. Είναι προφανές ότι αυτή η απαγόρευση είναι παράλογη και επιβάλλεται καθαρά για εισπρακτικούς λόγους, για να εγκλωβίσει τους παραθεριστές σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο τουρισμού και να προασπίσει το οικονομικό συμφέρον των επιχειρηματιών αφού πλέον δεν θα μπορεί κανείς να κάνει διακοπές στη φύση αν δεν πληρώσει το αντίτιμο στην ιδιωτική επιχείρηση.

Η ελεύθερη κατασκήνωση όπως κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα παρουσιάζει θετικές και αρνητικές πτυχές. Η επαφή με τη φύση, η δημιουργία κοινοτήτων μέσα στους χώρους κατασκήνωσης και οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στους κατασκηνωτές είναι από τις βασικές αιτίες επιλογής διαμονής σε τέτοιους χώρους. Η έλλειψη οργανωμένων υπηρεσιών (αποκομιδή σκουπιδιών, χώροι υγιεινής κ.τ.λ.) προάγει την συνυπευθυνότητα, την αυτορύθμιση και την αυτοοργάνωση.

Όπως και σε κάθε άλλη κοινότητα έτσι και σε αυτές των κατασκηνώσεων υπάρχουν προβληματικά μέλη. Η συναίσθηση, όμως, της υπευθυνότητας που υπάρχει στους υπόλοιπους για την προστασία του χώρου που τους φιλοξενεί (και λόγω περιβαλλοντικής ευαισθησίας, αλλά και – κυρίως – για λόγους πρακτικούς) έτσι ώστε να τον βρουν στην ίδια κατάσταση τον επόμενο χρόνο, οδηγεί στην απομόνωση ή ακόμα και την απομάκρυνση τέτοιων κατασκηνωτών και στην κατά το δυνατόν αποκατάσταση της καθαριότητας.

Η απαγόρευση της ελεύθερης κατασκήνωσης έχει συνέπειες κοινωνικές, οικονομικές και οικολογικές. Στερεί σε αυτόν που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα ή επιλέγει να ζει με χαμηλό επίπεδο καταναλωτικών αναγκών το αναφαίρετο δικαίωμα να χαίρεται τις φυσικές ομορφιές της χώρας του, να απειλείται με κοινωνικό αποκλεισμό που τον μεταβάλλει σε μετανάστη και απόβλητο μέσα στην ίδια του τη χώρα. Η βιομηχανοποίηση του περιβάλλοντος πλήττει πρώτα απ' όλα το ίδιο το αγαθό που φιλοδοξεί να πουλήσει. Αυτό ήδη φαίνεται στην κάμψη που παρουσιάζει ο τουρισμός στην Ελλάδα που δεν έχει πλέον να προσφέρει αμόλυντη παρθένα φύση ή στο παράδειγμα της Ισπανίας όπου ξεκίνησαν να κατεδαφίζουν ξενοδοχεία από τη ζώνη παραλίας. Σε οικολογικό επίπεδο οι συνέπειες είναι ολέθριες. Παραδεισένιοι κολπίσκοι μετατρέπονται σε μαρίνες πετρελαιοκίνητων γιωτ, μονοπάτια μετατρέπονται σε δρόμους που φέρνουν τα αυτοκινούμενα και το καυσαέριό τους σε δάση και ακτές, το πράσινο ξεριζώνεται και καλύπτεται από γκρι, ρέματα μπαζώνονται, κ.α. Είναι γεγονός πως τη μακροχρόνια ζημιά που προκαλεί η οικονομική εκμετάλλευση μιας παραλίας (καταστροφή χλωρίδας και τοπίου, συρρίκνωση ελεύθερων χώρων κλπ.) δεν προκαλούν ούτε όλοι οι ελεύθεροι κατασκηνωτές της χώρας.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στον τόπο μας είναι η "αξιοποίηση" της παραλίας Παρίσαινας στο Χορευτό Πηλίου (προστατεύεται από το νόμο NATURA 2000 -Κωδικός GR1430001). Η παρουσία ελεύθερων κατασκηνωτών εκτός απ' την οικονομική τους συμβολή στα καταστήματα της ευρύτερης περιοχής, βοήθησε και στη διατήρηση της μοναδικής φυσικής κληρονομιάς. Από παλιά με το μάζεμα των σκουπιδιών που ξέβραζε η θάλασσα αλλά και τα σκουπίδια που άφηνε πίσω του ο μικροαστισμός του σαβ/κου. Σήμερα με τους αγώνες ενάντια στα καταστροφικά σχέδια "αξιοποίησης" της παραλίας και μετατροπής του φυσικού τοπίου σε τσιμέντο.

Πιο συγκεκριμένα, έχει καταστραφεί το δασάκι της παραλίας (έχουν απομείνει μόλις 3 δέντρα) που είχε αναπτυχθεί πέριξ μιας πηγής που βρίσκεται εντός ορίων αιγιαλού και έμπροσθεν του κτήματος τους τέως δημάρχου Ζαγοράς. Ως δήμαρχος, διάνοιξε δρόμο μέσα σε ρέμα, τσιμεντόστρωσε μέρος του, δημιουργώντας πρόσβαση αυτοκινήτων στην αμμουδιά όπου πλέον παρκάρουν. Φυτεύτηκαν στύλοι ΔΕΗ στην αμμουδιά, με κονδύλια της δημαρχίας, προς ηλεκτροδότηση της υπό κατασκευή καντίνας του. Επιχείρησε την ανάπτυξη ομπρελοκαθισμάτων στην αμμουδιά αλλά η απόφαση του δήμαρχου να εκχωρήσει την παραλία στον υιό του απορρίφθηκε στην περιφέρεια. Ως ιδιώτης πλέον, κατασκεύασε δρόμο πρόσβασης αυτοκινήτων από την αμμουδιά προς την καντίνα του στη θέση του κατεστραμμένου δασυλλίου. Παρά τις καταγγελίες και τις κινητοποιήσεις, οι αρχές αδιαφόρησαν και ευνόησαν να βρει ο τέως δήμαρχος μιμητές από ιδιοκτήτες παρακείμενων κτημάτων, τα οποία μετατρέπονται σε οικόπεδα με πρόσβαση από τον "δρόμο"-αμμουδιά, συνέχεια του δρόμου μέσα στο ρέμα…

Κάνοντας υπεύθυνα ελεύθερη κατασκήνωση θα μας επιτρέψει να απολαύσουμε περισσότερο αυτή την εμπειρία χωρίς να υποθηκεύουμε το δικαίωμα επερχόμενων γενεών σε αυτή την απόλαυση, αλλά και θα ενδυναμώσει τα δικαιώματά μας και τις διεκδικήσεις μας ως ενεργοί πολίτες που θέλουν ελεύθερη πρόσβαση στις φυσικές ομορφιές αυτής της χώρας.

Ως ενεργοί και ελεύθεροι πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να απαιτήσουμε άμεσα την κατάργηση των παράλογων διατάξεων του Ν.2160/93 που απαγορεύουν την ελεύθερη κατασκήνωση αλλά και να βρούμε τρόπους να αυτορυθμίσουμε της περιοχές ελεύθερης κατασκήνωσης προάγοντας ένα "ηθικό" κώδικα ελεύθερης κατασκήνωσης.

Τα παρακάτω είναι μερικές μόνο ιδέες για να απολαύσουμε την ελεύθερη διαβίωση στη φύση πιο υπεύθυνα:

1. Όταν ταξιδεύετε προς την περιοχή ελεύθερης διαβίωσης προτιμήστε τη δίοδο από ήδη υπάρχοντα μονοπάτια για να μην καταστρέψετε τη χλωρίδα και συμβάλετε έτσι στη διάβρωση του εδάφους. Αποφεύγετε τη χρήση αυτοκινούμενων στον αιγιαλό, ιδίως σε περιοχές με ιδιαίτερη βλάστηση αλλά και σε αμμόλοφους.
2. Έχετε πάντα μαζί σας σακούλες απορριμμάτων για να παίρνετε μαζί σας φεύγοντας όχι μόνο τα δικά σας σκουπίδια και ότι πλαστικό ξεβράζει η θάλασσα αλλά και προηγούμενων κατασκηνωτών-λουόμενων όποτε είναι εφικτό. Προσπαθήστε να αφήνετε το χώρο σε καλύτερη κατάσταση από ότι τον βρήκατε. Καλό θα είναι να φτιάξετε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο για τα σκουπίδια σας αν θα μείνετε ημέρες για να μαζεύετε τις σακούλες απορριμμάτων, ενώ τα οργανικά απορρίμματα (π.χ. αποφάγια, φλούδες) μπορείτε να τα θάβετε σε άλλο ειδικά διαμορφωμένο χώρο, σε απόσταση τουλάχιστον 20 μέτρα από τη σκηνή σας.
3. Για τα ανθρώπινα περιττώματα να σκάβετε μικρούς λάκκους (τουλάχιστον 15 εκ. βάθος) και να τους σκεπάζετε όταν κάνετε την "ανάγκη" σας. Προσοχή δεν θάβουμε τα χαρτιά τουαλέτας γιατί τα ζώα τα ξεθάβουν, προτιμήστε να τα βάζετε σε μια σακούλα απορριμμάτων και να τα πετάτε στους κάδους.
4. Αποφεύγετε τις συσκευασίες μίας χρήσης (π.χ. πλαστικά ποτήρια, πιατάκια, σακούλες) και προτιμήστε υλικά-σύνεργα που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν (π.χ. πάνινες σακούλες, ανοξείδωτες κούπες, πιάτα και μαχαιροπίρουνα).
5. Όταν μαγειρεύετε προτιμήστε τη χρήση συσκευής με γκάζι αντί να ανάψετε φωτιά, κυρίως αν έχετε κατασκηνώσει στο δάσος ή σε περιοχή με ξερή βλάστηση. Σε καμία περίπτωση μην κόβετε δέντρα για καύσιμη ύλη και προτιμήστε ξερά πεσμένα κλαριά, έτσι ώστε να καθαριστεί το δάσος από οτιδήποτε ξερό που θα συμβάλλει στην εξάπλωση μιας πυρκαγιάς, πάντα όμως με πολύ προσοχή. Μην αφήνετε τη φωτιά από το οπτικό σας πεδίο και όταν τη σβήνετε να προσέχετε να έχει γίνει σκόνη χωρίς αποκαΐδια. Αποφεύγετε τη καύση πλαστικών και άλλων τοξικών απορριμμάτων. Καλό θα είναι να έχετε πάντα δίπλα στη φωτιά μπουκάλια με νερό.
6. Αποφεύγετε να πλένεστε στα ποτάμια, τις λίμνες και τη θάλασσα χρησιμοποιώντας απορρυπαντικά, σαμπουάν και οδοντόβουρτσες καθώς θα προκαλέσουν βλάβες στα ψάρια και το οικοσύστημα.
7. Αν θελήσετε να μαζέψετε ρίγανη, θυμάρι, κρίταμα και άλλα αρωματικά φυτά, προσπαθήστε να μαζέψετε μόνο όσο χρειάζεστε και ποτέ μην τα κόβετε από τη ρίζα για να ξαναφυτρώσουν. Καλό είναι πάντως να μην απομακρύνετε βλάστηση και άλλα ενδημικά είδη (π.χ. βότσαλα, κοχύλια) από τον τόπο τους.
8. Διατηρήστε τα επίπεδα θορύβου στο ελάχιστο όχι μόνο για να μην ενοχλείτε τους υπόλοιπους κατασκηνωτές αλλά και τους μόνιμους θαμώνες, τη πανίδα της περιοχής.
9. Ενημερωθείτε για τις ομορφιές της περιοχής αλλά και τους κανόνες που τη διέπουν, ιδίως αν είναι προστατευόμενη. Μεγάλη προσοχή σε περιοχές που είναι προστατευόμενες γιατί φιλοξενούν είδη χλωρίδας και πανίδας που απειλούνται με εξαφάνιση.
10. Επικοινωνήστε με τους υπόλοιπους κατασκηνωτές της περιοχής, ενημερώστε τους για τις αρχές του κώδικα και ανταλλάξτε απόψεις για το πως μπορείτε να διαφυλάξετε την περιοχή και να προασπίσετε το δικαίωμά σας για ελεύθερη διαβίωση σε αυτή.

Και μερικές νομικές συμβουλές...

Το πλημμέλημα είναι αυτόφωρο, δηλαδή σημαίνει σύλληψη κατευθείαν, αν οι μπάτσοι θέλουν να το τραβήξουν. Μόνη νόμιμη αντίσταση που μπορείτε να κάνετε είναι να μη βγείτε από τη σκηνή και να τους αφήσετε να μπουν μέσα. Η σκηνή θεωρείται κατοικία, καλύπτεται από άσυλο (άρθρο 9 παρ. 1 εδ. α του Συντάγματος) και η είσοδος αστυνομικού οργάνου επιτρέπεται μόνο με ένταλμα.
Η κατασκήνωση απαγορεύεται από την ανατολή ως τη δύση του Ηλίου... οπότε απλά ξεστήστε γρήγορα τη σκηνή σας αν αντιληφθείτε την παρουσία κατασταλτικών μηχανισμών και πάρτε φωτογραφία τα "όργανα" με φόντο την ξεστημένη σκηνή για το δικαστήριο. Το νου σας όμως γιατί το άγρυπνο μάτι της καταστολής ξεκινάει από πολύ νωρίς και τα περισσότερα "πεσίματα" γίνονται το διάστημα 6.30 με 8 το πρωί.

Φίλοι της Παρίσαινας / Ηλιόσποροι

Το λιονταρίσιο πήδημα του βάτραχου

2008-12-14T19:00:00.004+02:00

Μια ανορθόδοξη ανάλυση κόστους-οφέλους

Ιστορία Ι: Τα λιοντάρια

Μια φορά κι έναν καιρό στο ζωολογικό κήπο σε ένα κλουβί ζούσαν μια ομάδα λιοντάρια. Ένα ωραίο πρωί το ένα λιοντάρι ξυπνάει τα άλλα λέγοντας ότι η πόρτα του κλουβιού είναι ανοιχτή παιδιά πάμε να φύγουμε... Κι όμως. Τα περισσότερα λιοντάρια αρνήθηκαν να φύγουν - προτίμησαν την "ασφάλεια" του κλουβιού.

Ιστορία ΙΙ: Ο βάτραχος

Κάποιος περιέγραψε το πείραμα (αποτρόπαιο αλλά αληθινό): Βάλανε ένα βάτραχο σε μια κατσαρόλα που σιγά σιγά θερμαινότανε. Ο βάτραχος, μένοντας μέσα στο νερό, πέθανε όταν το νερό έφτασε σε ψηλή θερμοκρασία. Όταν το νερό ήταν στους 40-50 βαθμούς ο βάτραχος θα μπορούσε να πηδήξει έξω, όμως δεν το έκανε γιατί η θερμοκρασία ανέβαινε σιγά σιγά, ενώ εάν τον πετούσαν ξαφνικά μέσα σε νερό αυτής της θερμοκρασίας θα πηδούσε έξω αμέσως. Δηλαδή κάποιος μπορεί να ανέχεται μια αφύσικη κατάσταση όταν την συνηθίσει.

Στην κοινωνία της καταστολής

Οι δυτικές κοινωνίες είναι κοινωνίες της καταστολής. Η καταστολή εφαρμόζεται σε όλα τα επίπεδα:
-Εργασιακό επίπεδο: ανεργία, αβεβαιότητα για το μέλλον, ανασφάλεια, υποβιβασμός της εργασίας σε απασχόληση.
-Οικονομικό επίπεδο: ύφεση, φτώχεια, άνοιγμα ψαλίδας πλούτου-φτώχειας.
-Πολιτικό επίπεδο: ανενεργός πολίτης, διαφθορά, διαπλοκή, καθεστωτικές πολιτικές αντιλήψεις.
-Ψυχολογικό επίπεδο: διαφήμιση, προπαγάνδα, φόβος και τρόμος και "μαύρη μαυρίλα πλάκωσε μαύρη σαν καλιακούδα" (τηλεόραση και ΜΜΕ).
-Συλλογικό επίπεδο: ατομικισμός, πλουτοκρατία, διασκέδαση, αδιαφορία, μη-συμμετοχή κλπ.
-Ατομικό επίπεδο: αλκοόλ, καπνός, ουσίες, χημική ρύπανση.

Με τη διατροφή τα φάρμακα την τεχνολογία μέσα στους εργασιακούς και οικιακούς χώρους το αλκοόλ τον καπνό τα εξαρτησιογόνα και τη γενική ρύπανση του περιβάλλοντος, τα ανθρώπινα σώματα προσροφούν χημικά που επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση δρώντας κατασταλτικά. Η ρύπανση ήταν γνωστό από παλιά ότι δρα με οιστρομιμητικό τρόπο, δηλ. μιμείται τις θηλυκές ορμόνες και το πρόβλημα ονομάζεται "εκθήλυνση του περιβάλλοντος". Τα αμφίβια είναι οι πλέον ευαίσθητοι οργανισμοί και σε αυτά παρατηρείται ήδη εδώ και χρόνια ολοένα και μεγαλύτερη μετατόπιση των αρσενικών χαρακτηριστικών σε θηλυκά (γίνεται δυσκολότερη η αναπαραγωγή). Φυσικά η εκθήλυνση του περιβάλλοντος αφορά όλους τους ζωικούς οργανισμούς, και ο άνθρωπος δεν εξαιρείται. Από το 1995 οι Γερμανοί μελέτησαν και ήξεραν ότι στις μεγαλουπόλεις το ανδρικό σπέρμα με δεδομένα της εποχής μειώνονταν κατά 2% κάθε χρόνο (σήμερα είναι χειρότερα). Στο αστικό φαινόμενο οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιο απαθείς, παθητικοί, αδρανείς, καταναλωτικοί, καλοπερασάκηδες, απαιτητικοί, επιζητώντας όλο και περισσότερες ανέσεις, ευκολίες, καταλωτισμό κλπ. Ανενεργοί πολίτες και όχι ενεργοί πολίτες. Το νευρικό σύστημα μιας κοινωνίας της καταστολής είναι η προπαγάνδα που ασκείται ανελέητα μέρα νύχτα.

Η προπαγάνδα της καταστολής είναι πολύ δουλεμένη και πολύ αποτελεσματική. Παράδειγμα η χρήση του αυτοκινήτου. Εάν βάλει κάποιος τα πράγματα κάτω με την απλή λογική, θα έπρεπε να προωθείται η χρήση του ποδηλάτου και των μαζικών μέσων μεταφοράς. Αυτό θα ήταν ό,τι πιο λογικό να συμβαίνει, σύμφωνα όχι με καμία περίπλοκη θεωρία ή μελέτη αλλά με την πιο απλή λογική. Βλέπουμε όμως ότι οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν το ιδιωτικό μεταφορικό μέσο. Η εξήγηση είναι απλή και εξίσου λογική: αυτοί που έχουν συμφέρον από αυτή την κατάσταση βάζουν τα πράγματα κάτω με την απλή λογική και δρουν αναλόγως: α) υπονομεύουν τα μαζικά μέσα μεταφοράς, β) απαξιώνουν και δεν ευκολύνουν τη μετακίνηση με ποδήλατο και γ) ασκούν μια ανελέητη και συνεχή προπαγάνδα υπέρ του αυτοκινήτου με τη διαφήμιση στα μαζικά μέσα, με κόλπα χρηματοδοτικά φοροαπαλλαγές "αποσύρσεις" κλπ. Αυτά δεν είναι τυχαία, γίνονται πολύ καλά μελετημένα και με όλες τις εξειδικευμένες τεχνικές της προπαγάνδας όπως είναι γνωστές από καταβολής κόσμου. Το πνεύμα τους είναι να προσφέρουν σε όλα την αρχή της "ευκολίας σε τιμή ευκαιρίας".

Τι θέλεις κοσμάκη; Ό,τι θέλεις πάρτο σε "τιμή ευκαιρίας". Χωρίς να κοπιάσεις, αρκεί να πληρώνεις. Ο σημερινός αστός είναι ένας καλομαθημένος που θέλει να τα αποκτά όλα αμέσως χωρίς να κάνει τίποτα. Θέλεις φαγητό; Τσακ ανοίγεις το ψυγείο. Θέλεις νερό; Τσακ τη βρύση ή πάλι στο ψυγείο και δροσερό κιόλας. Θέλεις φως; Τσακ το διακόπτη. Θέλεις ύπνο; Τσακ έτοιμο το κρεβάτι. Θέλεις ξεκούραση; Δίπλα σου ο καναπές. Θέλεις μπάνιο; Τσακ τη συσκευή του ζεστού νερού και στο πολυτελέστατο μπάνιο θα απολαύσεις το τζακούζι. Κάνει κρύο; Τσακ τη θέρμανση και άραξε. Κάνει ζέστη; Τσακ το κλιματιστικό. Θέλεις διασκέδαση; Τσακ το τηλεκοντρόλ (ούτε καν να σηκωθείς να βαδίσεις μέχρι την τηλεόραση). Θέλεις βόλτα; Τσακ τη μίζα του ΙΧ και πας όπου γουστάρεις (με ζεστούλα το χειμώνα, με δροσούλα το καλοκαίρι) χωρίς να ιδρώσεις τις κάλτσες σου. Μην μπεις στον κόπο ούτε καν να σκεφτείς με ποιους τρόπους όλα αυτά αποκτιούνται. Μη σε νοιάζει ακόμα κι αν άλλοι τα στερούνται για να τα απολαμβάνεις εσύ μη σε νοιάζει μόνο δούλευε σκλάβε κάνοντας ότι σού λέμε για να έχεις να πληρώνεις. (Όσο έχεις, ακόμα κι αν δεν έχεις κανένα πρόβλημα, θα συμβάλεις στην περαιτέρω μείωση των εργατικών (δουλικών) χεριών.)

Και τι είναι "τιμή ευκαιρίας"; Η οικονομία δρα με την εξωτερίκευση του κόστους: κερδίζεις αν αγοράζουν, άρα πουλάς φτηνά, άρα αποφεύγεις το πραγματικό κόστος πουλώντας με ονομαστικό κόστος. Παράδειγμα: ένα αυτοκίνητο κοστίζει σε πόρους και ρύπανση πολλαπλάσιες φορές περισσότερο στην κατασκευή από τη χρήση, άρα θα έπρεπε να πουλιέται σε τιμή πολλαπλάσια λόγω των συνεπειών της χρήσης του. Ένα ποδήλατο αντιθέτως δημιουργεί ελάχιστο κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος, άρα γιατί να μην πουληθεί φτηνότερο. Έτσι να δεις πόσοι θα κυκλοφορούσαν με ποδήλατο!

Όλα τα πράγματα έχουν κόστος, απαιτούν θυσίες, και το κόστος εκτείνεται σε όλα τα επίπεδα. Το κόστος της ευκολίας και των ανέσεων της σύγχρονης κοινωνίας είναι η καταστολή. Ο σύγχρονος άνθρωπος τελεί υπό καταστολή. Είναι ένα λιοντάρι σε ένα κλουβί. Ένα θηρίο φυλακισμένο. Ένας βάτραχος στην κατσαρόλα της ανοχής.

Η μαγεία του ανοίγματος

Όταν πας με ποδήλατο ζεις στη χώρα της ελευθερίας. Εκτίθεσαι: στα στοιχεία, στους ανθρώπους, στη φύση, στον κόσμο. Τίποτα δεν το έχεις έτοιμο, αλλά για όλα πρέπει να φροντίσεις, ακόμα και για τα πιο βασική αγαθά της επιβίωσης: πώς θα μετακινηθείς, τι θα φας, τι θα πιεις, πού και πώς θα κοιμηθείς, πώς θα προστατευτείς από το κρύο τη ζέστη τον ήλιο τη βροχή, πώς θα αντιμετωπίσεις τεχνικά προβλήματα, όλα, τα πάντα. Εσύ όλα, όχι κάποιος άλλος. Τα χρήματα ακόμα και αν θα σού είναι χρήσιμα πριν ξεκινήσεις, όταν βρίσκεσαι εκεί έξω δεν θα σού χρησιμεύουν πια.

Μόλις βρεθείς εκεί καινούργιες δυνάμεις που δεν είχες ποτέ υποψιαστεί ότι υπάρχουν μέσα σου αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια. Εκπλήσσεσαι. Απορείς. Μπορεί να σού είπαν ή να άφησαν να εννοηθεί ότι είσαι κορόιδο ή ανόητος που αφήνεις τις "ανέσεις του πολιτισμού", όμως εσύ απορείς με το πόσο διαφορετικά αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι την έννοια της "άνεσης" όπως και τόσες άλλες βασικές έννοιες και αντιλήψεις. Αρχίζεις να βλέπεις με λιονταρίσιο βλέμμα. Και απορείς που αισθάνεσαι με λιγότερα πράγματα πολύ περισσότερο άνεση και ασφάλεια. Ζεις μια μεταμόρφωση, ένα πραγματικό θαύμα που δεν θα μπορέσεις να το εξηγήσεις. Θα μπορούσε κάποιος, χρησιμοποιώντας ίσως γνώσεις ψυχολογίας ή κοινωνιολογίας, να το αναλύσει και να το εξηγήσει. Όταν όμως το ζήσεις, δεν θα θελήσεις καν να μπεις στον κόπο να το εξηγήσεις, γιατί αυτό που θα ζεις θα είναι τόσο υπέροχο που θα σού αρκεί το ότι το ζεις. Θεωρίες και αναλύσεις περιττεύουν. Θα έχεις αφήσει πίσω σου την πόρτα του κλουβιού και όταν χρειαστεί να ξαναγυρίσεις εκεί μέσα, στην γνωστή καθημερινότητα, και η έννοια του κλουβιού ακόμα κι αυτή θα έχει πάρει καινούργιο νόημα. Το εάν και πώς και σε ποια από τα άλλα λιοντάρια και τα άλλα βατράχια θα μιλήσεις γι΄ αυτή σου την εμπειρία, είναι δική σου υπόθεση. Το ποδήλατο θα σταθεί απλώς μια αφορμή, μια άσκηση ελευθερίας.

Πίνακας ανακοινώσεων

2008-08-27T12:01:00.040+03:00

• Ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις •

- Το Ταξίδι του Ιάσονα
Σεπτέμβριος 2009 - Το ταξίδι ολοκληρώθηκε.

Άποψη: Το ποδήλατο δεν είναι "αθλητισμός"

2008-08-25T11:26:00.005+03:00

Η γλωσσολογία είναι μια ενοχλητική και παρεξηγημένη επιστήμη. Διδάσκει ότι η λειτουργική πολυπλοκότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου εκφράζεται στην εννοιολογική του πολυπλοκότητα, και συγκεκριμένα στον τρόπο που ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τις λέξεις. Μια λέξη παρεξηγημένη σήμερα (ανάμεσα στις τόσες άλλες) είναι και η λέξη "αθλητισμός".

Η παρεξήγηση των εννοιών έρχεται κυρίως με τις κοινωνικές τους διαστάσεις και προεκτάσεις, και σε αυτό σήμερα τα μαζικά μέσα ενημέρωσης διεκδικούν ένα πρώτο λόγο. Η έννοια του "αθλητισμού" όπως την περνούν τα ΜΜΕ σήμερα στο κεφάλι του μέσου τηλεθεατή είναι η εξής εικόνα του αθλητή: ένα ανθρώπινο πλάσμα που ξεσκίζεται για να πάει όλο και πιο γρήγορα και όλο και πιο ψηλά και όλο πιο δυνατά ενσαρκώνοντας το δόγμα "VITIUS ALTIUS FORTIUS". Ένας υπεράνθρωπος των μήντια που υπάρχει για να θυμίζει στον αποβλακωμένο μέσο τηλεθεατή που τον παρατηρεί αραγμένος στην πολυθρόνα ή καθώς μπουκώνει βιαστικά το φαί στο στόμα βλέποντας το χαιβάν-ντουλάπ, ότι "φάε το φαί σου και βολέψου στην άνεσή σου και άσε τα κορόιδα να ξεσκίζονται για να μπορείς εσύ να τη βγάζεις άνετα και μονάχα να τον χειροκροτάς αν και όταν φέρει κάνα μετάλιο". Στο πνεύμα του καταιγισμού των τηλεορασοποιημένων ειδήσεων η τηλεόραση δεν αφήνει χρόνο στον θεατή να σκεφτεί ποιο το κέρδος από όλα αυτά.

Ποιο το κέρδος; Υπάρχουν κάποια οφέλη που έχουν να κάνουν με τα μετάλλια και τη δόξα (όταν συμβεί η πρωτιά, κάτι που έτσι κι αλλιώς θα γίνει σπάνια). Όμως για την υγεία υπάρχει μόνο ζημιά. Το ανθρώπινο σώμα δεν είναι μια μηχανή που αποτελείται από ανταλλακτικά, που έτσι και χαλάσει κάποιο και αντικατασταθεί δεν τρέχει τίποτα, είναι ένα βιολογικό σύστημα εξαιρετικά πολύπλοκο και με τα μέρη του οργανικά και λειτουργικά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όταν το ένα πάθει κάτι, ο εγκέφαλος πληροφορείται και επηρεάζει όλα τα υπόλοιπα μέρη προσπαθώντας να ισορροπήσει το συνολικό σύστημα στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες. Στο σώμα μας δεν υπάρχει κανένα "ανταλλακτικό", κάθε λειτουργία σχετίζεται με όλες τις υπόλοιπες (και κατά κανόνα με άγνωστους τρόπους) και κάθε ζημία κοστίζει σε όλο το σύστημα. Κάθε σώμα έχει μνήμη: έχει τη δική του μοναδική ιστορία και αυτή η ιστορία μένει συνήθως άγνωστη σε όλη μας τη ζωή καθώς η συνειδητή μνήμη του εγκεφάλου μας αποτελεί ένα μικρό μέρος της συνολικής μνήμης μας.

Η άσκηση είναι λειτουργικά απαραίτητη στο σώμα μας για τη διατήρηση της υγείας μας. Προκαλεί σημαντικές αλλαγές στη φυσιολογία του οργανισμού και επιταχύνει τη θρέψη και την οξυγόνωση όλου του σώματος, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου. Στην εξέλιξη του είδους μας η σωματική δραστηριότητα ήταν πάντα μια αδιάκοπη διαδικασία ασυνείδητα ενσωματωμένη μέσα στην καθημερινότητα της σκληρής επιβίωσης. Αυτό το "ασυνείδητα" έχει τη σημασία του: για τα εκατομμύρια χρόνια της εξέλιξής του ο άνθρωπος δεν έδινε καμία προσοχή στην άσκηση - ίσα ίσα που στις δύσκολες συνθήκες εκείνες την "είχε" πάντα με το παραπάνω και γι΄ αυτό αντιθέτως προσπαθούσε να την αποφύγει. Η σωματική δραστηριότητα ήταν κάτι αυτόματο, όπως η ανάσα, ο ύπνος, η απέκκριση και οι άλλες σωματικές λειτουργίες - και ήταν μάλιστα κάτι άσχετο με την υγεία καθώς ο θάνατος κατά κανόνα επέρχονταν από ένα σωρό άλλους λόγους παρά από την έλλειψη υγείας λόγω του μικρού προσδόκιμου επιβίωσης (π.χ. στη νεολιθική Θεσσαλία μόλις 3.500 χρόνια πριν από σήμερα ο μέσος όρος ζωής ήταν 27 χρόνια). Όμως με την ηθελημένη (για διάφορους λόγους) εκτροπή από τη φυσική εξέλιξη και την επικράτηση του πολιτιστικού και συγκεκριμένα του αστικού φαινομένου, ο άνθρωπος ολοένα και περισσότερο στερείται την άσκηση. Αυτό έχει κόστος στην υγεία του, και επειδή ακριβώς μέχρι τώρα ήταν μια ασυνείδητη διαδικασία η έλλειψη άσκησης είναι ένα πρόβλημα αναπόδραστο που δεν μπορεί με κανένα άλλο τρόπο να λυθεί: πρέπει οπωσδήποτε να ασκούμαστε με απόλυτα ελεγχόμενο και συνειδητό τρόπο, τελεία. Υποκατάστατο δεν υπάρχει. Και βέβαια το κόστος στην υγεία δεν φαίνεται στις νέες ηλικίες, επειδή βάσει του εξελικτικού ιστορικού μας όπως είδαμε στο άμεσο παρελθόν δεν ζούσαμε όσο ζούμε σήμερα, αλλά συνήθως μετά τα τριάντα με κούραση, αδιαθεσία, νωθρότητα κλπ. - και σε μεγαλύτερες ηλικίες με τα γνωστά προβλήματα των "πολιτισμένων κοινωνιών" παχυσαρκία διαβήτης υπέρταση έμφραγμα και δε συμμαζεύεται. Ο άνθρωπος που δεν ασκείται διαρκώς απο νέος απλά υπονομεύει το μέλλον του.

Έρχεται ο αθλητής, και ασκείται ναι, αλλά με ποιον τρόπο; Ελεγχόμενα και συνειδητά, με στόχο την υγεία; Όχι, με στόχο την απόδοση. Το βιολογικό σύστημα έρχεται τώρα αντιμέτωπο με μια κατάσταση πρωτόγνωρη, που ουδέποτε ήρθε αντιμέτωπο μέσα στα εκατομμύρια χρόνια της εξέλιξης του είδους ώστε να την αντιμετωπίσει και να προσαρμοστεί σ' αυτή: ο άνθρωπος της φυσικής εξέλιξης έρχονταν μεν αντιμέτωπος με ακραίες καταστάσεις κινδύνου που απαιτούσαν τη μέγιστη προσπάθεια αλλά για λίγο χρόνο την κάθε φορά και όχι συνεχώς όπως κάνει συστηματικά ο σημερινός αθλητής. Το βιολογικό του σύστημα ταλαιπωρείται υπό συνθήκες μέγιστης φόρτισης συνεχώς και χωρίς να τού δίνεται η ευκαιρία να ξεκουράζεται και να αναλαμβάνει πλήρως, όπως συνέβαινε τότε. Ο αθλητής αντιμετωπίζεται ως κάτι δεδομένο, ένα γραμμάτιο με ημερομηνία λήξης, κάτι που θα αποδώσει στο μέγιστο για κάποια χρόνια, και μετά θα πεταχτεί στον κάλαθο για να έρθουν τα επόμενα γραμμάτια. Σίγουρα ακούγεται σκληρό, αλλά δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα, αυτή είναι η πραγματικότητα, και είναι τραγικό ο ίδιος ο αθλητής να αποδέχεται αυτή την πραγματικότητα.

Το πρόβλημα επιτείνεται σημαντικά από το γεγονός ότι εκτός από το "συλλογικό εξελικτικό υπόβαθρο" που επηρεάζει τις ατομικές δυνατότητες, η συνήθης περίπτωση είναι να απουσιάζει και το "ατομικό εξελικτικό υπόβαθρο". Όπως η εξέλιξη επηρεάζει ένα είδος στην πορεία από γενιά σε γενιά, έτσι και η ατομική εξέλιξη επηρεάζει το άτομο στα στάδια της ζωής του, κατά τα οποία το βιολογικό σύστημα του όντος μεταβάλλεται και γράφει τη δική του ιστορία - η μνήμη που λέγαμε πιο πάνω. Ένα παιδί που μεγαλώνει από μικρό σε ένα χωριό τρέχοντας και πηδώντας από το πρωί μέχρι το βράδυ και ζώντας καθημερινά όλες τις φυσικές δοκιμασίες και το καθημερινό φυσικό στρες που συνεπάγεται η ζωή στην ύπαιθρο, αποκτά ένα σώμα με ένα υπόβαθρο για να φέρει σε πέρας άνετα μια φυσική δοκιμασία οποιουδήποτε είδους στη μετέπειτα ζωή χωρίς σημαντικό κόστος στην υγεία. Όμως ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει από παιδί σε αστικό περιβάλλον, που έχει ξοδέψει πολλές ώρες καθισμένος είτε στην καρέκλα του θρανίου είτε του γραφείου της μελέτης ή της εργασίας, όταν κάποια στιγμή αποφασίσει (ακόμα και σε σχετικά πρώιμο στάδιο ηλικίας π.χ. στα 20 του) να αρχίσει να ασκείται (με οποιοδήποτε τρόπο), φέρνει χωρίς να το καταλαβαίνει το σώμα του σε μια νέα κατάσταση μεγάλου στρες. Μπορεί το μυαλό να θέλει πολύ, αλλά το σώμα έχει τη δική του γλώσσα, έχει τη δική του μνήμη, και τα σημάδια του δεν είναι εύκολο πάντα να τα αναγνωρίσουμε.

Η λέξη "αθλητισμός" όπως γράφεται στις εφημερίδες τα περιοδικά και τα άλλα ΜΜΕ, είναι μια λάθος λέξη. Καλύτερα να ήταν "ατομική εξόντωση" ή κάτι τέτοιο. Για να είναι ωφέλιμη η άσκηση θέλει μέτρο και έλεγχο. Από αυτή την άποψη, το ποδήλατο (όχι η "ποδηλασία"!) έχει ένα καταπληκτικό πλεονέκτημα: όπως η ιστορική εξελικτική σωματική δραστηριότητα του ανθρώπινου γένους έφερε ασυνείδητα τον άνθρωπο στη θέση που είναι σήμερα και με τις σωματικές ικανότητες που έχει, έτσι και το ποδήλατο μπορούμε να το εντάξουμε ως καθημερινό μέσο μετακίνησης μέσα στη φυσιολογική καθημερινή μας ζωή, και να απολαμβάνουμε στο διηνεκές τα οφέλη στην υγεία μας, ασυνείδητα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, με μια φυσιολογική ασυνείδητη διαδικασία.

Σε αυτό, το ποδήλατο δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο. Μην αναλώνεσαι σε "αθλητισμούς", πάρε ένα ποδήλατο, και ξέχνα τα πάντα. Χωρίς να το καταλάβεις, θα βλέπεις την υγεία σου να βελτιώνεται, το κέφι σου να ανεβαίνει, την τσέπη σου να αδειάζει λιγότερο, τη γειτονιά σου να ομορφαίνει, τους φίλους σου να σε θέλουν περισσότερο, τις ικανότητές σου να βελτιώνονται κλπ. κλπ. κλπ. Χωρίς να το καταλάβεις. Ασυνείδητα.

Το άκρον άωτον του Ταξιδιού: η Μαγεία της Περιήγησης

2008-08-17T19:58:00.005+03:00

Το ταξίδι με ποδήλατο δεν είναι μια περιπέτεια σαν τις άλλες...

Κατ΄ αρχήν, δεν έχει κίνδυνο. Ο ποδηλάτης είναι η πιο αθώα παρουσία στο δρόμο: δεν προκαλεί, ενοχλεί τους άλλους οδηγούς στον ελάχιστο βαθμό, και γι΄ αυτό απολαμβάνει τη μεγαλύτερη ασφάλεια. Όταν ταξιδεύεις με ποδήλατο, θα κινδυνέψεις σε κάποια περίσταση μόνο εάν εσύ "πας γυρεύοντας". Κανείς δεν νιώθει ότι ενοχλείται από έναν ποδηλάτη: εύκολα κάποιος θα σε αφήσει να κατασκηνώσεις στην αυλή του -- κι αυτό ισχύει κατ΄ εξοχήν για έναν ποδηλάτη. Ο ποδηλάτης αυτοδίκαια προκαλεί τη συμπάθεια και τη φιλικότητα των ανθρώπων. Ως ποδηλάτες μπορούμε να απολαμβάνουμε τη μέγιστη ασφάλεια και στους δρόμους και με τους ανθρώπους.

Όλοι οι ποδηλάτες ξέρουν από πρώτο χέρι, ότι το να ταξιδεύουν με ποδήλατο είναι η πιο πλούσια ταξιδιωτική περιπέτεια που μπορεί κάποιος να ζήσει. Το ποδήλατο είναι ένα μεταφορικό μέσο, που από τη μια πλευρά δεν ενοχλεί το χώρο στον οποίο εισέρχεται και από την άλλη πλευρά σε αφήνει να απολαύσεις το χώρο στον οποίο εισέρχεσαι χωρίς εμπόδια. Σε αυτό κανένα άλλο μεταφορικό μέσο δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό.

Το ποδήλατό σου δεν αποσπά την προσοχή σου και την ενέργειά σου. Με ένα ΙΧ έχεις ένα σωρό σκοτούρες: από ποιο δρόμο θα πας, μπορεί να χαλάσει για ένα σωρό λόγους, να μη μείνεις από καύσιμο, από νερά, από υγρά, πρέπει να βρεις πού θα το παρκάρεις, να μη σού το διαρρήξουν, κλπ. Αντιθέτως το ποδήλατο εύκολα το έχεις πάντα και παντού μαζί σου και δεν χολοσκάς και πολύ.

Αν θέλεις να γνωρίσεις έναν τόπο ή ένα χώρο στο μέγιστο βαθμό, το καλύτερο μεταφορικό μέσο είναι το πιο απλό μεταφορικό μέσο: το ποδήλατο. Θα σε πάει σε τόπους που κανένα άλλο μέσο δεν θα σε πάει. Θα φύγεις από την "πεπατημένη" και θα ανακαλύψεις γωνιές όπου λίγοι άνθρωποι πηγαίνουν, ή που οι άλλοι μπορεί να περνούν δίπλα τους και να μην τις προσέχουν. Το ταξίδι οφείλει να είναι όχι μόνο πρωτογενής ηδονή, είναι κάτι βαθύτερο: μια ολοκληρωμένη και συναρπαστική γνωστική διαδικασία. Ακόμα και αν θες να πας σε ένα μέρος όπου έχεις ήδη βρεθεί, κάθε φορά που θα πηγαίνεις εκεί με ποδήλατο θα ανακαλύπτεις έκπληκτος καινούργιες "λεπτομέρειες". Πραγματικά υπάρχουν υπέροχοι προορισμοί για ποδήλατο στον κόσμο που ζούμε, όπως υπάρχουν υπέροχοι προορισμοί και στη χώρα αυτή που ζούμε, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της αξίας αυτής δεν είναι μόνο κάποιο ή κάποια χαρακτηριστικά που κάνουν τους τόπους μοναδικούς όσο και το γεγονός ότι "κάθε ταξίδι είναι κι ένας καινούργιος προορισμός". Οι άνθρωποι έχουν τη φυσική τάση να εντυπωσιάζονται από τις γνωστές και διαφημισμένες ατραξιόν, όμως ο ποδηλάτης έχει την ευκαιρία να ανακαλύπτει διαρκώς καινούργια και μοναδικά πράγματα, πλουτίζοντας τον εαυτό του με ανεπανάληπτες εμπειρίες.

Όταν ταξιδεύεις με ποδήλατο, κι ακόμα κι αν πηγαίνεις σε τόπους όπου έχεις ξαναπάει, η κάθε εποχή, η κάθε μέρα, η κάθε ώρα, το κάθε λεπτό της ημέρας γίνεται και μια καινούργια εμπειρία. Συχνά στους ποδηλάτες παρατηρείται ένα φαινόμενο: ξεκινάς ένα ταξίδι για κάποιο γνωστό μέρος και ανακαλύπτεις τον εαυτό σου να γοητεύεται από αυτό το μέρος για μέρες ολόκληρες... χωρίς να το εξηγείς... ανακαλύπτεις τη μαγεία της περιήγησης...

Ταξιδεύοντας με ποδήλατο συνδέεσαι άμεσα με το περιβάλλον, με τη φύση, με τη ζωή. Ανακαλύπτεις ένα από τα μυστικά της ζωής: το ρυθμό. Όλα στη ζωή είναι ρυθμοί, τα πάντα στηρίζονται σε ρυθμούς. Οι υπάρξεις μας κινούνται μέσα στους φυσικούς "ενιαυτούς". Όταν βρεθείς έξω εκεί αφημένος στην απόλυτη ελευθερία, θα νιώσεις στο πετσί σου πως οι ρυθμοί της φύσης ελέγχουν το ταξίδι σου, και πως εσύ συγχρονιζόμενος με τους φυσικούς ρυθμούς μπορείς να πας τόσο μακριά, να απολαύσεις αυτό που κάνεις τόσο πολύ, να γνωρίσεις τόσα καινούργια πράγματα, να αποκτήσεις τόσο πολύτιμες εμπειρίες. Το ταξίδι με το ποδήλατο δεν είναι κάτι δύσκολο: αυτό που έχει κάποιος να μάθει είναι αυτός ο φυσικός συγχρονισμός. Αν το καταλάβει κάποιος αυτό, από κει και πέρα ανοίγουν νέοι ορίζοντες στην αντίληψή του. Θα μπορεί να κάνει πολλά και καινούργια πράγματα, χωρίς να κουράζεται, χωρίς να ξοδεύεται, χωρίς να φθείρεται.

Μη φοβάσαι κανένα δρόμο. Άνοιξε τα αισθητήριά σου και περίμενε για νέα μηνύματα. Αυτά που θα βρεις δεν θα τα περιμένεις. Γίνε δεκτικός, άφησε το ποδήλατό σου να σε πάει σε νέους προορισμούς. Εσύ διάλεξε το ΠΟΥ, αυτό θα σού μάθει το ΠΩΣ. Αφέσου στη μαγεία του κόσμου που αυτό το μέσο θα σού αποκαλύψει. Το ποδήλατό σου θα σού μάθει πολλά. Ακόμα και αυτά που ήδη ξέρεις, θα σού τα κάνει καινούργια. Θα σού δείξει φανταστικά μέρη, θα σού φέρει φανταστικούς ανθρώπους.

Εντυπώσεις από την Οίτη

2008-08-13T16:51:00.001+03:00

Η Οίτη είναι βουνό ασυνήθιστο. Το όρος του Ηρακλή και της Εθνικής Αντίστασης, το όρος με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στην Ευρώπη, τα φαράγγια, τις ιαματικές πηγές, το αγριοκάτσικο, έχει άγριο ανάγλυφο με βαθιές χαράδρες και νερά, αλλά στις κορφές του το τοπίο είναι ήρεμο και φιλικό. Τα αλπικά λιβάδια απαρτίζουν ένα μοναδικό οικοσύστημα, με πολλά ενδημικά είδη φυτών που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού. Η ευρύτερη περιοχή έχει τη δική της μυθολογία και ιστορία και μαζί με τα φυσικά χαρακτηριστικά και την ξεχωριστή αισθητική αξία του χώρου επάξια κέρδισε τον τίτλο ενός από τους Εθνικούς Δρυμούς της χώρας μας - χωρίς ωστόσο να αποτελεί εξαίρεση στο γεγονός ότι παρά το ότι ιδρύθηκε από το 1966 είναι Εθνικός Δρυμός μάλλον στα χαρτιά παρά στην πράξη με όλα αυτά που γίνονται ή δεν γίνονται εκεί...

Αποφάσισα να επισκεφθώ την Οίτη με το πιο πρόσφορο μέσο για να την απολαύσει κανείς: το ποδήλατο. Ξεκίνησα το πρωί της Παρασκευής 18 Ιουλίου και το σούρουπο, έχοντας χορτάσει μια ποδηλατική μέρα μετά από 170 χιλιόμετρα, έφτασα στα Λουτρά Υπάτης, στους πρόποδες του βουνού. Και η επόμενη μέρα αφιερώθηκε στη μεγάλη ανάβαση. Περνώντας από τα χωριά των βόρειων υπωρειών τα βυθισμένα στο πράσινο, βιώνεις όλη την εναλλαγή των τοπίων από τους πουρναρότοπους στα χαμηλά μέχρι τα ψηλά ελατοδάση.

Καθώς ανεβαίνω μέσα στην κάψα του μεσημεριού με προσπερνά ένα θηριώδες τζιποειδές – το κλασικό δείγμα του νεοπλουτισμού «SUV». Βρε συ αυτό βογγάει στην ανηφόρα περισσότερο από μένα... βογγάει όχι λόγω του κινητήρα (με τα κυβικά που έχει τι να καταλάβει;) αλλά λόγω του αιρ-κοντίσιον! Τη στιγμή της προσπέρασης είναι σα να περνάει από δίπλα μου ένας πυρωμένος φούρνος! Αυτά βέβαια γίνονται «έξω» ενώ μέσα οι επιβάτες απολαμβάνουν την τεχνητή δροσούλα τους - και άσε κατά μέρος ρύπανση φαινόμενα θερμοκηπίου και άλλες τέτοιες «υπερευαισθησίες»...

Το σαββατοκύριακο αυτό έγινε στην Οίτη η φετινή πανελλήνια ορειβατική συνάντηση, στην οποία συναντώνται ορειβάτες από όλη την Ελλάδα. Δυο χιλιόμετρα μετά την Καστανιά άρχισε ο χωματόδρομος - και βέβαια το πιο όμορφο αλπικό κομμάτι προς τον πυρήνα του δρυμού. Πέντε χιλιόμετρα πριν τις Λιβαδιές τα αυτοκίνητα... στοπ: κατόπιν απαγόρευσης του δασαρχείου απαγορεύεται η διάβαση μηχανοκίνητων τροχοφόρων στον εσώτερο πυρήνα του δρυμού. Μπράβο! τι ανακούφιση όχι μόνο για μένα αλλά για το βουνό. Οι χωρατατζήδες Λαμιώτες θα επιτρέψουν με νόημα τη διάβαση στο δικό μου μεταφορικό μέσο σηκώνοντας πανηγυρικά την κόκκινη ταινία για να περάσω. Οι επιβάτες του SUV πολύχρωμοι και αρωματισμένοι ετοιμάζονται να ιδρώσουν τις κάλτσες τους για πέντε ολόκληρα χιλιόμετρα οι φουκαράδες. Γενικά οι ορειβάτες είναι απλοί άνθρωποι, όμως θα βρεις και νεόπλουτους που ανάμεσα στα άλλα αποφάσισαν να καταναλώσουν και «ορειβασία». Χαρακτηριστικό κι αυτό σημείο των καιρών.

Το καταφύγιο του ΕΟΣ στο βάθος

Στο τέλος της ανάβασης, στις Λιβαδιές σε υψόμ. 1810 μ., η Βρύση του Καλόγερου σε ξεδιψά με το υπέροχο νερό της. Το αφράτο λιβάδι υποδέχεται το ζεστό σου σώμα, και ένας υπέροχος ουρανός το βλέμμα σου. Σήμερα σιγά σιγά τα λιβάδια αποκτούν εκατοντάδες σκηνές. Ευκαιρία να συναντηθείς με φίλους από τις άκρες της Ελλάδας. Παρεούλα, κοινό φαγητό, και έπειτα όλοι θα περιμένουν την πανσέληνο. Τα χρώματα, οι σκιές και οι εικόνες της νύχτας στα φεγγαρόφωτα αλπικά λιβάδια της Οίτης δεν μπορούν να συλληφθούν από φωτογραφική μηχανή. Ο κόσμος σε παρέες τραγουδά σκόρπιος στο οροπέδιο. Ένας κρητίκαρος πιο πάνω μεράκλωσε και έπιασε ένα ριζίτικο. Το αγέρι σκορπά το προϊόν του λαρυγγιού του εις επήκοον απάντων. Ήτανε σα να έβγαινε αυτό το τραγούδι από την ψυχή της ολόγιομης Σελήνης.

Στο οροπέδιο πάνω από τις Λιβαδιές

Η Οίτη προσφέρεται κατ΄ εξοχήν για ποδήλατο. Υπάρχουν πολλοί δασικοί δρόμοι και με ήπιες κλίσεις, που δικτυώνουν σχεδόν όλο το βουνό. Είτε από τα βόρεια, είτε από τα νότια, αφήστε το αυτοκίνητο στους πρόποδες και απολαύστε την Οίτη όπως πραγματικά της αξίζει. Και όπως λένε στα εθνικά πάρκα «take nothing but pictures, leave nothing but footprints» - δηλ. πάρτε μόνο εικόνες και αφήστε μόνο τις πατημασιές σας. Άντε και τις ροδιές του ποδηλάτου σας.

Και εμείς χρειαζόμαστε την Οίτη, αλλά κι αυτή μας χρειάζεται. Γιατί παρ΄ όλα αυτά υπάρχουν κάποιοι κύριοι που δεν καταλαβαίνουν από περιβάλλον εθνικούς δρυμούς προστατευόμενες περιοχές και τέτοια, παρά μόνο βλέπουν το χρήμα μπροστά από τη μύτη τους και τίποτε άλλο. Και ονειρεύονται να κάνουν την Οίτη μια δεύτερη Γκιώνα. Με τις απαραίτητες υπουργικές ευλογίες, μεταλλευτικές εταιρείες έχουν βάλει στο μάτι το βουνό. Για πληροφόρηση και συλλογή υπογραφών για τη σωτηρία της Οίτης δείτε εδώ.

Σχεδιάγραμμα - γενικός χάρτης Οίτης. Η κλασική διαδρομή είναι από την Καστανιά στην Παύλιανη.

Εφόδια

2008-08-13T16:37:00.008+03:00

Δίνεται εδώ ένας γενικός κατάλογος εξοπλισμού που μπορούμε να έχουμε μαζί μας σε ταξίδι και διαβίωση στην ύπαιθρο με ποδήλατο. Δεν είναι απαραίτητο κάποιος να έχει όλα αυτά τα πράγματα μαζί του, ο καθένας ας επιλέξει. Πάντως αν θέλει κανείς να τα έχει όλα αυτά δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, το μυστικό είναι στη σωστή οργάνωση και στην επινοητικότητα να αποκτάμε πράγματα με μικρό όγκο και βάρος.

Το τι σημαίνει μικρό βάρος είναι προφανές: κάθε αντικείμενο να είναι όσο ελαφρύ γίνεται αλλά χωρίς μεγάλη θυσία στην ποιότητά του. Μικρός όγκος σημαίνει δύο πράγματα: το κάθε αντικείμενο να έχει μικρό όγκο καθεαυτό, και επίσης τα αντικείμενα να πακετάρονται το ένα μέσα στο άλλο χωρίς να μένει κενός χώρος μέσα στα σακκίδια. Αν υπάρχει πρόβλημα όγκου, ίσως καταφύγουμε στη λύση ενός τρέιλερ που θα μας δώσει έξτρα όγκο, λαμβάνοντας όμως υπόψιν σε αυτή την περίπτωση και το επιπρόσθετο βάρος (βλ. εδώ). Έχει σημασία και η συνολική κατανομή του βάρους: μέσα σε κάθε σακκίδιο τα βαρύτερα πράγματα πρέπει να μπαίνουν στο κάτω μέρος και τα ελαφρύτερα πάνω, γιατί έτσι κατεβαίνει χαμηλότερα το κέντρο βάρος με αποτέλεσμα την καλύτερη οδική συμπεριφορά του φορτωμένου ποδηλάτου. Επίσης έχει σημασία η κατανομή του βάρους τόσο στην έννοια δεξιά-αριστερά (στο αριστερό και στο δεξιό σακίδιο) όσο και στην έννοια μπρος-πίσω (στα δύο μπροστινά και στα δύο πισινά). Συνήθως βάζουμε πιο ελαφριά πράγματα στα μπροστινά σακίδια (π.χ. ρούχα) ώστε να μην επιβαρύνουμε πολύ το τιμόνι.

Ποδήλατο
-Σαμπρέλες ρεζέρβες (3). Ρεζέρβα λάστιχο εξωτερικό: δεν είναι απαραίτητο, καθώς όταν πάμε ταξίδι έχουμε λάστιχα που δεν είναι ευπαθή και τα παρακολουθούμε ώστε αν φθαρούν να τα αντικαταστήσουμε εγκαίρως.
-Σετ κολλητικά για τρύπιες σαμπρέλες
-Τακάκια φρένων (2 ζεύγη)
-Μεταβλητό κλειδί (αν έχουμε διάφορα παξιμάδια στο ποδήλατο)
-Κατσαβίδια, σταυροκατσάβιδο, αλενόκλειδα

Να είσαι πρακτικός. Με μια απλή κόλληση του κάτω μισού (μύτης) ενός πολυκατσαβιδιού χειρός και του άνω μισού (κεφαλής) ενός άλλου παλιού εργαλείου, κατασκεύασα ένα δυνατό κατσαβίδι που λύνεται για να μη πιάνει χώρο, και με ένα σετ μύτες... έχω μια πλήρη σειρά από κατσαβίδια σταυροκατσάβιδα τορξ και άλλεν.

-Κωνόκλειδο (διπλό, αναλόγως μεγέθους κώνων μπροστά & πίσω): εύκολο να φτιάξεις ένα από σκληρή λαμαρίνα 2mm
-Ακτινολόγος
-Λάδι αλυσίδας και πανί για σκούπισμα
-Εξολκείς κασέτας και πεταλιέρας
-Ακτίνες ρεζέρβα (2)
-Ντίζες ρεζέρβα (για φρένο και αλλαγή)
-Κλειδαριά ποδηλάτου

Ρουχισμός
-Ρούχα για το άνω μέρος του σώματος (αναλόγως εποχής ή του τόπου που πηγαίνουμε)
-Ρούχα για το κάτω μέρος του σώματος (αναλόγως εποχής ή του τόπου που πηγαίνουμε)
-Κάλτσες (2 ζευγ.)
-Πετσέτα μικρή
-Αντιανεμικό
-Μανίκια φορετά για προστασία των χεριών από τον ήλιο (τα φτιάχνουμε εύκολα κόβοντας κάποια λεπτή μπλούζα lycra)
-Γάντια για κρύο
-Σκουφί για κρύο
-Καπέλο
-Γυαλιά ηλίου
-Φουλάρι (πολύ χρήσιμο, καλύπτει το σβέρκο από τον ήλιο, και για γρήγορο σκούπισμα του ιδρώτα)

Είδη δια(επι)βίωσης
-Σκηνή
-Υπνόσακος
-Υπόθεμα ύπνου
-Χάρτες
-Ελαφριές σαγιονάρες
-Δοχεία νερού
-Δοχείο μεταφοράς νερού (χρησιμεύει και ως ντουζιέρα)
-Φωτισμός: φακός κεφαλής (που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε περίπτωση ανάγκης για νυκτερική ποδηλασία), φως "ψείρα" κόκκινο για πίσω, μικρή λάμπα θυέλλης (και παραφινέλαιο σε μίξη 1/2 με λάδι σιτρονέλλας για τα κουνούπια)
-Μικρό φαρμακείο
-Σκοινί, μερικά μανταλάκια
-Αδιάβροχο
-Σουγιάς
-Τσαγκαροσούβλι (για ράψιμο-επιδιορθώσεις)
-Σφυρίχτρα για σκυλιά (υπερήχου)
-Γρήγορο πριόνι ανάγκης ("φονιάς"): ένα κομμάτι περ. 75 εκατοστά από παλιά ντίζα αλλαγής (παλιό συρματόσχοινο για να έχει σκουριάσει, να κόβει περισσότερο) δεμένο γερά σε δύο ξυλάκια (με τρύπα 2χιλ και δεμένο κόμπο) (μπορεί να κατασκευαστεί και επιτόπου αν το χρειαστείς)

Τροφή
-Καμινέτο για μαγείρεμα, και καύσιμο
-Σκεύη (2 διαφορετικού μεγέθους)
-Σετ μαχαιροπήρουνα
-Αναπτήρας (+ 1 ρεζέρβα)
-Πλαστική αβγοθήκη μικρή (για 4 αβγά)
-Τρόφιμα (ανανεώνονται διαρκώς...)

Προσωπικά είδη
-Σαπούνι
-Είδη προσωπικής υγιεινής
-Οδοντόνημα (χρησιμεύει και ως νήμα ανάγκης)
-Καθρεφτάκι
-Μερικές βελόνες και κλωστές
-Χαρτί υγείας
-Φωτογραφική μηχανή

Η ρόδα του ποδηλάτου

2008-06-09T22:12:00.016+03:00

Πρώτα θα δούμε πώς είναι φτιαγμένη η ρόδα του ποδηλάτου, σε μια προσπάθεια να μελετήσουμε ώστε να καταλάβουμε την κατασκευή της, για να μπορέσουμε να τη διορθώσουμε και να τη συντηρήσουμε σωστά.

Αυτό δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά η ρόδα του ποδηλάτου είναι μια καταπληκτική κατασκευή. Η βασικότερη λειτουργία της είναι η ελαστικότητα: πρέπει να λειτουργεί ως ανάρτηση για να απορροφά τους κραδασμούς - και έτσι να καταπονείται λιγότερο και ο αναβάτης και ο σκελετός. Η καταπόνηση του αναβάτη σημαίνει κούραση (νευρική και μυική) και η καταπόνηση του σκελετού σημαίνει μικρότερη ζωή ιδίως για τους σύγχρονους σκελετούς από υλικά όπως το αλουμίνιο τα ανθρακονήματα κλπ.. Παλιότερα οι σκελετοί κατασκευάζονταν συνήθως από ειδικό ατσάλι (χρωμιομολυβδαίνιο), το οποίο ως ατσάλι μπορεί να καταπονείται "επ΄ άπειρον" εάν τα φορτία που δέχεται είναι κάτω από κάποιο θεωρητικό όριο. Όμως τα σύγχρονα υλικά γενικά "έχουν μνήμη" δηλ. οι καταπονήσεις δρουν αθροιστικά, το υλικό διαρκώς υποβαθμίζεται, και θεωρητικά θα έρθει μία στιγμή κατά την οποία το υλικό θα καταρρεύσει σε κάποιο σημείο μέγιστης καταπόνησης. Για τον σκελετό το σημείο αυτό είναι συνήθως τα πίσω και κάτω ψαλίδια. Η αναγκαιότητα της απορρόφησης των κραδασμών για την προστασία του σκελετού είναι ο βασικός λόγος που έχει γενικεύσει τη χρήση της μπροστινής ανάρτησης, επειδή όμως η πισινή ανάρτηση δεν είναι επιθυμητή (χάνεται δύναμη του αναβάτη και το ποδήλατο "πάει σαν βάρκα") το πισινό μέρος του σκελετού μένει έκθετο και δέχεται τα ισχυρότερα σοκ.

Έχει σημασία λοιπόν η ρόδα και να είναι κατασκευασμένη σωστά και να συντηρείται σωστά, ώστε να βοηθά στην απορρόφηση των κραδασμών.

Η ζάντα της ρόδας συνήθως είναι από αλουμίνιο, γιατί το βάρος της ζάντας είναι πολύ σημαντικός παράγοντας. Οι παλιοί ποδηλάτες λέγανε ότι 10 γραμμάρια στη ζάντα χρειάζονται 1 κιλό δύναμη στο πετάλ. Η ζάντα κινείται συνέχεια και με μεγάλη ταχύτητα, δέχεται δηλαδή μεγάλα δυναμικά φορτία, και έχει πολύ σπουδαία δουλειά να κάνει καθώς σηκώνει όλα τα βάρη και όλοι οι κραδασμοί περνάνε από αυτή από το δρόμο στον σκελετό και τον αναβάτη. Η δε πισινή ρόδα ακόμα περισσότερο, γιατί σηκώνει και περισσότερο βάρος και επίσης έχει και την κίνηση (πετάλ).

Οι ακτίνες πρέπει να είναι από μέταλλο άριστης ποιότητας, τυπικά από ατσάλι που έχει μεγάλη ελαστικότητα. Στο μέγιστο πρέπει να αντέχουν δύναμη μέχρι και 150 κιλά η καθεμιά σε έναν βαρύ και δυνατό ποδηλάτη. Το σύστημα "λάστιχα + ζάντες + ακτίνες" λειτουργεί ως "αναρτήσεις" του ποδηλάτου. Οι ακτίνες τραβάνε τη ζάντα στο κέντρο και έτσι η ρόδα κρατιέται "με τη δική της δύναμη". Το αλγεβρικό άθροισμα των συνολικών στατικών θετικών και αρνητικών δυνάμεων στη ρόδα είναι μηδέν. Όταν το ποδήλατο κινείται όμως προστίθενται εκτός από τα στατικά φορτία και δυναμικά φορτία, και στη ρόδα γίνεται ένα πανηγύρι δυνάμεων. Τα δυναμικά φορτία είναι σε όλα τα επίπεδα: ακτινικά (κατά τη διεύθυνση κέντρο περιστροφής-σημείο επαφής με το δρόμο) πλευρικά (κατά τη διεύθυνση αριστερά-δεξιά) και στρεπτικά (στις στροφές ως ροπές κατά τον κάθετο άξονα). Τα ατυχήματα με σπασμένες ζάντες και ακτίνες οφείλονται γενικά στα δυναμικά φορτία, ενώ τα στατικά φορτία βοηθάνε να μένει η ρόδα στη θέση της. Τα δυναμικά φορτία οφείλονται στο πεταλάρισμα, το φρενάρισμα και τις ανωμαλίες του δρόμου. Τα φορτία αυτά είναι πολύ ισχυρά και πραγματικά κάθε ρόδα σταδιακά υφίσταται κόπωση και χειροτερεύει.

Στατικά φορτία

Δυνάμεις μεταφέρονται διαρκώς από το έδαφος στο κέντρο, συμπιέζοντας τις ακτίνες στο κάτω μέρος. Οι κάτω ακτίνες λοιπόν κονταίνουν και χάνουν δύναμη, ενώ οι υπόλοιπες γύρω μοιράζονται τις μεγαλύτερες δυνάμεις. Δηλ. λίγες ακτίνες στη βάση στην επαφή με το έδαφος σηκώνουν το βάρος. Το πόσες είναι αυτές έχει να κάνει με τη σκληρότητα της ζάντας. Για να το καταλάβεις αυτό κάνε το εξής πείραμα. Βάλε κάποιον να καθίσει στο ποδήλατο, και να κινείται μπρος-πίσω, και εσύ τσίμπησε με το νύχι μία ακτίνα κατά τη διάρκεια αυτής της κίνησης, για να διαπιστώσεις την διαφορά στον ήχο: όταν η ακτίνα φτάνει κάτω ο ήχος της πέφτει γιατί χάνει σε δύναμη. Η ακτίνα είναι μία χορδή, που όταν αυξάνει η δύναμη ανεβαίνει η συχνότητα του ήχου, ενώ όταν μειώνεται η δύναμη η συχνότητα πέφτει. Τη σημασία αυτού του ήχου θα τη δούμε παρακάτω. Η κανονική τάση μιας ακτίνας της πισινής ρόδας και της δεξιάς πλευράς χωρίς φορτίο είναι περίπου 50 κιλά, ενώ όταν εσύ ασκείς ένα γερό πεταλάρισμα οι ακτίνες της πισινής ρόδας που επιφορτίζεται και με την μετάδοση της κίνησης μπορεί να έχουν σημειακή τάση μέχρι 100 κιλά.

Δυναμικά φορτία

Μια τυπική ρόδα έχει συνήθως 36 ακτίνες. Υπάρχουν και περιπτώσεις 40 ακτίνων (πχ. σε διπλά ποδήλατα όπου οι δυνάμεις και οι απαιτούμενες αντοχές είναι μεγαλύτερες), όπως και με λιγότερες ακτίνες (μέχρι και 8 σήμερα με τη χρησιμοποίηση ισχυρότατων κραμάτων στις ζάντες και ακτίνες) σε αγωνιστικά ποδήλατα όπου η μείωση του βάρους και η αεροδυναμική έχουν μεγαλύτερη σημασία από την μακροπρόθεσμη αντοχή της ρόδας.

Με αυτά η αντοχή της ρόδας του ποδηλάτου είναι εκπληκτική σε σχέση με το βάρος της!

Η γεωμετρία της ρόδας

Οι ακτίνες συνδέουν το κέντρο με τη ζάντα. Ξεκινούν από δύο επίπεδα του κέντρου, γιατί η ρόδα πρέπει να έχει σταθερότητα και στις πλευρικές δυνάμεις - χωρίζονται επομένως στις ακτίνες της δεξιάς πλευράς και αυτές της αριστερής πλευράς.

Η ανάγκη για αντοχή και πλευρικά απαιτεί ακτίνες στις 2 πλευρές

Για να έχει η ρόδα σταθερότητα στις δυνάμεις περί τον άξονα περιστροφής (η δύναμη του ποδηλάτη για την πίσω ρόδα και επίσης φρενάρισμα και στις δυο), οι ακτίνες της κάθε πλευράς δεν ξεκινούν ακτινικά από το κέντρο αλλά φάλτσα σε ζευγάρια που διασταυρώνονται μεταξύ τους. Από τις δυο προηγούμενες συνθήκες, συνάγεται ότι ο αριθμός των ακτίνων είναι πάντα πολλαπλάσιος του 4 (2Χ2).

Σε μια ρόδα πλεγμένη σωστά, το κάθε ζευγάρι μαζί με το κοντινότερο ζευγάρι της απέναντι πλευράς σχηματίζει μια τετράδα ακτίνων (η κάθε ακτίνα από την ομόλογή της της απέναντι πλευράς διαφέρει γωνιακά «μισή τρύπα») και η κάθε τετράδα αφήνει ένα κενό από την προηγούμενη και από την επόμενη - σε ένα τέτοιο κενό πρέπει να βρίσκεται η βαλβίδα ώστε να μπορεί εύκολα να τοποθετηθεί η τρόμπα για το φούσκωμα της ρόδας.

Για να μπορούν οι ακτίνες της κάθε πλευράς να απομακρύνονται από το κέντρο χωρίς να εμποδίζει η μια την άλλη στο σημείο που σταυρώνουν, οι μισές ξεκινούν από την εσωτερική πλευρά προς τα έξω και οι μισές από την εξωτερική πλευρά προς τα μέσα. Δηλ. σε μια ρόδα 36 ακτίνων, από τις 18 της μιας πλευράς οι 9 περνούν από μέσα προς τα έξω (και προς τα μπρός / πίσω) και οι άλλες 9 από έξω προς τα μέσα (και προς την άλλη κατεύθυνση ως προς πίσω ή εμπρός). Οι 2 ακτίνες που σχηματίζουν το κάθε ζευγάρι δεν διασταυρώνονται "κανονικά" χωρίς να ακουμπούν, αλλά τις βάζουμε "ανάποδα" χτυπώντας δηλαδή η μια πάνω στην άλλη. Έτσι "συγκρούονται" για να στραβώνουν και να αποκτούν μια έξτρα ελαστικότητα (και η ρόδα συνολικά συνεπώς), ώστε και οι ακτίνες να μην σπάνε εύκολα από τις δυνάμεις και η ρόδα να συμπεριφέρεται κατά περισσότερο σαν ανάρτηση.

Στην πισινή ρόδα, πρέπει να υπάρξει έξτρα χώρος για τα γρανάζια. Αυτό σημαίνει ότι οι ακτίνες της δεξιάς πλευράς είναι λίγο μικρότερες από αυτές της αριστερής πλευράς (στην πράξη δεν χρησιμοποιούνται διαφορετικού μήκους ακτίνες) και η πίσω ρόδα είναι "φακοειδής". Οι της δεξιάς πλευράς σηκώνουν τις μεγαλύτερες τάσεις, γιατί το επίπεδο της ζάντας δεν περνά ακριβώς από το κέντρο περιστροφής του κέντρου αλλά από το κέντρο του άξονα της ρόδας. Αυτή η τελευταία απαίτηση δημιουργεί μεγάλες τάσεις στις ακτίνες της δεξιάς πλευράς και γι΄ αυτό η ακτινολόγηση μιας πισινής ρόδας θέλει μεγαλύτερη προσοχή (στην πράξη συνήθως δεν φέρνουμε τη ζάντα ακριβώς στο κέντρο αλλά δίνουμε μια μικρή απόκλιση για να περιορίσουμε το πρόβλημα). Συνήθως αν σπάσει ακτίνα, θα είναι στη δεξιά πλευρά της πίσω ρόδας.

Ειδικά στην πισινή ρόδα, η πισινή ακτίνα σε κάθε ζευγάρι σταυρωμένο πρέπει να ξεκινά από μέσα προς τα έξω (και η άλλη μπροστινή ακτίνα από έξω προς τα μέσα), επειδή οι μπροστινές ακτίνες των ζευγαριών σηκώνουν τις ισχυρές δυνάμεις στο πεταλάρισμα (ροπή προς τα εμπρός) οπότε στα σταυρώματα η μπροστινή ακτίνα που δέχεται την τάση αυτή θα πιέζει το σταύρωμα προς τα μέσα ώστε να μην υπάρχει ο κίνδυνος να χτυπήσει το σανζμάν στις ακτίνες όταν ο αναβάτης θα χρησιμοποιεί την 1η ταχύτητα στις ανηφόρες και στις ορθοπεταλιές.

Όταν ο αναβάτης πεταλάρει δυνατά στην πρώτη ταχύτητα το σανζμάν πλησιάζει επικίνδυνα τις ακτίνες. Πρέπει λοιπόν το πλέξιμο της ρόδας να έχει γίνει ώστε η ακτίνα του ζευγαριού που τραβάει να σπρώχνει την άλλη προς τα μέσα.

Όπως βλέπεις η ρόδα του ποδηλάτου είναι μια πραγματικά έξυπνη κατασκευή! Για να καταλάβεις τα προηγούμενα, πάρε στα χέρια σου μια ρόδα και διαβάζοντας ξανά αυτά, προσπάθησε να τα δεις στην πράξη. Θα εκπλαγείς με την εξυπνάδα της κατασκευής της ρόδας σου.

Ακτινολόγηση

Είναι πιο απλό απ΄ ότι φαντάζεσαι, αρκεί να ακολουθήσεις μερικούς κανόνες. Μετά από την περιγραφή της κατασκευής που προηγήθηκε, είναι εύκολο να κατανοήσεις τη διαδικασία. Για κάποιον που έχει εμπειρία, η ακτινολόγηση απ΄ ευθείας στο ανεστραμμένο ποδήλατο είναι εύκολη υπόθεση, αλλά στην αρχή θα ήταν καλύτερο να χρησιμοποιήσεις μια βάση ακτινολόγησης ή να κατασκευάσεις μία αυτοσχέδια.

Το πρώτο που πρέπει να κάνεις: ελέγχεις τις τάσεις των ακτίνων. Πιάνεις τα ζευγάρια των ακτίνων και τα σφίγγεις για να νοιώσεις τις δυνάμεις. Αυτή την ενέργεια πρέπει να την κάνεις συνεχώς και πάντα στις ρόδες σου.

Ο ακτινολόγος είναι ένα μικρό φτηνό εργαλείο, που πρέπει να έχεις μαζί σου πάντα στο σακκουλάκι με τα εργαλεία. Τις πιο χαλαρές ακτίνες τις σφίγγεις με τον ακτινολόγο και τις πιο σφιχτές τις χαλαρώνεις, όχι περισσότερο από 1 στροφή την κάθε φορά και πάντα επεμβαίνοντας στις πιο χαλαρές ή τις πιο σφιχτές της ρόδας. (Για να αποκτήσεις μια εικόνα, να νοιώσεις πόση περίπου πρέπει να είναι η κανονική τάση, δεν έχεις παρά να δοκιμάσεις με το χέρι τις ρόδες μιας κανονικής ρόδας.) Το ζητούμενο είναι να φέρεις τις ακτίνες περίπου στην ίδια τάση. Αν τα κεφαλάκια των ακτίνων έχουν σκουριάσει και δε γυρνάνε, ρίξε λάδι και στα 36 και άφησε λίγη ώρα να εισχωρήσει το λάδι.

Έχεις να διορθώσεις τη ρόδα στις εξής δύο κατευθύνσεις: πλευρικά (αριστερά-δεξιά) και κάθετα (πάνω-κάτω). Οι μεν πλευρικές αποκλίσεις κάνουν το φρενάρισμα και τις στροφές επικίνδυνες, οι δε κάθετες αποκλίσεις σε κάνουν να χορεύεις όταν δεν το θέλεις.

Στρίβοντας το κεφαλάκι της ακτίνας με τον ακτινολόγο σφίγγουμε/ξεσφίγγουμε την ακτίνα. Τα κεφαλάκια πρέπει πάντα να είναι λαδωμένα για να μη σκουριάζουν και να περιστρέφονται όταν χρειαστεί. Εάν μία ρόδα χρειάζεται συχνά ακτινολόγηση, αυτό θα συμβαίνει γιατί οι τάσεις των ακτίνων δεν είναι ομοιόμορφες. Αυτό μπορεί να οφείλεται είτε στο ότι η ακτινολόγηση δεν έχει γίνει σωστά, είτε στο ότι η ζάντα είναι χτυπημένη και απαιτεί ανομοιόμορφες τάσεις ακτίνων.

Προσοχή: και πριν αρχίσεις την ακτονολόγηση αλλά και όταν τελειώσεις πρέπει η τάση όλων των ακτίνων να είναι περίπου η ίδια. Αν παρατηρήσεις μεγάλη παραμόρφωση της ζάντας και αν οι ακτίνες είσαι σίγουρος ότι είναι του ίδιου μήκους, αυτό σημαίνει ότι η ζάντα είναι στραβή και καλύτερα να αντικατασταθεί (αν είναι σοβαρά χτυπημένη). Ειδικά στην πίσω ρόδα δεν ξεχνάμε ότι το επίπεδο της ζάντας δεν διέρχεται ακριβώς από τη μέση του κέντρου αλλά λίγο προς τη δεξιά πλευρά, επειδή θέλουμε χώρο για τις ταχύτητες. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστικό στην αντοχή της ρόδας: οι ομοιόμορφες τάσεις των ακτίνων.

Βρίσκεις κάθε φορά το σημείο της μέγιστης απόκλισης και διορθώνεις το πολύ τις 2-3 ακτίνες πριν και τις 2-3 μετά από το σημείο αυτό προς την κατεύθυνση που πρέπει (σφίγγεις / χαλαρώνεις). Σε μια σωστά ακτινολογημένη ρόδα, δεν είναι μόνο η ζάντα που δεν έχει με την περιστροφή αποκλίσεις, αλλά συμβαίνει και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: οι ακτίνες έχουν ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΣΗ ώστε οι δυνάμεις στη ρόδα να κατανέμονται ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΑ και έτσι η ρόδα να έχει τη μεγαλύτερη αντοχή.

Η μεγάλη ακρίβεια δεν έχει σημασία. Μπορείς να δοκιμάζεις την τάση των ακτίνων με το αυτί: χτυπώντας τις ακτίνες με ο νύχι ακούς τον ήχο. Προχωρώντας σιγά-σιγά και πάντοτε ελέγχοντας όλη τη ρόδα πριν προχωρήσεις στην επόμενη επέμβαση, σε 20 λεπτά θα έχεις κερδίσει δυο σημαντικά πράγματα: θα έχεις αποκτήσει μια σωστή ρόδα και θα απορείς πόσο καλός μάστορας είσαι και δεν το ήξερες.

Επείγουσα κατάσταση: επιδιόρθωση χτυπημένης ζάντας

Αν μετά από πτώση ή δυνατό χτύπημα η ζάντα στράβωσε, μην πανικοβάλεσαι. Ίσως μπορέσεις να τη διορθώσεις. Η ακόλουθη μέθοδος μπορεί κάποτε να αποβεί σωτήρια στη μέση του πουθενά.

Βρίσκεις ένα κομμάτι λεπτό σκοινί ή σύρμα γύρω στο 1,5 μέτρο, δένεις (δεν χρειάζεται κόμπος, δυο γυρίσματα αρκούν) με το σκοινί τεντωμένο τα σταυρώματα των ζευγαριών των ακτίνων της κάθε πλευράς, πρώτα στη μια πλευρά και έπειτα συνεχίζεις στην άλλη. Αφού συμπληρώσεις τους δύο κύκλους και των δύο πλευρών, ξεβιδώνεις τα κεφαλάκια των ακτίνων και ελευθερώνεις τη ζάντα. Το σκοινί συγκρατεί τις ακτίνες στη θέση τους. (Βέβαια η δουλειά μπορεί να γίνει και χωρίς το σκοινί από κάποιον που ξέρει το πλέξιμο της ρόδας, απλώς θα χάσεις χρόνο στη συναρμολόγηση). Χτυπάς τη ζάντα με ό,τι βρεις - σφυρί πέτρα κλπ. - και τη φέρνεις στα ίσια της (περίπου). Για τον έλεγχο της επιπεδότητας την ακουμπάς σε μια επίπεδη επιφάνεια (πχ. άσφαλτο) ή χρησιμοποιείς το μάτι απλώς αφού τα στραβώματα στο κάθετο επίπεδο δεν θέλουν μεγάλη λεπτομέρεια. Όμως τα στραβώματα στο κάθετο επίπεδο (πάνω-κάτω) είναι πιο δύσκολα και ενοχλητικά και κάνεις το εξής τέχνασμα: τοποθετείς ένα κομμάτι της ζάντας που ΔΕΝ έχει χτυπηθεί (που έχει τη σωστή καμπύλη) σε μια επίπεδη επιφάνεια και με ένα μολύβι (ή πετραδάκι ή καρφί κλπ.) χαράζεις ένα κομμάτι σωστής καμπύλης, και στη συνέχεια το χρησιμοποιείς αυτό ως οδηγό για το ίσιασμα του χτυπημένου σημείου. Αφού ισιάσεις τη ζάντα, συναρμολογείς τη ρόδα και ακτινολογείς. Όλη αυτή τη διαδικασία χρειάστηκε κάποτε να τη δοκιμάσω. Κατεβαίνοντας ένα απόγευμα στο έρημο Βέρμιο με την προσοχή στραμμένη σε ένα κοπάδι σκυλιά έπεσα με δύναμη σε μια πολύ άσχημη λακκούβα. Πρόλαβα με ένα πήδημα να προστατέψω την μπροστινή ρόδα, αλλά η πισινή χτυπήθηκε πολύ άσχημα. Αδιαφορώντας για τα σκυλιά (με το θυμό που είχα ούτε αρκούδα δεν θα τα έβγαζε πέρα μαζί μου), βγάζω τον ακτινολόγο και ξεσφίγγω ακτίνες. Χτυπώ τη ζάντα με δυο πέτρες και σε μια ώρα ήμουνα στο δρόμο του γυρισμού. Την επόμενη μέρα και στην άνεση του σπιτιού, έβγαλα πάλι τη ζάντα και την ίσιωσα με επιμέλεια. Αυτή τη ρόδα τη φορούσα χρόνια μετά.

Τουρισμός και πάσης Ελλάδος

2008-04-13T09:05:00.008+03:00

Ο τουρισμός έχει εξελιχθεί σε κανονική θρησκεία. Μια θρησκεία με τα όλα της.

Το ιερατείο της θρησκείας αυτής είναι το υπουργείο τουρισμού. Από κει αφορμώνται οι "τουριστικές πολιτικές". Αυτές που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγαλοεπενδυτών και μεγαλοεπιχειρηματιών, που ποτέ δεν θεωρούν ότι έχουν τσέπες αρκετά γεμάτες, διότι ως γνωστόν ο πλούσιος όσο περισσότερο τρώει τόσο περισσότερο πεινάει.

Οι ιερείς της θρησκείας είναι οι υπουργοί, παραϋπουργοί, κάθε λογής παρατρεχάμενοι και καλοπληρωμένοι απολογητές. Ανεβαίνουν κάθε λίγο στον άμβωνα των ΜΜΕ και επιδίδονται στα κηρύγματα περί "ανάπτυξης" πιπιλίζοντας την καραμέλα της ανάπτυξης σε κάθε ευκαιρία. Αλήθεια, για ποια ανάπτυξη μιλάνε; Διότι αυτή την ανάπτυξη ποτέ κανείς δεν την έχει δει. Όλο μιλάνε μιλάνε μιλάνε μιλάνε γι΄ αυτή, αλλά ποτέ δεν την είδε κανείς. Είναι σαν το θεό η ανάπτυξη: όλο κόπτονται για την ύπαρξή του αλλά ουδείς αυτόν εώρακε πώποτε.

Οι ναοί της θρησκείας αυτής είναι τα "φιλέτα" της (ελληνικής) γης, που τόσο πολύ τα ορέγονται οι απανταχού μπίζνεσμεν και τζέντελμεν - τουτέστιν οι ακτές πρώτα και έπειτα τα δάση δηλ. όποιος ωραίος τόπος έχει μείνει ακόμα άχτιστος. Βάλτε στον λογαριασμό τις απόπειρες όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών για τις συνταγματικές τροποποιήσεις για τον αποχαρακτηρισμό των δασικών εκτάσεων, βάλτε την διείσδυση των μεγάλων εταιρειών στην Ελλάδα στον κύκλο γκολφ και real estate που αγοράζουν γη, βάλτε τις φωτιές του 2007 και το ξεπούλημα της Πελοποννήσου και όχι μόνο, βάλτε την παγκοσμιοποίηση και στον τομέα των τουριστικών επενδύσεων και εταιρειών, βάλτε το πρόσφατο χωροταξικό σχέδιο για τον τουρισμό, και αμέσως σχηματίζεται το παζλ της μεγαλόπνοης τουριστικής πολιτικής που έχει ένα και μόνο στόχο: το ξεπούλημα της Ελλάδας στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Οι αρχιμανδρίτες (αρχι + μαντρί) της θρησκείας είναι το ενδημικό είδος που μόνο σε αυτή τη χώρα υπάρχει και λέγεται "ελληνάρας μπίζνεσμαν της αρπαχτής". Φοβερό είδος. Στήνει το μαντρί του όπου νάναι (τι θα πει νομιμότητα, άδειες και τέτοιες βλακείες;) σε παραλίες συνήθως δίπλα στο κύμα, εκεί δηλαδή όπου υποτίθεται ότι απαγορεύεται, και πασχίζει να μαντρώσει πρόβατα για να τα αρμέξει, πουλώντας διάφορες διατροφικές βόμβες στους αδαείς και τουριστικές υπηρεσίες μιας ανεκδιήγητης ποιότητας (ποιος έλεγχος, από τους υπάλληλους που λαδώνονται;) και τα κονομάει για 3-4 μήνες, και εξαφανίζεται τον υπόλοιπο χρόνο. Με την ανοχή των τοπικών αρχών (να βγάλει κάνα φράγκο ο κοσμάκης) και την κάλυψη κάποιου τοπικού βο(υ)λευτή. Το σύστημα της αρπαχτής είναι πολύ καλά ιεραρχημένο, περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα λαδώματα και μίζες, από τις ειδικές εταιρείες που κάνουν τα χαρτιά μέχρι τους κράχτες που βγαίνουν στην πιάτσα προς άγραν πελατών. Οι καλύτεροι του είδους συνδυάζουν κατάλυμα και φαγάδικο. Άριστα οργανωμένα κυκλώματα για την ροή των επιδοτήσεων σχετικών "προγραμμάτων τουριστικής ανάπτυξης" (όπως τα γνωστά ευρωπαϊκά Leader κλπ.), με πλήρη οργάνωση και ιεραρχία: οι υπάλληλοι που θα προωθήσουν τα χαρτιά, οι δικηγόροι που ξέρουν τα κόλπα, οι εταιρείες από παρατρεχάμενους που θα πάρουν τις μίζες, όλα άριστα στημένα με τον καθένα να αρπάζει το μερίδιό του από το χρήμα που ρέει από πάνω.

Οι πιστοί της θρησκείας που γεμίζουν τους ναούς (και έτσι γεμίζουν τις τσέπες των αρχιμανδριτών) είναι ο τελικός αποδέκτης του τουριστικού προϊόντος: ο "τουρίστας". Κάποτε ήταν συνήθως ξένος. Σήμερα είναι συνήθως Έλληνας. Άλλο φοβερό ενδημικό είδος. Κατά κανόνα γιωταχής, καλοπερασάκιας, καλοφαγάς, με κοιλίτσα, σουλατσάρει ανά τας Ελλάδας καμαρωτός και όπου βρει φαγάδικο στη στροφή του δρόμου θα κάτσει να περιδρομιάσει έναν αγλέορα. Πλέον ο ξένος (δυτικός) τουρίστας τι να ρθει να κάνει σε αυτή τη χώρα της διάλυσης και της ανοργανωσιάς; Θα προτιμήσει άλλη χώρα, όπου θα βρει καλύτερο πακέτο προσφοράς, με καλύτερες υπηρεσίες και φτηνότερο. (Διότι εκεί έχει πέσει οργάνωση όχι αστεία.) Κάποτε ο αρχιμανδρίτης ψάρευε το ξένο πρόβατο να το αρμέξει, σήμερα κατάντησε να κυνηγάει τον Έλληνα με το πιστόλι να ξεγυρίσει.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ακόμα χειρότερη εξέλιξη. Οι μεγάλες ξένες τουριστικές επιχειρήσεις ανακάλυψαν ότι πλέον στο Γκρις έχει ψωμί. Αφού εκμεταλλεύτηκαν αγρίως τον υπόλοιπο κόσμο, έφτασε η σειρά των μεσογειακών χωρών. Η Ισπανία την έπαθε πριν από μας, αλλά εμείς δεν φαίνεται ότι παραδειγματιζόμαστε. Ξεπούλησαν τις ακτές τους στο τουριστικό κύκλωμα, και σήμερα ακούγονται φωνές που θέλουν το γκρέμισμα των ακινήτων για να ελευθερώσουν τις ακτές τους. Διότι απλά αυτά δεν είναι δικά τους, ανήκουν σε ξένες εταιρείες... Αν δηλαδή τα όνειρα των αναπτυξιομανών στον τομέα του τουρισμού γίνουν πραγματικότητα, σε κάποια χρόνια οι Έλληνες θα ψάχνουμε να βρούμε να πατήσουμε Ελλάδα.

Επίσης, οι μπίζνες αυτές δουλεύουν με το σκεπτικό του "all inclusive", δηλ. πουλάνε στον πελάτη ολόκληρα τουριστικά πακέτα που περιλαμβάνουν τα πάντα (μετακινήσεις, διαμονή, διατροφή, επισκέψεις, και λοιπές δραστηριότητες για όλη την περίοδο των διακοπών που αγοράζεται). Όλα αυτά φυσικά πληρώνονται από τον πελάτη εκεί όπου αγοράζονται, δηλ. εκτός Ελλάδος. Με άλλα λόγια, εμείς προσφέρουμε την πλάτη μας για να παίζουν άλλοι το μπιλιάρδο τους, και ενώ άλλοι κερδίζουν εμείς κερδίζουμε μόνο το σκατό το σκουπίδι και την καταστροφή του περιβάλλοντός μας. Αυτοί θέλουν να έρθουν για πηδήματα πολυτελείας και μεις να τους κρατήσουμε το φανάρι. Αυτή την πολιτική τη διαφημίζουν οι ξεπουλημένοι και απολίτιστοι πολιτικοί ως "τουριστική ανάπτυξη". Πόσα παίρνουν όμως κάτω από το τραπέζι δεν λένε.

Πέρα όμως από τα γεγονότα αυτά, αλήθεια, σκεφτήκαμε ποτέ τι είδους "ανάπτυξη" επί της ουσίας είναι ο τουρισμός; Ας πούμε (υπόθεση εργασίας...) ότι υπήρχε μία "σωστή τουριστική πολιτική": τι θα έπρεπε να προσφέρει στον τόπο; Ο τουρισμός είναι καθαρά τριτογενής τομέας, είναι καθαρή υπηρεσία, δηλ. μια οικονομική δραστηριότητα που δεν σχετίζεται με τη δημιουργία συντελεστών παραγωγής αλλά με την ανάλωσή τους: καταναλώνει φυσικούς πόρους, ανθρώπινους πόρους και ανθρώπινη εργασία με προφανή σκοπό την οικονομικότητα, το κέρδος. Όμως η οικονομικότητα είναι μία λογιστική έννοια, δεν είναι πραγματική έννοια. Οι τουριστικές "υποδομές" είναι υποδομές με την στενή οικονομική έννοια και όχι με πραγματικό αντίκρυσμα. Με άλλα λόγια, και με την ευρεία έννοια, ο τουρισμός καταναλώνει πόρους χωρίς να δημιουργεί καινούργιους. Συνεπώς, η τουριστική ανάπτυξη απαιτεί πολύ προσεκτικό σχεδιασμό, ώστε να δημιουργεί προϋποθέσεις για οικονομία αλλά με ελεγχόμενα κόστη και επιπτώσεις. Εδώ ακριβώς ταιριάζει ο ήπιος τουρισμός, γιατί ελαχιστοποιεί τις επιπτώσεις. Αλλά σε αυτή τη χώρα σε ποιον τομέα υπήρξε ποτέ σχεδιασμός; Ο νόμος της αρπαχτής κυβερνάει τα πάντα...

Αυτός είναι ο μαζικός τουρισμός. Αυτό είναι το τουριστικό μοντέλο του κονσερβαρισμένου τουρισμού που καταστρέφει (και) αυτή τη χώρα. Και το οποίο προσκυνάνε με ευλάβεια όλοι από πάνω μέχρι κάτω, από τους πολιτικούς που λαϊκίζουν για ψήφους μέχρι τους πολίτες που ψηφίζουν μόλις χώσουν στην τσέπη μερικά φράγκα.

Φωτο: ελληνική μπίζνα

Φωτο: ελληνική μπίζνα

Ορίστε κατάντια. Πινακίδα που ξέμεινε από την εποχή πριν έρθει το ευρώ, δίπλα σε δύο γιαπιά παρατημένα στη μέση του πουθενά από κομπιναδόρους που θέλανε και "εναλλακτικές επιχειρήσεις". Αυτή είναι η Ελλάδα του τουρισμού και της ανάπτυξης.

Τα διήμερα και τα τριήμερα και τα καλοκαίρια η Ελλάδα αναστενάζει. Αναστενάζει κάτω από τα λάστιχα των γιωταχήδων. Ατελείωτες ορδές ξεχύνονται από τα αστικά κέντρα στην ύπαιθρο. Βγαίνουν σαν τα ποντίκια από τα μπουντρούμια των πόλεων και ισοπεδώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Η αγορά λανσάρει το τουριστικό παραμύθι, οι πρόσφατες γενιές το θεωρούν αυτονόητο να αρπάξουν το ΙΧ και να βγουν στο δρόμο με το παραμικρό. Με το ΙΧ για μπάνιο, με το ΙΧ στην εξοχή, με το ΙΧ για φαγητό στο τάδε εξοχικό ψηλά στο βουνό. Η τουριστική βιομηχανία ανθεί πάνω στο ιδιωτικό μεταφορικό μέσο. Τώρα, αν αυτό σημαίνει δρόμους, καταστροφή της υπαίθρου, τσιμέντωμα της γης, διάλυση των κωμοπόλεων και χωριών λόγω της ανάγκης για χώρους για παρκάρισμα, ρύπανση, ατυχήματα, χιλιάδες νεκρούς και σακατεμένους κάθε χρόνο, περιβαλλοντική καταστροφή, ε αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρεις. Το χρήμα να τρέχει και όλα καλά.

Η άλλη πρόταση (φωνή βοώντος εν τη ερήμω)

Ο ποδηλάτης είναι ο υγιέστερος τουρίστας. Σέβεται το περιβάλλον, σέβεται τον τόπο που επισκέπτεται, σέβεται την τοπική κοινωνία. Έχει όμως ένα "μειονέκτημα": δεν αφήνει πολλά λεφτά... αλλά σε ποιους; Σε αυτούς που έχουν συνδυάσει τα πολλά λεφτά με τη νοοτροπία της αρπαχτής. Με τα γρήγορα λεφτά. Αν υπήρχε μια ορθολογική και συνετή πολιτική στον τουρισμό ο ποδηλάτης θα ήταν επιθυμητός. Αν υπήρχε ένας στοιχειώδης σχεδιασμός, θα δημιουργούνταν προϋποθέσεις και ευκαιρίες για νέες δουλειές και νέα εισοδήματα. Το πρόβλημα είναι όμως το ποιος κινάει τα νήματα, ποιος επιβάλλει τα δικά του συμφέροντα.

Η προώθηση του ποδηλατικού τουρισμού θα είχε μόνο πλεονεκτήματα. Θα συνέβαλε στην εξυγίανση πολλών πραγμάτων. Ας πάρουμε παράδειγμα το περιβάλλον. Στην Ελλάδα έχουμε ακόμα ένα περιβάλλον αρκετά άθικτο από την ανάπτυξη. Δεν αναπτύξαμε βαριά βιομηχανία, τα βουνά μας είναι ακόμα αρκετά άθικτα, έχουμε καταπληκτικούς βιότοπους, ενδημικά είδη, οικοσυστήματα που υποτίθεται προστατεύονται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία (μεγάλο εμπόδιο αυτό για τον κλασικό τουρισμό!) κλπ. Έχουμε επίσης ένα πολύ ευχάριστο εύκρατο κλίμα, κατάλληλο για τουρισμό σχεδόν όλο το χρόνο, τουλάχιστον στα νότια. Με άλλα λόγια, έχουμε ένα ιδανικό περιβάλλον για τουρισμό με ποδήλατο. Θα μπορούσαμε δηλαδή με καταλληλο σχεδιασμό, να κάνουμε τη χώρα μας περιζήτητο προορισμό για ποδηλάτες. Και πάνω εκεί να στηθούν υποδομές για δουλειές και ευκαιρίες. Ας αφήσουμε τα οφέλη για τη δημόσια υγεία κλπ. Ήδη όσοι ποδηλάτες έρχονται στην Ελλάδα μένουν έκπληκτοι από το καταπληκτικό περιβάλλον, όμως από τίποτα άλλο αφού απουσιάζουν εντελώς οι σχετικές υποδομές. Αλλά είπαμε, όλα είναι θέμα συμφερόντων.

Το τελευταίο που μπορούμε να πούμε, είναι να ευχηθούμε οι Έλληνες να καταλάβουμε τη δυναμική του ποδηλάτου και σε αυτόν τον τομέα, και να αγωνιστούμε για λίγη περισσότερη εξυγίανση. Ας βοήσωμεν αδελφοί σε αυτό τον τόπο της αρπαχτής και της μαζικής βλακείας: αμήν.

Πού είναι ο χρόνος;

2008-04-12T14:31:00.004+03:00

Ζούμε υπό διαρκή έλλειψη χρόνου. Όλοι τρέχουν, και ποτέ δεν φτάνουν. Συναντάς ένα φίλο σου στο δρόμο, γεια σου, τι κάνεις, καλά, εσύ, καλά, πολύ καλά, όλα ωραία και καλά, όλα τέλεια, αχ τι ωραία που τα λέμε. Όμως, το στόμα τα λέει καλά, αλλά τα μάτια προδίδουν το άγχος: είναι σα να σου λένε "τελείωνε, μη με καθυστερείς, βιάζομαι, έχω δουλειά να κάνω". Όλοι τρέχουν. Και ποτέ δε φτάνουν. Και πουθενά δε φτάνουν. Διότι ο άνθρωπος ζει όχι απλά στο χώρο, ούτε απλά στο χρόνο, αλλά στο χωροχρόνο. Η έλλειψη χρόνου πάει αντάμα με την έλλειψη χώρου.

Η ανθρώπινη ζωή κατάντησε ουτοπία. Ου-τόπος. Κατάντησε μη-χρόνος. Απουσία. Χάνοντας το χρόνο σου, χάνεις το χωροχρόνο. Χάνεις τη ζωή σου. Χάνεις τα πάντα. Και πού πάνε αυτά; Σε κάποιους άλλους. Τα καρπώνονται άλλοι, όχι εσύ. Κλασικό παράδειγμα ο εργαζόμενος: ο εργοδότης του παίρνει το χρόνο, ο εργαζόμενος εξαγοράζει τον προσωπικό του χρόνο για χρήματα.

Η αμείλικτη αγορά ψάχνει διαρκώς ευκαιρίες να πουλάει. Να πουλάει οτιδήποτε, χώρο, χρόνο, τα πάντα. Κατά την κλασική οικονομική θεωρία, ότι υπάρχει σε έλλειψη μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Να μια ευκαιρία για τις μπίζνες των διακοπών: αφού οι άνθρωποι τρέχουν πακινόβλητοι όλο το χρόνο, θα τους πουλήσουμε τις διακοπές ένα μήνα το χρόνο (μακάρι να ήταν κι ένας μήνας!) - επειδή το έχουν ανάγκη (η ανάγκη του προσωπικού χρόνου!) θα τους το πουλήσουμε κι αυτό.

Κι εδώ πάνω αρχίζει ένα τρομερό πανηγύρι χρήματος. Χτίζεται ο απύθμενος τουριστικός μύθος. Αλλά πού να ξεφύγει το θύμα; Απο τη στιγμή που πρέπει να πληρώσει ακόμα και για τις διακοπές, πάλι είναι χωμένο στο ίδιο κυνήγι του χρόνου που ποτέ δεν έχει. Μια χίμαιρα, ένα παραμύθι, μια ψευτιά χωρίς τέλος.

Το σπάσιμο του φαύλου κύκλου

Και έρχεται ο ποδηλάτης, και κάνει την κρίσιμη κίνηση. Κάνει πέρα όλα αυτά και λέει "ευχαριστώ δεν θα πάρω". Και πάει με ποδήλατο. Πάει αργά ο αθεόφοβος!

Δε δίνει δεκάρα για τον χρόνο. Γιατί; Απλά, τον έχει κερδίσει. Τον έχει κάνει πάλι δικό του. Δεν χάνει χρόνο. Δεν έχει χρόνο να χάσει. Ξέρει να τον απολαμβάνει το χρόνο.

Ο χρόνος ως έννοια της φυσικής είναι διαφορετικό πράγμα από τον χρόνο ως ανθρώπινη έννοια. Ο ανθρώπινος χρόνος δεν υπάρχει ως πραγματική και αντικειμενική έννοια, είναι μία έννοια υποκειμενική φιλοσοφική και ψυχολογική. Τον αντιλαμβανόμαστε επειδή και όταν τον μετράμε, και το πώς θα τον αντιληφθούμε εξαρτάται από το πώς θα τον μετρήσουμε. Εάν τρέχεις από το πρωί ως το βράδυ, όσο και να τρέχεις ο χρόνος σου πάντα θα σού λείπει. Αν όμως πάψεις να βιάζεσαι, όσο αργά κι αν πηγαίνεις ο χρόνος θα είναι όλος δικός σου. Αυτό έχει να κάνει και με την ταχύτητα και το μέσο μετακίνησης που κάθε φορά χρησιμοποιείς. Οι άνθρωποι αποκτούν όλο και πιο γρήγορα αυτοκίνητα επειδή προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Όταν χρησιμοποιείς αυτοκίνητο, είναι δεδομένο ότι δεν έχεις χρόνο. Αφού όμως χρησιμοποιείς ποδήλατο, έχεις χρόνο. Διαφορετικά θα επέλεγες ένα πιο γρήγορο μέσο.

Το ποδήλατο είναι ένα μεταφορικό μέσο με το οποίο μετακινείσαι προς το χαμένο σου προορισμό: στο χαμένο σου χρόνο. Όσο περισσότερο το χρησιμοποιείς, τόσο περισσότερο θα κερδίζεις πίσω τον χαμένο σου χρόνο. Αυτό το χρόνο που οι άλλοι διαρκώς προσπαθούν να σού κλέψουν. Αυτό το χρόνο που δεν μετράνε κάποιοι άλλοι με τα δικά τους ρολόγια, αλλά αυτόν που μετράς εσύ και όπως εσύ θέλεις.

Αν το αυτοκίνητο συμβάλλει στην ιδιωτικοποίηση, τον αποκλεισμό του ατόμου και την κλοπή του χρόνου, το ποδήλατο συμβάλλει στην επικοινωνία, στην κοινωνικότητα και στο ξανακέρδισμα του χαμένου μας χρόνου. Στο ξανακέρδισμα των κλεμένων μας ζωών.

2008-04-09T00:04:00.024+03:00

Η ιστορία ενός αντικειμένου

ExtremeTrailer: Ένα έξυπνο εργαλείο για έξυπνους ποδηλάτες

• Τι θα φτιάξουμε
• Σε ποιους απευθύνεται
• Πώς θα το αποκτήσεις
• Το project
• Η κατασκευή
• Η χρήση του ExtremeTrailer

Τι θα φτιάξουμε [αρχή]

Το ExtremeTrailer είναι ένα εργαλείο που επεκτείνει τις δυνατότητες του ποδηλάτη εντός πόλης και εκτός πόλης.
Το ExtremeTrailer είναι ένα τρέιλερ ποδηλάτου που επινοήθηκε μελετήθηκε και κατασκευάστηκε όχι από βιομήχανο αλλά από ποδηλάτη που για δεκαετίες έκανε εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα με το ποδήλατό του κάτω από όλες τις πιθανές συνθήκες και ξέρει από πρώτο χέρι ποιες είναι οι ανάγκες του ποδηλάτη: ασφάλεια άνεση και λειτουργικότητα.

Σε ποιους απευθύνεται [αρχή]

Το ExtremeTrailer απευθύνεται σε δύο ειδών χρήστες ποδηλάτου:
· Στον ποδηλάτη της πόλης που θέλει να χρησιμοποιεί το ποδήλατο για περισσότερες δουλειές χωρίς να βάλει μπροστά το ΙΧ. Π.χ. θέλεις να πάς για τα σαββατιάτικα ψώνια στο σουπερμάρκετ και η διαδικασία είναι: ξεπαρκάρισμα, παρκάρισμα, κουβάλημα στο ΙΧ, πάλι ξεπαρκάρισμα, πάλι παρκάρισμα, κουβάλημα από το ΙΧ στο σπίτι. Μπορείς λοιπόν να βάλεις τα ψώνια από το καλάθι στο τρέιλερ και φτάνοντας σπίτι φέρνεις ολόκληρο το τρέιλερ στην κουζίνα ή την αποθήκη.
· Στον ποδηλάτη που θέλει να πάει πιο μακριά. Το ExtremeTrailer φτιάχτηκε ως το απόλυτο εργαλείο για να απολαύσεις την εκδρομή και το ταξίδι ανεξάρτητος και ελεύθερος.

Πώς θα το αποκτήσεις [αρχή]

Δημιουργώντας πράγματα «από το μηδέν» αξιοποιείς τη δημιουργικότητά σου, πρωτοτυπείς, γίνεσαι περισσότερο ανεξάρτητος και δημιουργικός. Και επίσης δεν αδειάζεις την τσέπη σου.
Είναι εύκολο να κατασκευάσεις το τρέιλερ αυτό αξιοποιώντας τις οδηγίες. Αν δεν «πιάνει το χέρι σου» στα τεχνικά μπορείς να το κάνεις με ένα φίλο. Φυσικά αν δεν θέλεις να προσπαθήσεις να το φτιάξεις μόνος σου αλλά θέλεις κάποιος άλλος να το φτιάξει για σένα, στην περίπτωση αυτή να είσαι έτοιμος να πληρώσεις. Και ας ξέρεις ότι το μεγαλύτερο κόστος δεν είναι τα υλικά αλλά η ανθρώπινη εργασία. Ένα τέτοιο δημιουργικό αντικείμενο δεν θα μπορούσε ποτέ να κατασκευαστεί μαζικά από μια βιομηχανία για να πουλιέται φτηνά. Ποιος βιομήχανος θα πουλούσε ένα ποδηλατικό τρέιλερ με πανί, που μπορεί εύκολα να σκιστεί; Κανείς. Όμως εμείς κάνουμε τη δουλειά μας θαυμάσια, γιατί έχουμε μικρό βάρος και ξέρουμε να το φτιάχνουμε αμέσως όποτε χρειαστεί.
Αν θέλεις συμβουλές, ή αν έχεις κάποια ερώτηση, μη διστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί μου.

Το project [αρχή]

Το ExtremeTrailer έχει τη δική του ιστορία. Χρόνια ταξιδεύοντας με ποδήλατο, έφτασε και η στιγμή των μεγαλύτερων απαιτήσεων. Καθένας θέλει άνεση – και δεν είμαι εξαίρεση στον κανόνα. Άνεση όμως σημαίνει χώρος: στη μέση του πουθενά με ένα ποδήλατο δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να κουβαλάς τα πράγματά σου εσύ ο ίδιος. Συνεπώς, ήθελα περισσότερο χώρο. Η μόνη επιλογή: ένα τρέιλερ ποδηλάτου.
Έψαξα όλο το internet, βρήκα πολλά μοντέλα. Κανένα δεν με ικανοποίησε απόλυτα. Ο γνωστός νόμος της αγοράς: ένα σωρό παραλλαγές ενός προϊόντος αλλά κανένα να μη ξεχωρίζει ώστε ο αγοραστής να μένει διαρκώς ανικανοποίητος και να αγοράζει συνέχεια μια το ένα και μια το άλλο. Ε όχι δε «μασάμε», θα το φτιάξω μόνος μου. Η απόφαση πάρθηκε. Δύσκολο; Ε και; Και η τουαλέτα είναι δύσκολη, όμως κάθε μέρα πηγαίνουμε όλοι μας. Το project: 1 μήνας έρευνα, 1 μήνας σχεδιασμός, και έπειτα όσο πάρει η κατασκευή. Χαλαρά. Για ένα μήνα θα ψάξω, θα δω όλες τις ιδέες των άλλων, θα τις συνδυάσω σε ένα καλό concept. Στην πορεία θα γίνουν διορθώσεις, με τη κλασική μεθοδολογία «δοκιμάζω και διορθώνω».
Για ένα μήνα (περίπου, ίσως, δε θυμάμαι) ερεύνησα τι υλικά μπορώ να βρω, και σχεδίασα στον Η/Υ προσεκτικά τη φέρουσα κατασκευή. Είδαμε το αρχείο του AutoCad μαζί με ένα φίλο μηχανικό στον Η/Υ του, που προθυμοποιήθηκε να κάνει τις παρατηρήσεις του για το σχεδιασμό ώστε οι δυνάμεις να κατανέμονται σωστά στο σκελετό, μιας και τα τινάγματα στις λακούβες θα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Και ακολούθησε το τελευταίο στάδιο, η κατασκευή. Το εργαστήριο έπαιρνε φωτιά τα απογεύματα στον ελεύθερο χρόνο. Η διαδικασία κράτησε 3 περίπου μήνες. Τρεις απολαυστικούς μήνες. Όλη η διαδικασία ήταν ακόμα μία απόλαυση. Η μεγαλύτερη απόλαυση δεν είναι μόνο να έχεις κάτι πραγματικά καλό αλλά να το έχεις δημιουργήσει μόνος σου.
Ακριβώς όπως εσύ το θέλεις.

Η κατασκευή [αρχή]

Ο σκελετός είναι φτιαγμένος από αλουμινοσωλήνα καρέ 20Χ20 που συνδυάζει μεγάλη αντοχή και μικρό βάρος. Οι σωλήνες δένονται με πριτσίνια αλουμινίου. Εάν αναρωτήθηκες κατά πόσο τα πριτσίνια αντέχουν το βάρος και τους κραδασμούς, μόλις έκανες μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Η απάντηση θα είναι σημαντική:
Το τρέιλερ κατασκευάστηκε έτσι ώστε ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΙΜΟ ΜΕ ΑΠΛΑ ΜΕΣΑ. Το ExtremeTrailer φτιάχτηκε για μικρό βάρος, ανεξαρτησία και αξιοπιστία όπου κι αν πηγαίνεις. Μπορεί ενώ είσαι στη μέση του πουθενά να πάθεις οποιαδήποτε ζημιά, και θέλεις αμέσως να επιδιορθώσεις και να συνεχίσεις χωρίς η ζημιά να χαλάσει τη μέρα σου ή να ακυρώσει την εκδρομή σου.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι μετά από χρόνια και σκληρή χρήση ή από ένα ατύχημα κάποιοι σύνδεσμοι χαλαρώσουν. Τα πριτσίνια αλουμινίου και το πριτσινοψάλιδο είναι πάμφθηνα και τα βρίσκεις σε οποιοδήποτε εργαλειάδικο. Με ένα απλό τρυπάνι διώχνεις τα παλιά πριτσίνια και περνάς τα καινούργια αμέσως.
Τι έδειξε η πράξη: το ExtremeTrailer χρησιμοποιήθηκε ανελέητα φορτωμένο και τα πριτσίνια δεν χαλάρωσαν καθόλου. Βοηθά φυσικά ο σχεδιασμός, που συμβάλλει στη σωστή κατανομή των δυνάμεων. Ούτε παρατηρήθηκε άλλο πρόβλημα. Εξάλλου αν ποτέ χρειαστεί συντήρηση δεν θα γίνει η ζημιά ξαφνικά, αλλά θα την παρατηρήσεις έγκαιρα και θα τη φτιάξεις με την ησυχία σου.

Η ίδια αρχή ισχύει για όλα τα κατασκευαστικά μέρη. Τα διαμερίσματα σχηματίζονται με απλό τεντόπανο που δένεται στους σωλήνες με τα ίδια πριτσίνια. Αν λοιπόν σκιστεί ένα πανί, απλά το αφαιρείς, βάζεις ένα καινούργιο κομμάτι (από οτιδήποτε ύφασμα βρεθεί στη μέση του πουθενά) και είσαι έτοιμος. (Το τεντόπανο προτιμότερο να είναι συνθετικό για να μη τραβάει υγρασία.)

Η 16άρα ρόδα του τρέιλερ βγαίνει και μπαίνει εύκολα (με αυτόματο μπλοκάζ). Είναι πλαστική και όχι με ακτίνες, γιατί το πλαστικό προσθέτει ελαστικότητα λειτουργώντας ως «ανάρτηση». Για τον ίδιο λόγο η ρόδα είναι εντελώς πίσω (απορροφητικότητα των κραδασμών στον επιμήκη άξονα). Αν ποτέ φθαρεί η ρόδα, εύκολα βρίσκεις μία σε οποιοδήποτε ποδηλατάδικο.

Στο πάνω μέρος του τρέιλερ μπορείς να πιάσεις επιπλέον πράγματα με λάστιχα («χταπόδια»). Ένα καπάκι από λακαρισμένο κόντρα-πλακέ (λακαρισμένο για να έχει καλή επιφάνεια γιατί χρησιμεύει και σαν τραπέζι, βλ. παρακάτω) ανοιγοκλείνει με βέλκρο, και αποκαλύπτει άλλους 3 χώρους (2 πλαϊνούς και έναν μικρότερο) όπου οργανώνεις πράγματα (εργαλεία, τρόφιμα κλπ.). Το ύψος των πλαϊνών χώρων χωράει όρθια εναμισόλιτρα μπουκάλια νερού. Το κάθε πλαϊνό χωράει 3+ μπουκάλια, μπορείς δηλαδή να μεταφέρεις το λιγότερο 6 μπουκάλια (μόνο για αυτό το σημείο, φυσικά υπάρχουν και οι άλλοι 2 χώροι).

Στο μπροστινό μέρος υπάρχει ένας τριγωνικός χώρος με γρήγορη πρόσβαση, όπου βάζεις πράγματα που θέλεις να φτάνεις γρήγορα (αδιάβροχο, μπουκάλι νερού κλπ.).
Το ψαλίδι δένει το τρέιλερ στο ποδήλατο στο σημείο του πίσω άξονα. Το ψαλίδι είναι κατασκευασμένο από δυνατό σίδερο. Το σώμα αρθρώνεται στο ψαλίδι με 2 κοινούς μεντεσέδες αλουμινίου βιδωτούς. Αν ποτέ φθαρούν, τους βρίσκεις εύκολα, ξεβιδώνεις και αντικαθιστάς.

Το ψαλίδι κοτσάρεται και ξεκοτσάρεται στο ποδήλατο γρήγορα.
Ο άξονας της πισινής ρόδας θα πρέπει να έχει συμπαγή άξονα με βίδες και όχι αυτόματο μπλοκάζ. Αν το ποδήλατο δεν έχει συμπαγή άξονα η αλλαγή εύκολα γίνεται στον ποδηλατά ή την κάνεις μόνος. Το έκανα μόνος και η ρόδα μου δουλεύει άψογα. Δεν θα αισθανόμουν ασφαλής ρίχνοντας επιπλέον 20 κιλά* που τινάζονται στις λακούβες στον πίσω άξονα αν αυτός είχε αυτόματο μπλοκάζ, ενώ τώρα που ξέρω ότι έχω έναν συμπαγή άξονα από χρωμιομολυβδαίνιο έχω το κεφάλι μου ήσυχο.
*Γιατί 20 κιλά; Αν το συνολικό βάρος (τρέιλερ + πράγματα) είναι 40 κιλά στο μέγιστο (υπερβολικό, διότι κανείς δεν θέλει να κουβαλά τόσο βάρος!) το βάρος μοιράζεται στα δύο ακραία σημεία οπότε το μπροστινό σημείο φέρει το μισό. Στην πραγματικότητα φέρει λιγότερο από το μισό, γιατί λόγω της γεωμετρίας του τρέιλερ το κέντρο βάρους είναι πλησιέστερα προς τη ρόδα του τρέιλερ.
Αντικαθιστάς λοιπόν τις εξωτερικές βίδες και το ψαλίδι πιάνει σε αυτές. Φυσικά υπάρχει και ασφάλεια για να μη φεύγει το ψαλίδι από τις βίδες. Όλα αυτά τα μεταλλικά μέρη είναι πολύ εύκολο να φτιαχτούν και να αντικατασταθούν αν ποτέ φθαρούν (μπορείς μάλιστα να έχεις μαζί σου ρεζέρβες). Π.χ. οι βίδες που μπαίνουν στον άξονα γίνονται εύκολα με κόλληση μιας απλής βίδας ποδηλάτου με μια απλή βίδα Μ8Χ15 (ή ένα κομμάτι σίδερο πάχους 8χιλ.).

Η χρήση του ExtremeTrailer [αρχή]

Όταν βγει το ExtremeTrailer στο δρόμο αρχίζει το πανηγύρι.

Μεγάλος όγκος

Το ExtremeTrailer έχει 5 χώρους με συνολικό όγκο 112 λίτρα. Ο ωφέλιμος όγκος αυξάνεται αν δέσουμε πάνω του αποσκευές με χταπόδια. Ο όγκος είναι αρκετός για να ταξιδέψεις χωρίς να χρειάζεσαι άλλα σακίδια. Με τέτοιο όγκο μπορείς να έχεις πράγματα που θα δώσουν τη δυνατότητα να λείπεις για μέρες μακριά από τον πολιτισμό, και να φτάσεις σε μακρινά μέρη όπου δεν θα μπορούσες να πας χωρίς αρκετά τρόφιμα ρούχα κλπ.
Το ExtremeTrailer δίνει την αξιόλογη δυνατότητα να μπορείς να ταξιδέψεις μόνο με ένα ποδήλατο και ένα τρέιλερ.
Ένα ενδιαφέρον σενάριο είναι το εξής: μπορείς να έχεις ένα αναδιπλούμενο ποδήλατο και το ExtremeTrailer και με αυτές τις δύο αποσκευές να χρησιμοποιείς άνετα το τραίνο και άλλα μαζικά μέσα μεταφοράς.

Μικρό βάρος, αλλά μεταφορά μεγάλου βάρους

Μη ρωτήσεις πόσο βάρος μπορεί να μεταφέρει το ExtremeTrailer. Να ρωτήσεις «εγώ πόσο βάρος μπορώ να μεταφέρω;»

Το ExtremeTrailer δοκιμάστηκε και μεταφέρει άνετα μέχρι 25 κιλά, αλλά από κει και πέρα γίνεται πραγματικά βαρύ! Το συνολικό βάρος του τρέιλερ είναι 9,6 κιλά. Αυτό είναι το κόστος σε βάρος που ο αναβάτης θα κουβαλήσει. Μπορούμε όμως να έχουμε μόνο το τρέιλερ χωρίς σακίδια (αφού το τρέιλερ δίνει μεγάλο όγκο όπως είδαμε), αφαιρούμε λοιπόν το βάρος που γλιτώνουμε από τα σακίδια (συν τη μπροστινή σχάρα), οπότε τελικά το κόστος σε βάρος του τρέιλερ γίνεται ανεκτό αν συγκριθεί με το συνολικό βάρος.
Ένα παράδειγμα: ένας αναβάτης 70 κιλών κουβαλά βάρος 25 κιλών στο τρέιλερ με ένα ποδήλατο 12 κιλών. Το συνολικό βάρος λοιπόν είναι 70+25+9,5+12 = περίπου 117 κιλά από τα οποία τα 9,6 είναι το τρέιλερ.

Η επιβάρυνση στο πετάλι: στο ισάδι είναι πρακτικά ασήμαντη. Φυσικά επηρεάζεται η επιτάχυνση και το ξεκίνημα. Από τη στιγμή όμως που θα αποκτήσεις ταχύτητα δεν παρατηρείς σημαντική διαφορά στο πετάλι.
Εκεί φυσικά που αρχίζει το πρόβλημα είναι η ανηφόρα... όμως γι΄ αυτό δεν φταίει το τρέιλερ αλλά τα πράγματα που κουβαλάς. Οποιοδήποτε τρέιλερ αν είχες θα συνέβαινε το ίδιο!
Φυσικά είναι αυτονόητο, ότι το να κουβαλάς πολλά πράγματα έχει το πλεονέκτημα της άνεσης και το μειονέκτημα του βάρους στην ανηφόρα. Δηλαδή πριν αποφασίσεις να χρησιμοποιήσεις τρέιλερ, πρέπει να ξέρεις ότι στην ανηφόρα θα σού κοστίσει. Αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις, πρέπει λοιπόν να σκεφτείς τι πραγματικά χρειάζεσαι να μεταφέρεις, για να μη κουβαλάς περιττά πράγματα.
Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να πας οπουδήποτε - απλά θα χρειάζεσαι περισσότερο χρόνο και θα ταξιδεύεις με μια πιο άνετη φιλοσοφία. Το βουνό που θα ανέβαινες χωρίς πράγματα σε 2 ώρες τώρα ίσως το ανεβείς σε 3 ή παραπάνω (θα εξαρτηθεί από το βάρος). Όμως όταν έρθει η ώρα για στάση ή για κατασκήνωση, θα αποζημιωθείς με το παραπάνω...

Μικρό πλάτος

Με 45 εκατοστά πλάτος, ο ποδηλάτης κινείται άνετα στην πόλη (ανάμεσα στα αυτοκίνητα) και σε στενούς χώρους.

Χαμηλό κέντρο βάρους

Το κέντρο βάρους κατεβαίνει προς το έδαφος, έτσι βελτιώνεται η οδική ασφάλεια. Αυτός ο κανόνας ισχύει σε όλα τα κινούμενα οχήματα.

Βελτιώνεται το φρενάρισμα

Το βάρος κατεβαίνει στο ύψος του πίσω άξονα (σε σύγκριση με τα κλασικά σακίδια), έτσι η πισινή ρόδα έχει κράτημα γιατί χάνει αργότερα την επαφή με το δρόμο (κρατιέται προς τα κάτω).

Άριστη οδική συμπεριφορά

Το ExtremeTrailer είναι ένα μονόροδο τρέιλερ και ο ποδηλάτης συχνά ξεχνάει ότι το έχει πίσω του. Το τρέιλερ απλά ακολουθεί και δεν ενοχλεί το τιμόνι (μπορείς να κάνεις και ποδήλατο χωρίς χέρια). Βέβαια υπάρχει διαφορά όταν μεταφέρουμε μεγάλο βάρος, αλλά κι αυτό συνηθίζεται σχετικά εύκολα.
Δεν επηρεάζεται η οδήγηση στις μεγάλες ταχύτητες. Κατεβαίνεις κατηφόρα με 70χλμ/ώρα και ξεχνάς ότι το έχεις πίσω σου. Το βάρος είναι στο καλύτερο σημείο που θα μπορούσε να είναι.

Το βάρος μοιράζεται σε 3 ρόδες αντί για 2

Το ποδήλατο είναι πιο ελαφρύ και συμπεριφέρεται καλύτερα στις λακούβες. Όσοι έχουμε φορτώσει πολύ ένα ποδήλατο ξέρουμε καλά πόσο επικίνδυνοι είναι οι κραδασμοί για το ποδήλατο.

Φεύγει το πολύ βάρος από την πισινή ρόδα

Όπως ξέρουμε η πισινή ρόδα είναι αυτή που σηκώνει το μεγαλύτερο στρες αν φορτώσουμε μεγάλα σακίδια στην πισινή σχάρα (βάρος + κίνηση). Τώρα το βάρος φεύγει πιο πίσω.

Φεύγει το βάρος από τη μπροστινή ρόδα

Όπως ξέρουμε τα μπροστινά σακίδια κάνουν το τιμόνι βαρύ. Τώρα φεύγει το βάρος και από μπροστά, και η οδήγηση γίνεται πιο ασφαλής.

Το ανέβασμα και κατέβασμα στο ποδήλατο γίνεται ευκολότερο

Λιγότερα πράγματα προεξέχουν στην πίσω σχάρα, τώρα τα έχουμε στο τρέιλερ.

Γρήγορο και ασφαλές στήσιμο του ποδηλάτου

Στο μπροστινό μέρος το τρέιλερ έχει δύο ποδαράκια, που κατεβαίνουν ή ανεβαίνουν στο επιθυμητό ύψος και πιάνονται με μπλοκάζ. Όλο το ποδήλατο στήνεται γρήγορα όρθιο, ακόμα και σε έδαφος με κλίση (το κάθε ποδαράκι είναι ανεξάρτητο). Χάρη στο βάρος του τρέιλερ και τη μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα δύο ποδαράκια (42 εκ.) το ποδήλατο στήνεται καλά (δεν πέφτει εύκολα με τον αέρα).

Καρέκλα και τραπέζι

Σε ελάχιστο χρόνο, βγάζεις τη ρόδα, βγάζεις τον πάτο και τον τοποθετείς στο πάνω μέρος, και έχεις καρέκλα και τραπέζι. Αν κατασκηνώνεις στη φύση συχνά ξέρεις τι σημαίνει αυτή η άνεση!

Κουζίνα

Σε ελάχιστο χρόνο, βγάζεις τις 2 ασφάλειες που κρατούν το καπάκι, το τοποθετείς στον πάτο, και έχεις ένα χώρο καλά προστατευμένο από τον αέρα για να ετοιμάσεις τσάι ή να μαγειρέψεις το φαγητό σου στη μέση του πουθενά.

Προστασία από τη βροχή, τη λάσπη, τη σκόνη

Το ξέρουμε καλά, ότι το νερό είναι μεγάλο πρόβλημα. Είναι μεγάλη ταλαιπωρία να μουσκευτούν τα πράγματά σου από τη βροχή. Υπάρχουν σακίδια αδιάβροχα, αλλά κοστίζουν ακριβά και έχουν μεγάλο βάρος γιατί είναι φτιαγμένα από χοντρά υλικά. Επίσης είναι δύσκολο να βρεις τα πράγματά σου γιατί βρίσκονται καταχωνιασμένα στο βάθος.
Η λύση στο ExtremeTrailer είναι απλούστατη: το τυλίγεις όλο με ένα νάυλον που πιάνεται με λάστιχο στο πλάι. Το νερό κυλάει στο εξωτερικό και έχεις τα πράγματά σου στεγνά και καθαρά, ενώ το ξεσκεπάζεις γρήγορα για να πάρεις κάτι.
Γέμισε λάσπες το ExtremeTrailer; Κανένα πρόβλημα. Το ξεπλένεις με μία μάνικα, ή όπου βρεις νερό, και είσαι έτοιμος.

Πρακτικότητα στη μεταφορά

Πίσω το ExtremeTrailer έχει 2 ροδάκια. Βγάζοντας τη ρόδα μετατρέπεται σε φορητή «βαλίτσα με ρόδες». Αν ξεδιβώσεις το ψαλίδι και βγάλεις και τη ρόδα και τα πιάσεις όλα στο πάνω μέρος με χταπόδια, έχεις μία αποσκευή που μπορείς να τη χειριστείς εύκολα, και να τη στήσεις όρθια ή στο πλάι, σε σταθμούς, αεροδρόμια, οχήματα, στην αποθήκη, και οπουδήποτε αλλού.

Έξω οι ποδηλάτες από τους δρόμους!

2008-03-23T22:00:00.014+02:00

Ένας εναλλακτικός τίτλος αυτού του κειμένου θα μπορούσε να είναι "Money the root af all evil στη χώρα του ΣΓ". Κλασική ρήση, η ρίζα όλου του κακού το χρήμα, αλλά τι σχέση μπορεί να έχει με το ποδήλατο; Λίγη υπομονή, όλα θα εξηγηθούν.

Κατά τη γνωστή ρήση του Σεφέρη -παρόλο που την είπε με μια άλλη έννοια, όχι όπως συχνά ερμηνεύεται- o Σεφέρης πληγωνόταν από την Ελλάδα όπου να ταξίδευε. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε σήμερα ο Σεφέρης αν ταξίδευε σε αυτή τη χώρα! Αν την Παρασκευή 22 Μαρτίου 2008 μεσημέρι ξεκινούσε μαζί μου με το ποδήλατό του για ένα σύντομο ταξίδι δύο ημερών στην Κεντρική Ελλάδα. Το πρόγραμμα της μέρας έχει λοιπόν το κομμάτι Αλμυρός - Λαμία. Ασφαλώς η Εθνική δεν είναι καθόλου ευχάριστη για έναν ποδηλάτη, ωστόσο δεν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Ευτυχώς η κίνηση λίγη, ο καιρός υπέροχος, όλα καλά. Ένα περιπολικό με σταματά, και οι ατυνομικοί είναι σαφείς: το ποδήλατο απαγορεύεται, πρέπει να βγω από το δρόμο στην πρώτη έξοδο! Και από πού να πάω; Δεν ξέρουν και δεν είναι υποχρεωμένοι να ξέρουν!

Σε δέκα λεπτά, διαπιστώνω ότι με ακολουθεί ένα βαν με αναμένα φώτα. Ο οδηγός με σταματά στο πρώτο πάρκινγκ. Είναι σαφής: πρέπει να βγω από το δρόμο. Το βαν γράφει "ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ Α.Ε." ή κάπως έτσι. Ερώτηση: από πού να πάω; Απάντηση: δεν ξέρω. Επειδή είναι πρακτικά αδύνατο να βρω παράδρομο τον παρακαλώ αν μπορεί να με πάρει μέχρι την έξοδο του δρόμου στον οποίο και περιπολεί. Ειλικρινής, και συζητήσιμος. Στο μισάωρο αυτής της βόλτας θα μάθω μερικά πράγματα για τους αυτοκινητόδρομους της χώρας μου. Κι εγώ απορούσα γιατί το φθινόπωρο που πέρασα από εδώ δεν είχα πρόβλημα. Πρόσφατα ανέλαβαν τους αυτοκινητόδρομους ιδιωτικές εταιρείες. Και τα διόδια μαζί φυσικά! Πάνε κι αυτά. Το πρώην ταμείο εθνικών οδών το φάγανε κι αυτό. Εντάξει, θα πιστεύαμε ποτέ ότι σε μια χώρα "καπιταλιστική" θα γλίτωνε δημόσιος φορέας από τη λύσσα εναντίον οτιδήποτε του δημοσίου; Γιατί λεφτά να καταλήγουν στο δημόσιο όταν υπάρχει η δυνατότητα να φαγωθούν;

Σύμφωνα με τους νέους κανονισμούς λοιπόν απαγορεύεται στον κλειστό αυτοκινητόδρομο οτιδήποτε κινείται με ταχύτητα κάτω των 50 χλμ./ώρα. Βέβαια αφού τα κάρα καταργήθηκαν, τι κινείται με τέτοια ταχύτητα; Μόνο το ποδήλατο. Βέβαια απαγορεύουν τον ποδηλάτη "για την προστασία του καθώς είναι επικίνδυνο". Ερώτημα: αν μετρήσουμε τα τελευταία 10 χρόνια πόσα ατυχήματα έγιναν με αυτοκίνητα και πόσα με ποδήλατα, ποια είναι τα περισσότερα; Αν θέλουμε λοιπόν να περιορίσουμε τα ατυχήματα ας απαγορεύσουμε όχι τα ποδήλατα αλλά τα αυτοκίνητα.
Αυτό δείχνει, ότι η πραγματική τους πρόθεση και δεύτερη σκέψη πίσω από αυτόν τον κανονισμό δεν είναι το ενδιαφέρον μην πάθει τίποτα ο ποδηλάτης αλλά να φύγουν από το δρόμο τα ποδήλατα για να μην ενοχλούνται τα αυτοκίνητα.

Σάββατο μεσημέρι, ξεκινώ από Θερμοπύλες για Δομοκό. Ρωτάτε πώς έφτασα Θερμοπύλες; Μάλλον επειδή σήμερα όλοι οι τροχονόμοι του νομού είναι... στην άλλη λωρίδα και δεν με είδε κανείς τους. Φυσικά παντού γίνονται τα γνωστά ελληνικά σισύφεια έργα. Παντού έργα! Χιλιάδες τόνοι τσιμέντο, τεράστιες γέφυρες, αερογέφυρες, μπάζα, φορτηγά, σκόνη, κομμένες λωρίδες κυκλοφορίας, τροχονόμοι, σφυρίγματα, σειρήνες, ρύπανση, θόρυβος, νεύρα, μια κόλαση όλος ο τόπος. Και το εντυπωσιακό: η λωρίδα προς Λαμία (προς βορρά) φουλ με τους γιωταχήδες σημειωτόν κολλημένους ο ένας πίσω από τον άλλον. Μια στρατιά ΙΧ στη μέση του πουθενά να πηγαίνει με ταχύτητα ακινησίας. Την Κυριακή το απόγευμα θα γίνεται το ακριβώς ανάποδο - κι αυτό γίνεται κάθε Σάββατο και Κυριακή!

Ένας τροχονόμος με σταματά. Ιδού η στιχομυθία:
-Απαγορεύεται στην Εθνική, κινδυνεύεις.
-Ευχαριστώ, ούτε εμένα μου αρέσει αλλά από πού να πάω, υπάρχει άλλος δρόμος;
-(Σήκωμα ώμων.)

Με σταματά κι άλλος τροχονόμος:
-Speek english?
-Έλληνας είμαι.
-Να βγεις από το δρόμο.
-Και από πού να πάω;
-Από κάποιο δρόμο δίπλα (δείχνοντας ένα χωματόδρομο που σταματά μερικά χωράφια παρακάτω).

Απόγευμα πια, ανηφορίζω για Δομοκό. Μετά τη Λαμία, τα βουνά ξεσκίζονται για να διαπλατυνθεί ο δρόμος. Γκάκα-γκάκα κάτι τεράστιες μπουλντόζες σπάζουν βράχια, η σκόνη σύννεφο. Πριν από αρκετά χρόνια πέρασα από αυτό το βουνό. Ήταν πολύ διαφορετικά, ένας ορεινός γραφικός δρόμος που ελίσσονταν μέσα στο όμορφο δάσος. Τώρα βλέπω έναν άχαρο και αντιπαθητικό μεγάλο δρόμο, που έγινε αφού ισοπεδώθηκε το βουνό, ώστε να επιτρέπει μεγάλες ταχύτητες (μεγάλες ακτίνες καμπυλότητας).

Πεδιάδα Ξυνιάδας, πριν το Δομοκό: κι εδώ κατασκευάζεται ένας τεράστιος δρόμος. Ο μισός δρόμος είναι κλειστός, ο άλλος μισός διαθέσιμος και για τα δύο ρεύματα. Οι νταλίκες γλείφουν τον ώμο σου, και ο αέρας σε τινάζει δεξιά αριστερά. Κάθε νταλίκα και μια ευχή για επιβίωση.

Πριν από μερικές μέρες, η κυβερνησάρα μας "πέρασε" το νέο ασφαλιστικό. Έπεσε κομματική πειθαρχία, καθότι τα θέματα που σχετίζονται με τη ρεμούλα δημόσιου χρήματος είναι "κρίσιμα". Κοιτάτε, λένε οι κακές γλώσσες "οι εργολάβοι κυβερνάνε αυτή τη χώρα" αλλά εγώ δεν είμαι κακός και δεν ακούω κακίες. Ανοησίες, όταν αυτοί οι δυο ταυτίζονται η κυβέρνηση κυβερνάει. Τι θέλουν αυτοί; Χρήμα. Πού θα το βρουν; Κλασικά πράγματα, δημόσια έργα: στήνουμε εταιρείες και παίρνουμε δουλειές. Ποια έργα αφήνουν μεγάλα κέρδη και δεν τελειώνουν ποτέ; Οι δρόμοι. Πώς θα φτιάξουμε περισσότερους δρόμους; Προωθώντας το ΙΧ και διευκολύνοντας τον Σαπιοκοιλιά Γιωταχή (ΣΓ) να μετακινείται ασταμάτητα με τη λαμαρίνα του για ψύλλου πήδημα. Όπως λέει το παλιό δημώδες άσμα, αμέτρητοι ΣΓ καθημερινά σε αυτή τη χώρα καβάλα παν στην εκκλησιά καβάλα προσκυνάνε. Ακόμα και μέχρι για τσιγάρα στο περίπτερο στη γωνία.

Χώρια βέβαια και ο υπόλοιπος κύκλος του χρήματος: βιομηχανία, εταιρείες, έμποροι, μαγαζιά, ατυχήματα, ασφαλιστικές, γραφειοκρατία, καύσιμα, σέρβις, ανταλλακτικά, συνεργεία, άδειες, ΚΤΕΟ, φόροι, πρόστιμα, εταιρείες πάρκινγκ, κλπ. κλπ. κλπ. Οι ποδηλάτες "χαλάνε την πιάτσα" γιατί αμφισβητούν την κυριαρχία του ΙΧ, και θυμίζουν στον ΣΓ ότι αν κάτσει να υπολογίσει ως μη-ηλίθιος πόσο τού κοστίζει η λαμαρίνα του θα έπρεπε να την αφήνει συχνότερα στο παχνί της. Τώρα ξοδεύει το ένα τέταρτο του εισοδήματός του για το σαράβαλό του, και δεν πρέπει να ξυπνήσει, άσε τον σκλάβο να δουλεύει και να κοιμάται. Απλή λογική. Τα καλά και συμφέροντα.

Κάθε σαββατοκύριακο, και ΠΣΚ ("παρασκευοσαββατοκύριακο", φοβερή νεοελληνική γλωσσοπλασία!), γιορτή, αργία κλπ. οι δρόμοι γίνονται μια κόλαση. Οι ορδές των ΣΓ ξεχύνονται από τα αστικά κέντρα σε όλη τη χώρα. Αυτοί χρειάζονται δρόμους. Όλο και περισσότερους δρόμους! Φτιάξτε δρόμους. Με κάθε κόστος. (Και τι κόστος!) Και στις πόλεις υπονομεύουνε τα δημόσια μέσα μεταφοράς για να μην σπάσει η κυριαρχία του ΙΧ και χάσουνε λεφτά. Τα φιλαράκια οι πολιτικοί δουλεύουν καλά, τους δίνουν εντολές και λεφτά. Δείτε ότι οι υπουργοί δημοσίων έργων είναι οι μακροβιότεροι καθώς έχουν γερά αφεντικά.

Ναι, ζούμε στη χώρα του Σαπιοκοιλά Γιωταχή (ΣΓ). Όλα για την υποκουλτούρα του ΙΧ. Δείτε πώς διαφημίζουν οι εταιρείες αυτοκινήτων τα προϊόντα τους: το ΙΧ δεν λανσάρεται πια ως χρηστικό αντικείμενο αλλά ως αντικείμενο ηδονής και κοινωνικού στάτους. Όλα για την άνεση, όλα για την ευκολία του ΣΓ, στο εύκολο και κατηφορικό δρόμο της κακίας και όχι το δρόμο της αρετής. Ναι, ότι θέλει το πόπολο. Ο λαϊκισμός της αυτοκίνησης: φτιάξτε δρόμους για να μετακινείται διαρκώς ο ΣΓ με το ΙΧ του. Τώρα, αν οι δρόμοι σακατεύουν τον τόπο, αν αλλάζουν πλήρως της υδρολογία της γης (αλλαγή ροής νερών, διάβρωση, πλημμύρες κλπ.), αν καταστρέφουν την αισθητική της όμορφης πατρίδας μας, αν η ποιότητα των έργων και οι μελέτες είναι για τα μπάζα (στην κυριολεξία!) και ο ένας εργολάβος παραλαμβάνει την κουτάλα από τον άλλον με "εργολαβίες σκούπα" για να αδειάζουν συνεχώς τα δημόσια ταμεία και να γεμίζουν οι τσέπες τους, αν το ΙΧ σακατεύει και τις πόλεις, αν δηλητηριάζεται η ατμόσφαιρα, αν ακριβοπληρώνουμε ως χώρα τα καύσιμα, αν ακριβοπληρώνουμε όλη αυτή την τεχνολογία, αν τσιμεντάρουμε τη χώρα, αν καταστρέφουμε το περιβάλλον, αν μένουν χιλιάδες νεκροί και σακάτηδες κάθε χρόνο, αν γκετοποιούνται οι αστικές περιοχές με τη διέλευση δρόμων, αν με τις ανάγκες για πάρκινγκ καταστρέφονται τα χωριά και οι υπαίθριοι και παραδοσιακοί χώροι, αν αν αν... αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες. Στην πραγματικότητα είναι κι αυτά επιθυμητά, γιατί όσο αρρωσταίνει ο κόσμος τόσο θα κερδίζουμε και από τον "τομέα της υγείας" και τους άλλους "τομείς". Όσες περισσότερες καταστροφές γίνονται τόσες περισσότερες και οι ευκαιρίες για νέα κέρδη αφού κάθε πρόβλημα θα απαιτεί και τις "λύσεις" του. Vive le capitalisme (να ο τίτλος και στο γαλλικό.)

Το επόμενο βήμα θα είναι να πουν: "επειδή το να κυκλοφορείτε με ποδήλατο είναι επικίνδυνο για τη σωματική σας ακαιραιότητα, απαγορεύεται η κυκλοφορία των ποδηλάτων σε όλους τους ασφαλτόδρομους της χώρας". Πόσο θα ήθελαν να το πουν ευθέως... Βρε αλήτες εσείς δεν δημιουργείτε και συντηρείτε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση; Κάθε ποδηλάτης είναι γι΄ αυτούς χαμένα λεφτά! Ετοιμαστείτε να το ακούσετε σε αυτή τη χώρα που κυβερνάνε λαμόγια, καθίκια, ρουφιάνοι, ημέτεροι, μιζαδόροι, και διεφθαρμένοι. Και για τις πόλεις θα χρησιμοποιήσουν αυτό το καταπληκτικό πρόσημα: "επειδή κινδυνεύετε στους δρόμους αφήστε τα ποδήλατα και πάρτε αυτοκίνητα, εμείς σας φτιάχνουμε δρόμους να πηγαίνετε μέρα-νύχτα όπου θέλετε". Αν οι πολίτες αυτή της χώρας τα ανέχονται αυτά και δεν αντιδρούν, είναι άξιοι της μοίρας τους.

Μου φαίνεται ότι σε λίγο θα αρχίσω να ταξιδεύω σε άλλες χώρες, για να περνάω καλά και να μη με ενοχλεί κανένας. Σε όλες τις χώρες του κόσμου κάνουμε κάποια, έστω μικρά βήματα προς τα μπρος, εμείς γιατί κάνουμε βήματα προς τα πίσω; Εμείς δηλαδή είμαστε σύγχρονη ευρωπαϊκή και πολιτισμένη χώρα; Ακόμα και στο Τιμπουκτού να πας δεν θα σε ενοχλήσει κανείς και θα πάς όπου θέλεις. Πώς με τέτοια χάλια να έρθει τουρισμός στη χώρα; Τι υπηρεσίες και τι να απολαύσει ο ποδηλάτης ή ο ελεύθερος τουρίστας; Κάποτε πουλούσαμε τον ήλιο και τη θάλλασσα και μια πολυθρόνα στην παραλία, όταν όλοι πια τα πουλάνε αυτά εσύ τι να πουλήσεις παραπάνω; Αλλά σας καταλάβαμε πονηρούληδες. Κάψατε όλη τη χώρα, για να τα κάνετε όλα ρημαδιό και να χτίζετε μονάχα ξενοδοχεία για να έχετε μονοπώλιο τον κονσερβαρισμένο "τουρισμό high class" ατιμούληδες. Δεν θέλετε τον ακηδεμόνευτο τουρίστα που δεν αφήνει λεφτά μονάχα στις δικές σας τσέπες! Μας ξεσκίζουνε τον τόπο μας, κι εμείς πώς τα ανεχόμαστε όλα αυτά;

Ηθικά διδάγματα:
-Να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στο δρόμο με κάθε τρόπο, και για κάθε δρόμο. Δεν παρακαλάμε, απαιτούμε το δικαιωμά μας της μετακίνησης ως πολίτες και δεν το διαπραγματευόμαστε.
-Να καταγγέλουμε σε κάθε ευκαιρία το αμαρτωλό κύκλωμα του ΙΧ και των συμφερόντων του - εταιρείες αυτοκινήτων κράτος φόροι κλπ.
-Να απαιτήσουμε να κατασκευαστούν παράδρομοι για ποδηλάτες σε κάθε δρόμο που θεωρείται "κλειστός αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας". Οι ευρωπαϊκοί νόμοι (τους οποίους επικαλούνται) το απαιτούν, αλλά οι εταιρείες δεν το κάνουν απλά επειδή ρίχνουν όλο το βάρος στους μεγάλους δρόμους γιατί εκεί είναι τα χοντρά και γρήγορα λεφτά.

Τάδε έφη ένας ποδηλάτης που "γέρασε" πάνω στη σέλα του ποδηλάτου ταξιδεύοντας στην ελληνική γη για χιλιάδες χιλιόμετρα εδώ και τρεις δεκαετίες. Αλλά όταν κάποια πράγματα τα έχεις γνωρίζει και τα έχεις ζήσει από πρώτο χέρι σε πονάνε περισσότερο.

2008-02-13T21:55:00.017+02:00

Ουκ επ΄ άρτω μόνον ζήσεται ποδηλάτης - ή αλλιώς πώς φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι μας

Η διατροφή είναι από μόνη της ένα τεράστιο κεφάλαιο (μάλλον... εγκυκλοπαίδεια). Αυτά που ακολουθούν είναι γενικές ιδέες, ένα ξεκίνημα, περισσότερα ανακαλύπτει κάποιος μόνος του στην πράξη.

Η σημασία της διατροφής γενικά

Είναι μια δυσάρεστη αλήθεια αυτό: αν ο κόσμος αντιλαμβάνονταν την τεράστια σημασία της διατροφής στην προσωπική υγεία, ο κόσμος μας σίγουρα θα ήταν διαφορετικός. Ο πρώτος παράγοντας που συμβάλλει στην υπονόμευση της ανθρώπινης υγείας είναι η κακή διατροφή. Τις περισσότερες φορές στο καθημερινό τραπέζι του σύγχρονου ανθρώπου υπάρχει τρείς φορές την ημέρα, πρωί μεσημέρι και βράδυ, μία ωρολογιακή βόμβα. Η ποιότητα της τροφής που καταναλώνουν σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι, κυρίως στα αστικά κέντρα, είναι κάτι που θα έπρεπε να ξεπερνά και την πιο τρελή φαντασία. Κι όμως αυτή η φαντασία είναι η πραγματικότητα.

Κατά την εξελικτική βιολόγο Ελισάβετ Σαχτούρη, που μαζί με τον Τζέιμς Λάβλοκ υπηρετούν την θεωρία της Γαίας, το κάθε έμβιο ον είναι ένα «ταξί μικροβίων» που ζει στον πλανήτη μας που είναι ένας ασύλληπτος για μας βιολογικός «ωκεανός μικροβίων». Στο σώμα μας κουβαλάμε 30 φορές περισσότερα μικρόβια από όσα είναι τα σωματικά μας κύτταρα. Η θρέψη είναι η διαδικασία με την οποία το κάθε έμβιο ον συντηρείται και εντάσσεται οργανικά μέσα στον έμβιο οργανικό κόσμο. Μπορούμε και ζούμε, όσο και όπως ζούμε, γιατί προσλαμβάνουμε ζωντανή τροφή.

Η ζωντανή τροφή μάς πραγματώνει μέσα στον ζωντανό κόσμο. Συμμετέχουμε στη ζωή, συντηρούμενοι από αυτήν. Η ζωντανή τροφή δίνει στο σώμα πρώτα ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσει και έπειτα για να ζει και καλά. Η ζωντανή τροφή είναι τροφή εν τω γίγνεσθαι: μια ζωντανή διαδικασία, δεν είναι το βιομηχανοποιημένο προϊόν που έχει συντηρηθεί και έχει χάσει τη θρεπτικότητά του. Το σώμα κάθε έμβιου όντος είναι ζωντανό και έχει ανάγκη από ζωντανή τροφή. Αν τού δώσουμε νεκρή τροφή, το σώμα μας θα νεκρωθεί γρηγορότερα.

Το πρόβλημα της απουσίας ζωντανής ενέργειας στη διατροφή του σύγχρονου ανθρώπου πάει πολύ βαθιά. Τα χημικά (αγροχημικά, συντηρητικά κλπ.) συσσωρεύονται και συνδυάζονται στο σώμα και υπονομεύουν την υγεία μακροπρόθεσμα. Ο άνθρωπος όταν είναι νέος δεν ανησυχεί, όμως το σώμα με τα χρόνια συσσωρεύει τοξικά και ο καρκίνος θερίζει στις ηλικίες μετά τα 40. Η επεξεργασία των τροφών (ραφινάρισμα κλπ.) αφαιρεί τα θρεπτικά στοιχεία. Ο τρόπος μαγειρέματος επίσης έχει μεγάλη σημασία: η θέρμανση και οι μίξεις ασύμβατων πολλών ουσιών και υλικών σκοτώνει τα θρεπτικά μικρόβια.

Επίσης ένας άλλος παράγοντας με τεράστια σημασία είναι τα παθογόνα. Τα τρόφιμα, στα στάδια της καλλιέργειας της συλλογής της αποθήκευσης και της επεξεργασίας, αποκτούν παθογόνους οργανισμούς (παθογόνα μικρόβια) που τα αλλοιώνουν και προστίθενται ως ανεπιθύμητο μικροβιακό φορτίο στο τελικό τρόφιμο. Πρόκειται για μια αλήθεια που ο κόσμος δεν ξέρει: οι περισσότερες χρόνιες ασθένειες που ταλαιπωρούν το σύγχρονο άνθρωπο έχουν ιογενή προέλευση δηλ. σχετίζονται με την ιστορική πρόσληψη του καθημερινού μικροβιακού φορτίου για όλη τη ζωή. Όταν ο άνθρωπος δεν τηρεί τους κανόνες της υγιεινής καθημερινά και κυρίως την ώρα του φαγητού δεν κάνει άλλο από το να υπονομεύει την υγεία του χωρίς να το υποψιάζεται.

Και τι σημασία έχουν αυτά για μας που κάνουμε ποδήλατο; Ας δούμε πώς αυτή η δραστηριότητα που αγαπάμε θα γίνει μια αφορμή για να μάθουμε να προσέχουμε καλύτερα τον εαυτό μας, να τρώμε πιο σωστά και να απολαμβάνουμε αυτό που κάνουμε περισσότερο. Αυτά δεν ζητάμε; Ας τα κάνουμε σωστά.

Η σημασία της διατροφής για τον ποδηλάτη

Η ποδηλασία είναι μια δραστηριότητα εξαιρετικά απαιτητική σε ενέργεια. Στην "αθλητική γλώσσα" είναι μια άσκηση πολύ αεροβική, και ως άθλημα η ποδηλασία μαζί με το σκι αντοχής (langlauf) και το κολύμπι είναι τα τρία αθλήματα με τη μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας ανά χρονική μονάδα. Πρώτο συμπέρασμα: ο ποδηλάτης τρώει καλά - δεν μένει νηστικός!

Ως απαιτητική άσκηση που είναι λοιπόν, η ποδηλασία προκαλεί έντονο μεταβολισμό στο σώμα. Αυτό σημαίνει, με απλά λόγια, ότι το σώμα πρέπει να έχει καλύτερα αποθέματα θρεκτικών συστατικών (ποιότητα), και όχι μόνο περισσότερα (ποσότητα), γιατί ο έντονος μεταβολισμός προκαλεί γρηγορότερη χρήση των θρεπτικών από τις αποθήκες του σώματός μας. Και βέβαια αυτές οι "αποθήκες" είναι πολύτιμες και κρίσιμες για τη διατήρηση μιας καλής υγείας: εσωτερικά όργανα, οστά, δόντια, κλπ. Δεύτερο συμπέρασμα: ο ποδηλάτης δεν ζει καλά με σκέτο ψωμί - χρειάζεται σωστό και θρεπτικό φαγητό.

Η ποιότητα των τροφίμων που κυκλοφορούν στα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι κακή και γίνεται ολοένα και χειρότερη. Τρίτο συμπέρασμα: την καλή τροφή πρέπει να ξέρεις να τη βρίσκεις. Θα έλεγε κανείς ότι αφού ταξιδεύουμε με ποδήλατο, στα χωριουδάκια και στην υπαιθρο, μπορούμε να βρούμε καλή και φρέσκια τροφή, όπως λαχανικά, φρούτα, καρπούς κλπ. Αμ δε! Έτσι όπως διέλυσαν τη γεωργία και την αγροτιά, όπου πας γενικά τα ίδια χάλια θα βρεις. Το πάλαι ποτέ μανάβικο της γειτονιάς που πουλούσε τα ντόπια προϊόντα έγινε παρελθόν. Ας όψεται η παγκοσμιοποίηση και η αγορά. Πλέον ο μαναβάκος δεν αγοράζει τα λαχανικά από το ντόπιο χωράφι, αλλά από τον μεγαλοέμπορο, που τα εισάγει από την Νότια Αμερική ή την Ασία από εταιρίες που εκμεταλλεύονται μιλιούνια εργάτες για ένα ξεροκόματο. Και όπου εκεί όλα τα πιο θανατερά φυτοφάρμακα που υποτίθεται σε μας τους "πολιτισμένους" είναι απαγορευμένα, δεν είναι εκεί καθόλου απαγορευμένα. Αλλά μήπως και οι δικοί μας αγρότες δεν ρίχνουν τα χημικά με το τσουβάλι;

Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανένα από τα άπειρα φαγάδικα ταβέρνες εστιατόρια κλπ. που βρίσκει κανείς στις τουριστικές περιοχές στην Ελλάδα και όχι μόνο. Η κυριαρχία στην πιάτσα τα τελευταία χρόνια των μεγάλων πολυεθνικών πολυκαταστημάτων του τύπου Λίντλ κλπ. έχει ρίξει κάθετα την ποιότητα των τροφίμων γενικά, και βέβαια μαζί με τις τιμές, οπότε ο Ελληνάρας επιχειρηματίας της επόμενης στροφής του δρόμου που στήνει κάθε χρόνο από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο το φάγάδικο της αρπαχτής μπορείς να είσαι σίγουρος ότι έτσι και τολμήσεις να κάτσεις να φας στο τραπέζι του θα σε ταΐσει με της χειρότερης ποιότητας σκουπιδαριό. Από παρτίδες σάπια λουκάνικα και σάπια κοτόπουλα που πέταξαν οι ευρωπαίοι αλλά "πέρασαν" από τους ελέγχους στο ελλάντα με μερικές μίζες, μέχρι τσουβάλια χόρτα για σαλάτα που αγόρασε φτηνά από το μπουλούκι των γύφτων που τα θέρισαν από το γειτονικό νεκροταφείο (τα νεκροταφεία τα αγαπούν ιδιαιτέρως, γιατί εκεί το έδαφος είναι καλά λιπασμένο και έχει μεγάλη παραγωγή).

Φωτο: ελληνική φαγαδο-μπίζνα Νο1...

Φωτο: ελληνική φαγαδο-μπίζνα Νο2...

Τελικό συμπέρασμα: αν θέλεις να φας σωστά, θα δημιουργείς μόνος σου την τροφή σου.

Γενικές πηγές τροφίμων όταν ταξιδεύουμε

Σούπερ μάρκετ και μπακάλικα: συνηθισμένα τρόφιμα, όπως συσκευασμένα, όσπρια, τραχανάς, κάποια γαλακτοκομικά, ξηροί καρποί, ρύζι, ζυμαρικά, αυγά κλπ. κλπ., που θα παίρναμε και από τη γειτονιά μας.
Μανάβικα: συνηθισμένα για την Ελλάδα λαχανικά, πατάτες, κρεμμύδια, κλπ. Προσοχή κυρίως στα φρέσκα λαχανικά: να είναι εποχής (έχουν λιγότερα χημικά). Να πλένονται πολύ καλά. Το ίδιο και για τα φρούτα.
Ψωμί: προτιμότερο από χωριά, όχι πόλεις (όχι ότι σίγουρα είναι καλύτερο).

Καλό είναι να προβλέπεις να έχεις βασικά τρόφιμα για 2-3 μέρες, γιατί δεν είσαι σίγουρος ότι όποτε χρειαστείς θα βρεις αμέσως.
Αν έχεις προορισμό ένα τουριστικό μέρος δεν είναι βέβαιο ότι θα βρεις εύκολα τρόφιμα, καθώς οι ντόποιοι έχουν "ξυπνήσει" και ανοίγουν ταβέρνες και όχι μίνι-μάρκετ ώστε οι τουρίστες να αναγκάζονται να τρώνε στα μαγαζιά (πληρώνοντας περισσότερα).

Υγεινή της τροφής

Ίσως ακουστεί παράδοξο, αλλά στην ύπαιθρο κινδυνεύουμε λιγότερο από τροφικές μολύνσεις. Ο λόγος είναι απλός: το αστικό περιβάλλον είναι πολύ μολυσμένο (και ρυπασμένο) λόγω του συνωστισμού μεγάλου αριθμού ανθρώπων σε μικρό χώρο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και στη φύση δεν πρέπει να είμαστε προσεκτικοί: πάντα τα λαχανικά και φρούτα πρέπει να πλένονται καλά, πριν φάμε οτιδήποτε πρέπει να πλένουμε καλά τα χέρια, και να τρώμε σε καθαρό μέρος.

Οι "ταξιδιωτικές διάρροιες" είναι ο φόβος και ο τρόμος κάθε ταξιδιώτη και μια μόλυνση μπορεί να σε ταλαιπωρήσει για μέρες και να σου χαλάσει το κέφι και τις διακοπές. Αν τηρούμε τους βασικούς κανόνες υγιεινής και αποφεύγουμε να τρώμε σε μαγαζιά, δεν θα έχουμε τέτοια προβλήματα. Αρκετές φορές έχω δει περιπτώσεις ποδηλατών που ταξιδεύουν με διάρροιες, όμως προσωπικά ποτέ μου δεν μού έχει συμβεί ούτε μία φορά, με την τήρηση αυτών των απλών κανόνων.

Το απέραντο "μαγαζί" της φύσης

Η ελληνική φύση έχει μια εκπληκτική ποικιλία σε τροφή, ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Όμως αυτό απαιτεί κάποια πείρα, που αποκτάται σταδιακά, καθώς το έμπειρο μάτι βλέπει αυτό που το μάτι του άσχετου αστού θα προσπεράσει χωρίς να το προσέξει.

Ίσως η καταπληκτικότερη εποχή στην Ελλάδα από αυτή την άποψη είναι το τέλος καλοκαιριού. Τότε υπάρχουν σύκα, σταφύλια, βατόμουρα, κορόμηλα, κλπ. Τα σύκα είναι εξαιρετική τροφή και πολύ ενεργειακή, καθώς περιέχουν ωφέλιμα φυσικά σάκχαρα, και συνδυάζονται τέλεια με φυσικό νερό πηγής. Το να ταξιδεύεις αυτή την εποχή μπορεί να είναι μια θεραπευτική διαδικασία, λόγω της τροφικής αποτοξίνωσης: τα φρέσκα σύκα είναι μια τροφή με αποτοξινωτικές ιδιότητες και πολλή ενέργεια, και μπορούν να αποτελούν μέχρι και το μισό της ημερήσιας πρόσληψης τροφής (προσοχή όμως, η προσαρμογή στο διαιτολόγιο να γίνει σταδιακά!). Τα σταφύλια έχουν κι αυτά ισχυρή αποτοξίνωση, και ταιριάζουν με τα σύκα.

Προσοχή όμως τι πού και πότε μαζεύουμε. Δεν θα μαζέψεις π.χ. σύκα από συκιά που βρίσκεται καταμεσής σε βαμβακοχώραφα, γιατί ακόμα κι αν δεν εκδηλώσεις δηλητηρίαση (σε συμπτωματικό στάδιο) σίγουρα θα πάρεις αρκετά δηλητήρια αφού στο βαμβάκι ρίχνουνε "της παναγιάς τα μάτια" από φάρμακα. Ή δεν θα κόψεις χόρτα κοντά σε νεκροταφείο ή βιομηχανική περιοχή ή σκουπιδότοπο. Δεν θα κόψεις μαρούλι από μεγάλο χωράφι με συστηματική καλλιέργεια, γιατί το πιθανότερο είναι ο αγρότης να τα ρεντίζει με τοξικά (ίσως τα ρέντισε και μερικές ώρες πριν!) ούτε ντομάτες από χωράφι με βιομηχανική ντομάτα. Θα μαζέψεις άφοβα καρύδια ή αμύγδαλα από μοναχικά δέντρα, γιατί αυτά δεν θα δέχονται δηλητήρια. Θα δεχτείς με ευχαρίστηση τα λαχανικά που θα σου δώσει κάποιος από τον κήπο της αυλής του. Σιγά σιγά, και χρησιμοποιώντας την εμπειρία και κοινή λογική, θα ξέρεις τι θα βρεις πού και πότε.

Και βέβαια να προτιμάς τρόφιμα από ανθρώπους που ξέρεις και εμπιστεύεσαι, ότι καλλιεργούν "καθαρά" φυτά ή εκτρέφουν ζώα με "καθαρές" οικολογικές μεθόδους, αν και όπου μπορείς να βρεις. Γενικά επίσης να εμπιστεύεσαι βοσκούς στα βουνά, μακριά από βιομηχανικές και αστικές περιοχές. Τα γαλακτοκομικά τους σίγουρα είναι από τα καλύτερα πράγματα που μπορείς να βάλεις στο στόμα σου.

Η αρχή της ισορροπίας

Η διατροφή μας πρέπει να είναι ισορροπημένη, να τρώμε "απ΄ όλα" σε μια φυσιολογική ισορροπία, και σε έναν κύκλο ας πούμε εβδομαδιαίο. Όσο περισσότερα πράγματα τρώμε, τόσο αυξάνεται η ποικιλία των θρεπτικών που προσλαμβάνουμε, εμπλουτίζονται οι αποθήκες του σώματος, και οχυρώνεται μακροπρόθεσμα η υγεία.

Θα ακούσεις μερικούς να λένε εύκολες συμβουλές, π.χ. ότι ως ποδηλάτης πρέπει να τρως πολλούς υδατάνθρακες. Οι υδατάνθρακες έχουν το χαρακτηριστικό να δίνουν "γρήγορη" ενέργεια. Αν αυτό το κάνεις συνεχώς, ο μεταβολισμός προσαρμόζεται σε μια κατάσταση μόνιμης διαθεσιμότητας υδατανθράκων, έτσι αντλεί άμεση ενέργεια από αυτούς και όχι από τις αποθήκες λίπους. Εάν είσαι ένας αθλητής και θα συμμετάσχεις σε κάποιο συγκεκριμένο αγώνα, ίσως σε συμφέρει 2-3 μέρες πριν τον αγώνα να "το ρίξεις" στους υδατάνθρακες, ώστε τη συγκεκριμένη ημερομηνία το σώμα να έχει περισσότερα διαθέσιμα αποθέματα άμεσης ενέργειας. Και πάλι όμως αυτό μπορεί να γίνει αραιά και πού γιατί το σώμα προσαρμόζεται και συνηθίζει σε κάθε κατάσταση. Εάν δεν τρως περισσότερους από το κανονικό υδατάνθακες, το σωμα συνηθίζει να εκμεταλλεύεται αποτελεσματικά και τα λίπη, που δίνουν πιο αργά ενέργεια. Και αυτό σε συμφέρει -και όχι μόνο για τη σιλουέτα σου!- γιατί έτσι το σώμα θα αποκτήσει μεγαλύτερη αντοχή και αυτογενή ικανότητα ανάληψης.

Το παράδειγμα αυτό το αναφέραμε για να δείξουμε ότι πάντα πρέπει να ακολουθούμε την αρχή της ισορροπίας. Υπαρχουν ποδηλάτες που κατά τη διάρκεια των προπονήσεων ή ποδηλατικών εξόδων, τρώνε διάφορα ειδικά "energy bars", γλυκά, παστέλια κλπ., που δίνουν γρήγορη ενέργεια. Έτσι παίρνουν μεν άμεση ενέργεια, αλλά ο μεταβολισμός τους καλομαθαίνει και σιγά σιγά εξασθενεί. Κάποια στιγμή λοιπόν που θα ξεμείνουν από αυτές τις τεχνητές τροφές, θα τους δεις εξαντλημένους στα καλά καθούμενα και θα απορήσεις πώς τόσο δυνατά παιδιά ξαφνικά πηγαίνουν πάνω στη σέλλα σα ζαλισμένα κοτόπουλα. Τις τροφές αυτές βέβαια τις πουλάνε και τις διαφημίζουν συνεχώς, απλά γιατί φέρνουν χρήμα. Ακούγεται τρελό αλλά κατά κάποιον τρόπο εξαρτούν τον χρήστη τους όπως η ουσία τον εθισμένο τοξικομανή. Εκτός αυτού σταδιακά εξασθενίζουν τον οργανισμό και κάνουν το θύμα τους εξαρτημένο από τη χημεία και τα φάρμακα.

Να αγνοείς τη διαφήμιση, την τεχνολογία, τους έξυπνους κάθε είδους και τις εξυπνάδες κάθε είδους, και να τρως όσο μπορείς φυσιολογικά, καλύτερα, μετρημένα, υγιεινά, και να ετοιμάζεις την τροφή σου, γιατί "όπως μαγερέψεις θα φας". Και όπως τρως ζεις. Ή όπως το είπε εκείνος ο μακρινός Ιπποκράτης, η τροφή σου να είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου να είναι η τροφή σου.

Λίγα για το νερό

Η ελληνική ύπαιθρος (ακόμα ευτυχώς...) έχει γενικά καλά νερά. Συνήθως δεν χρειάζεται να αγοράζεις εμφιαλωμένο νερό, γιατί βρύσες βρίσκεις εύκολα στα χωριά και στους ορεινούς δρόμους. Σε όσο μεγαλύτερο υψόμετρο βρίσκεσαι τόσο καλύτερο θα είναι το νερό, γιατί τα προβλήματα ρύπανσης και υποβάθμισης του νερού οφείλονται στη συσσώρευση τοξικών στα χαμηλότερα υψόμετρα. Προσοχή όμως, να μην παίρνεις κοντά σε λατομεία μεταλλεία σκουδότοπους εργοστάσια κλπ.

Το αστείο είναι ότι ένα εμφιαλωμένο νερό μπορεί να έχει περισσότερο μικροβιακό φορτίο από μια οποιαδήποτε βρύση. Η αγορά έχει καταντήσει "ξέφραγο αμπέλι" με τους απατεώνες που δρουν ασύδοτοι και οι έλεγχοι δεν επαρκούν, διαβάζουμε κάθε λίγο στις εφημερίδες για διατροφικά σκάνδαλα κλπ. Επίσης κάθε νερό φυσιολογικά περιέχει παθογόνα σε κάποια όρια, "απόλυτα καθαρό" νερό δεν μπορεί να υπάρξει. Συνεπώς μπορείς να εμπιστεύεσαι μια βρύση, πρώτα δοκιμάζοντας το νερό και αν το νερό δεν έχει αφύσικο χρώμα ή οσμή ή γεύση.

Να αποφεύγεις τα τρεχούμενα νερά (ποτάμια, ρυάκια κλπ) γιατί είναι εκτεθειμένα (μπορεί π.χ. λίγο παραπάνω το νερό να περνά από ένα ψοφίμι). Νερό που έχει οποιαδήποτε μυρωδιά η γεύση να το αποφύγεις. Στις πηγές, πριν πάρεις νερό να παρατηρείς το χώρο της μάστευσης αν είναι εκτεθειμένος, π.χ. να μην έχει περιττώματα απο αγελάδες κλπ.

Καινούργιες ευκαιρίες υγείας

Ταξιδεύοντας με ποδήλατο στην ύπαιθρο, παρουσιάζονται καινούργιες ευκαιρίες να προσέξεις τον εαυτό σου λίγο περισσότερο. Για να βρεις όμως αυτές τις ευκαιρίες, θα πρέπει να ψάξεις πιο βαθιά το μεγάλο κεφάλαιο "διατροφή".

Ένα παράδειγμα είναι το σκόρδο. Το σκόρδο είναι ένα ισχυρό και φυσικό προστατευτικό του πεπτικού συστήματος από τα παράσιτα και διάφορα ανεπιθύμητα μικρόβια που οποιοσδήποτε ζωικός οργανισμός έχει στο πεπτικό σύστημα. Τα παράσιτα αυτά συμβιούν σχεδόν πάντα στα έντερά μας ως αναπόφευκτη χλωρίδα και πανίδα, και μακροπρόθεσμα περνάνε απαρατήρητα (χωρίς να εκδηλώνεται κάποια ασθένεια σε συμπτωματικό στάδιο), όμως υπάρχουν μέσα στα έντερα και σιγά σιγά, συνεργώντας με άλλους παράγοντες, "σκάβουν" την υγεία. Σε τέτοιους λόγους συνήθως οφείλονται οι μικρές διάρροιες που όλοι σχεδόν έχουμε περιστασιακά και δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία. Το σκόρδο είναι ένα εξαιρετικό φυσικό "φάρμακο" και πρέπει συχνά με τα γεύματα να το καταναλώνουμε. Όμως το σκόρδο είναι "αντικοινωνικό" γιατί μυρίζει η αναπνοή. (Μπορούμε και να το μαγειρεύουμε οπότε δεν μυρίζει, αλλά καλύτερα δρα ωμό.) Ταξιδεύοντας στην εξοχή με ποδήλατο δεν θα έχουμε πρόβλημα αν μυρίζει η αναπνοή μας, έχουμε δηλαδή μια καλή ευκαιρία για μια ακόμα αποτοξίνωση.

Και βέβαια το να ζεις ανεξάρτητος είναι μια εξαίρετη ευκαιρία να μάθεις να μαγειρεύεις, αν δεν ξέρεις. Δεν είναι δύσκολο. Πολλοί έμαθαν πριν από σένα και ποτέ δεν το μετάνιωσαν. Στο κάτω κάτω θα είναι κάτι που θα σού χρησιμέψει μια ζωή: ξεκίνα λοιπόν από σήμερα! Ούτε να τρως ήξερες κάποτε, όμως έμαθες. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, φίλε μου. Δεν είναι μόνο το ότι θα είσαι ανεξάρτητος καθώς θα μπορείς να πάς οπουδήποτε χωρίς το άγχος τι θα βρεις να φας. Δεν είναι μόνο το ότι έτσι αποκτάς μεγαλύτερη ελευθερία αφού θα μπορείς να πας σε πιο μακρινά μέρη. Δεν είναι μόνο το ότι θα μπορείς να κάνεις υπέροχες διακοπές ξοδεύοντας λιγότερο από 10 ευρώ την ημέρα. Σκέψου την εξής σκηνή: έχεις απολαύσει μια υπέροχη διαδρομή όλη τη μέρα, έχεις στήσει τη σκηνή σου στο γρασίδι σε ένα υπέροχο ξέφωτο του δάσους, λίγο παραπέρα μια βρύση χύνει άπλετο φρέσκο υπέροχο νερό, έχεις κάνει ένα υπέροχο μπάνιο και η κοιλιά σου γουργουρίζει από μια υπέροχη πείνα και νιώθεις έτοιμος για ένα υπέροχο γεύμα, κι εκείνη τη στιγμή από την κατσαρόλα αναδύεται η μυρωδιά του φαγητού που θα φας σε λίγο. Αν το ζήσεις αυτό θα καταλάβεις πόσο υπέροχο είναι.

Τα τρία σημεία επαφής

2007-12-03T19:51:00.002+02:00

Τα σημεία επαφής του ποδηλάτη με το ποδήλατό του είναι: α) τα πετάλια, β) το τιμόνι και γ) η σέλλα. Σε αυτά τα σημεία ασκούνται δυνάμεις όπως είναι φυσικό, συνεπώς πρέπει αυτές τις καταπονήσεις να μάθουμε να τις ελέγχουμε. Αν δεν τις ελέγξουμε, θα έχουμε ενόχληση και πόνο. Το πρόβλημα παρουσιάζεται με το χρόνο: για μισή ώρα δεν θα καταλάβεις κάποια ενόχληση, όμως αν κάνεις ποδήλατο όλη τη μέρα είναι κάτι διαφορετικό. Σκέψου το απλά: μπορείς να κάθεσαι σε μια πολυθρόνα, όσο αναπαυτική και να είναι, για πολλές ώρες; Όχι, γιατί θα πιαστείς. Μπορείς να κρατάς το τιμόνι σου με τον ίδιο τρόπο για όλη τη μέρα; Όχι γιατί η παλάμη σου θα μουδιάσει και θα πονέσει.

Πετάλια

Τα πράγματα είναι απλά, σπανίως κανείς θα έχει κάποιο πρόβλημα εδώ. Μερικοί συνιστούν σκληρά παπούτσια, γιατί έτσι υποτίθεται ότι το πόδι στηρίζεται καλύτερα. Διαφωνώ με αυτό, γιατί υπάρχει ένας σημαντικός λόγος που χρειάζεται λίγη προσοχή για να τον καταλάβουμε.
Όσο πιο μαλακό το παπούτσι τόσο περισσότερο το πόδι μας ασκείται και δυναμώνει και αποφεύγουμε το στρες στους μύες του ποδιού, επειδή η μυική ένταση μοιράζεται σε μεγαλύτερη περιοχή. Το μαλακό παπούτσι δεν εμποδίζει τον αστράγαλο να περιστρέφεται οπότε όλο το πόδι συμμετέχει περισσότερο στην κίνηση. Αυτό είναι σημαντικό για όλες τις περιπτώσεις των αρθρώσεων στο ανθρώπινο σώμα. Όσο περισσότεροι μύες συμμετέχουν σε μία κίνηση τόσο καλύτερα, γιατί έτσι μειώνεται η καταπόνηση για μεμονωμένες μυικές ομάδες. Ένα τυπικό παράδειγμα είναι το καρπιαίο σύνδρομο των δακτυλογράφων: μπορεί να το πάθει ακόμα και ένας γυμνασμένος που έχει δυνατή παλάμη, καθώς η μυική ένταση εντοπίζεται σε λίγους μύες που υπόκεινται σε έντονο και συνεχές στρες υπέρχρησης.

Τιμόνι

Βάλε στο τιμόνι σου τα γνωστά "κέρατα" ή κάποιες άλλες προεκτάσεις που θα σου επιτρέπουν να αλλάζεις στάση. Να αλλάζεις στάση όσο μπορείς πιο συχνά. Μόλις αισθανθείς κάποιο μούδιασμα αμέσως πρέπει να αλλάξεις τη θέση των χεριών στο τιμόνι. Το μούδιασμα στην παλάμη σημαίνει κακή κυκλοφορία και καταπόνηση των νεύρων, και αν αυτό γίνει πολύ έντονο μπορεί να γίνει και επικίνδυνο. Γνώρισα κάποτε έναν ποδηλάτη με μεγάλες εχγειρητικές τομές στους καρπούς και όταν τον ρώτησα μού είπε ότι σε ένα μεγάλο ταξίδι πειράχτηκαν τα νεύρα των χεριών του από το πολύ έντονο πιάσιμο.

Η τριβή στη σέλλα

Εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά, γιατί η σέλλα σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος του ποδηλάτη. Ακολουθούμε μερικούς κανόνες:

Ο πρώτος παράγοντας είναι η σέλλα. Να μην είναι η φτηνότερη! Κλασικά η σέλλα έχει δέρμα, χωρίς αυτό όμως να είναι απόλυτο. Υπάρχουν καινούργια υλικά ζελ, που επιτρέπουν η επιφάνεια να παίρνει σταδιακά το σχήμα της λεκάνης του αναβάτη. Να είναι τουλάχιστον μιας μέσης ποιότητας. Μερικές σέλλες έχουν ένα είδος ανάρτησης στο παλούκι, που βοηθάει στην απορρόφηση των κραδασμών, πράγμα που αποκτά κάποτε σημασία για τον αρχάριο κυρίως ποδηλάτη.

Ο δεύτερος παράγοντας -και ίσως ο σημαντικότερος- είναι τα μικρόβια. Η μικροβιακή χλωρίδα που συμβιώνει στην ευαίσθητη περιοχή μας είναι λίγο πολύ ιδιαίτερη για τον καθένα μας. Το ποδηλατικό σου σορτσάκι είναι σαν την οδοντόβουρτσά σου: δεν το δανείζεις ποτέ. Για τον ίδιο λόγο, αν δανείζεις το ποδήλατό σου καλό είναι να ζητήσεις από τον νέο αναβάτη να χρησιμοποιήσει μια δική του σέλλα. Έχουμε οπωσδήποτε δύο ποδηλατικά σορτσάκια, και τα χρησιμοποιούμε εναλλάξ όταν τα πλένουμε. Τα φοράμε κανονικά χωρίς εσώρουχο. Κάθε 3-4 μέρες (ιδίως το καλοκαίρι) πλένουμε καλά το σορτσάκι και το στεγνώνουμε το γρηγορότερο στον ήλιο και τον αέρα. (Πρακτικό είναι να το κρεμάς στο ποδήλατό σου.) Η καθαριότητα της περιοχής, όπως και του σόρτς, είναι κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Κάθε μέρα πρέπει να πλενόμαστε.

Προσοχή όμως στα απορρυπαντικά και στα σαπούνια! Περιέχουν χημικά που αλλάζουν τη φυσιολογική χλωρίδα του σώματος, έτσι τα μικρόβια που φυσιολογικά πεθαίνουν σαπίζουν και δημιουργούν τέλειο υπόστρωμα για τα ανεπιθύμητα παθογόνα, δηλ. τα δευτερογενή σηπτικά μικρόβια που ζουν από τα άλλα. Σταδιακά θα αρχίζουν να εμφανίζονται πολύ ενοχλητικά σπυριά, που πονάνε και δεν μας αφήνουν να "βολευτούμε" στη σέλλα, και που αποτελούν εστίες παθογόνων που όταν σπάσουν διασπείρουν τα μικρόβια περισσότερο. Και το σορτσάκι και το σώμα μας πρέπει να το πλένουμε με καθαρό σαπούνι ελαιολάδου, που μπορούμε και μόνοι μας να φτιάξουμε έτσι κι αλλιώς αφού είναι εύκολη διαδικασία. Ευτυχώς στη χώρα μας είναι σχετικά εύκολο να το βρούμε, αλλά οι σαπουνοποιΐες χρησιμοποιούν πάλι χημικά πρόσθετα "βελτιωτικά" και γι΄ αυτό προτιμότερο να το φτιάχνουμε μόνοι μας (και για άλλες χρήσεις φυσικά!). Αν δεν βρεις, στην ανάγκη να προτιμήσεις κάποιο ήπιο ουδέτερο σαπούνι. Τα απορρυπαντικά πλέον έχουν τόσα πολλά χημικά, που κυριολεκτικά ένα απορρυπαντικό αξίζει περισσότερο για αυτά που δεν έχει παρά για αυτά που έχει. Γενικά για το σώμα καλό είναι όπως ξέρουμε να αποφεύγουμε το συχνό σαπούνι, γιατί απολιπώνει έντονα το δέρμα αλλάζοντας τη φυσική δομή του. Θα πρέπει και εσύ να παρατηρήσεις ότι γενικά στην ύπαιθρο και ειδικά στα ελληνικά βουνά τα νερά έχουν μικρή σκληρότητα, πράγμα που κάνει την ανάγκη χρήσης της χημικής απορρύπανσης μικρότερη. Είναι υπέροχο να πλένεσαι με ωραίο καθαρό νερό χωρίς σαπούνια ή απορρυπαντικά, και ταυτόχρονα χωρίς να ρυπαίνεις καθόλου το περιβάλλον.

Καθώς το δέρμα αποτελεί όργανο απέκκρισης ο ιδρώτας φυσιολογικά είναι τοξικός, αλλά σταδιακά όσο το σώμα καθαρίζει υπάρχει και μικρότερη ανάγκη για χρήση σαπουνιού. Πάντως το σορτσάκι χρειάζεται σαπούνι και πολύ καλό ξέβγαλμα και στέγνωμα στον ήλιο και στον αέρα. Ένας σημαντικός παράγοντας, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι η γενική σωματική υγεία μας. Ένα σώμα που είναι καθαρό από τοξίνες παράγει ιδρώτα λιγότερο τοξικό, οπότε δημιουργούνται και λιγότερα παθογόνα. Τις πρώτες μέρες όταν αρχίσουμε ένα μεγάλο ταξίδι ο ιδώτας είναι περισσότερο τοξικός και μυρίζει έντονα, όμως όσο περνάνε οι μέρες (ιδίως το καλοκαίρι που ιδρώνουμε πολύ) ο ιδρώτας γίνεται πιο καθαρός και δεν μυρίζει. Είπαμε: κάνουμε ποδήλατο για την υγεία μας!

Η υγρασία γενικά ευνοεί τα μικρόβια. Όποτε μπορείς λοιπόν, κατά τις παύσεις τις στάσεις κλπ., καλό είναι να βγάζεις το ποδηλατικό σορτσάκι και να το στεγνώνεις κατά προτίμηση στον ήλιο και γυρισμένο ανάποδα, φορώντας κάποιο ελαφρύ σορτς ώστε να στεγνώνει και το σορτς και η ευαίσθητη περιοχή.

Μια άλλη καλή συνήθεια είναι το συχνό σήκωμα από τη σέλλα. Κάθε 5-10 λεπτά το πολύ σήκω για λίγο όρθιος για μερικές ορθοπεταλιές. Αυτό βοηθάει την τοπική κυκλοφορία του αίματος (πράγμα που είναι μεγάλης σημασίας γενικά για το σώμα). Επίσης, ιδίως οι αρχάριοι πρέπει κάθε μισή ώρα το πολύ να κάνουν μια σύντομη στάση. Όταν ταξιδεύουμε αυτό έτσι κι αλλιώς είναι εύκολο και γίνεται συχνά: να πιούμε νερό, να αλλάξουμε ένα ρούχο, να φωτογραφίσουμε κάτι, να δούμε ένα τοπίο, να ρωτήσουμε κάτι κλπ. κλπ. κλπ. Με τις στάσεις αυτές αποκαθίσταται η κυκλοφορία και γενικά το σώμα "ξεπιάνεται" και ξεκουράζεται.

Και κάτι τελευταίο: από τη στιγμή που η μικροβιακή ισορροπία στην περιοχή αυτή του σώματος είναι το κλειδί, δοκίμασα τους "Ενεργούς Μικροοργανισμούς" και μπορώ να πω ανεπιφύλακτα ότι είδα εξαιρετικά αποτελέσματα! Συγκεκριμένα και πριν τις μεγάλες διαδρομές ψεκάζω το δέρμα και το σορτς με ΕΜα. Για περισσότερες πληροφορίες βλ. εδώ.

Το "στυλ στο δρόμο"

Συχνά λέγεται "το στυλ του ποδηλάτη". Ο κάθε αναβάτης έχει ένα συγκεκριμένο στυλ με το οποίο κινείται πάνω στο ποδήλατό του. Να παρατηρείς με προσοχή κάθε ποδηλάτη όταν κινείται και θα διαπιστώσεις ότι ο καθένας έχει έναν προσωπικό τρόπο θέσης και κίνησης περισσότερο η λιγότερο αρμονικό. Δυστυχώς το πράγμα δεν σηκώνει λεπτομερή περιγραφή, αλλά μόνο ένα έμπειρο μάτι μπορεί να εκτιμήσει τον συνδυασμό της στάσης επάνω στο ποδήλατο και της κίνησης των ποδιών και του σώματος συνολικά. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο αρχάριος είναι να βγαίνει μαζί με πιο έμπειρους αναβάτες που θα είναι σε θέση να κρίνουν οπτικά το σύνολο "αναβάτης-ποδήλατο" και να του κάνουν υποδείξεις. Γενικά θα μπορούσαμε να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις:
• Τα χέρια πρέπει να είναι λυγισμένα και όχι τεντωμένα, δηλ. το μπράτσο και ο βραχίονας να μην είναι σε ευθεία. Το χέρι πρέπει να λειτουργεί ως ανάρτηση, με αποτέλεσμα απορρόφηση των κραδασμών και μικρότερο χτύπημα της παλάμης στο τιμόνι. Στην πραγματικότητα και οι τρεις αρθρώσεις (ώμου, αγκώνας, καρπός) διαρκώς πρέπει να κινούνται, να μην κρατάς δηλ. το τιμόνι σαν να είναι ένα "κούτσουρο". Στους αρχάριους κυρίως θα βοηθήσει μια μπροστινή ανάρτηση, αλλά για αυτόν που ξέρει να οδηγάει και δεν οδηγάει γρήγορα, δεν είναι απαραίτητη (για γρήγορη οδήγηση σε κατηφόρα η ανάρτηση έχει σημασία). Φυσικά η πισινή ανάρτηση απαγορεύεται, γιατί η δύναμη που βάζει ο αναβάτης στο πετάλ πάει χαμένη (δες έναν ποδηλάτη με πισινή ανάρτηση να "κουνιέται σαν βάρκα" και θα καταλάβεις).
• Με ανάλογο τρόπο πρέπει να χρησιμοποιούμε ως ανάρτηση τα πόδια, για να μικραίνει το χτύπημα της λεκάνης στη σέλλα. Στις λακούβες και ανωμαλίες του δρόμου σηκωνόμαστε ελαφρά και στιγμιαία από τη σέλλα, ταυτόχρονα δίνοντας ώθηση στο πετάλ στη φάση της κίνησης προς τα κάτω. Αυτό φυσικά έχει μεγαλύτερη σημασία για τους άντρες, γιατί έχουν τον αδένα που λέγεται προστάτης και καλό είναι η περιοχή αυτή ούτε να δέχεται έντονους κραδασμούς ούτε να περιορίζεται η κυκλοφορία του αίματος.
• Τα χέρια δεν είναι αμέτοχα στην κίνηση. Στην ανηφόρα τραβάνε το τιμόνι μια προς τα αριστερά και μια προς τα δεξιά, σε συνεργασία με την ώθηση-τράβηγμα των ποδιών.
• Γενικά στη στάση πάνω στο ποδήλατο (και όχι μόνο όσον αφορά τα χέρια) πρέπει η "στατική θέση" να αντικατασταθεί με αυτό που λέμε "δυναμική θέση". Μην εμπιστεύεσαι το σώμα σου όταν θέλει να πάρει τη στάση που αυτό θεωρεί άμεσα πιο βολική: η πιο βολική στάση είναι βολική τώρα, αλλά όταν υπεισέρχεται ο παράγοντας χρόνος αυτό αναιρείται. Η παλάμη θέλει να πιάσει το τιμόνι με το χέρι τεντωμένο, αλλά αυτή η στάση μετά από μια ώρα ποδηλασίας θα σου φέρει περισσότερη κούραση από αυτή που ζητάς να αποφύγεις. Όσοι περισσότερους μύες χρησιμοποιείς τόσο ξεκούραστος θα είσαι συνολικά.

Πειραματίσου και μάθε!

Αν ακολουθήσεις αυτούς τους κανόνες, το πρόβλημα της ενοχλητικής σέλλας δεν θα γίνει ποτέ απαγορευτικό. Είναι φυσιολογικό να σε ενοχλεί λίγο η σέλλα αν κάνεις ποδήλατο από το πρωί μέχρι το βράδυ κάθε μέρα, αλλά η ενόχληση θα πρέπει να είναι ανεκτή. Κανονικά αν τηρείς σχολαστικά αυτούς τους κανόνες και αποκτήσεις την ανάλογη εμπειρία, δεν θα πρέπει να έχεις ιδιαίτερο πρόβλημα.